Τέσσερα δευτερόλεπτα

By elena, November 14, 2014

-Και τι σε νοιάζει για μένα?

Προς στιγμήν, δεν ήξερε τι να απαντήσει. Άφησε το βλέμμα της να περιπλανηθεί τριγύρω, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κερδίσει λίγο χρόνο. Ομολογουμένως η ερώτησή του την αφόπλισε. Αποφάσισε να απαντήσει με ερώτηση στην ερώτηση.

-Σωστά, άλλωστε είμαι η βασίλισσα του πάγου, τι μπορεί να νοιάζει εμένα?

Αυτοσαρκασμός ,ξεκάθαρα. Με όπλο τις λέξεις που κάποτε της είχε πει ,το παιχνίδι γύρισε ξαφνικά και το σκορ μετρούσε υπέρ της. Σ’ ένα απεριποίητο πάρκο ,σε μία αφιλόξενη πια πόλη, μόλις είχε ξεκινήσει ένα αναπάντεχα καυτό ντέρμπι.

-Είσαι ,πράγματι ,είπε και την κοίταξε στα μάτια ,παρά τις προσπάθειές της να τον αποφύγει στρέφοντας αλλού τη ματιά της .Στο παγωμένο σου βασίλειο δεν ανάβει εύκολα η φωτιά .Μια μέρα θα ανάψει όμως και θα λιώσει τους πάγους σου ,που από κάτω κρύβουν τα πιο αδάμαστα συναισθήματα, τα πιο αγνά και ατόφια που έχει νιώσει ποτέ άνθρωπος.

Την ξάφνιασε η απάντησή του. Παραήταν ποιητική και μεταφορική .Πάντα της άρεσε να χρησιμοποιεί τέτοιες εκφράσεις. Αποφάσισε να συνεχίσει τη στιχομυθία και να χορέψει το χορό του.

-Πράγματι, αλλά ξέρεις κάτι? Η φωτιά δεν ανάβει εύκολα γιατί εγώ δεν την αφήνω να ανάψει. Φοβάμαι μήπως η φωτιά αυτή δεν έχει σκοπό να με ζεστάνει ,ούτε και να φανερώσει τα θαμμένα κάτω από τους πάγους συναισθήματά μου. Φοβάμαι μήπως θέλει να τα φανερώσει για να τα κάψει όλα, για να αφήσει πίσω της μόνο στάχτες. Γι’ αυτό δεν αφήνω να ανάψει κάποιος φωτιά μέσα μου. Πες το άμυνα, πες το ανόητο φόβο ,πες το όπως θες. Έτσι είμαι.

Παύση ,ημίχρονο ,βασανιστικό κενό σιωπής. Τα καστανά του μάτια προσπαθούσαν να διεισδύσουν μέσα στα δικά της καθώς τελείωνε την πρότασή της . Ενστικτωδώς, εκείνη για άλλη μία φορά απομάκρυνε το βλέμμα της .

-Μοιάζουμε τόσο πολύ, εσύ και εγώ ,της είπε ,δεν μπορείς να φανταστείς πόσο.

Η φράση αυτή ,σαν πύρινη σφαίρα ζωσμένη με μεταλλικές λεπίδες ,έσκισε τη σιωπή που είχε απλωθεί ανάμεσά τους .Κάπου εδώ έπρεπε να τελειώσουν όλα.

-Παλιά δεν μοιάζαμε, του είπε, μαζεύοντας όλο το κουράγιο που της είχε μείνει. Και ξέρεις τι, ούτε τώρα μοιάζουμε .Απλά ,χάρη στον τρόπο που μου φέρθηκες ,αναγκάστηκα και ωρίμασα πολύ γρήγορα και κατάλαβα πιο εύκολα τον τρόπο που σκέφτεσαι .Και οι δύο είμαστε παγωμένοι μέσα μας και η φωτιά θα αργήσει να ανάψει πολύ. Κάποιος θα βρεθεί όμως, και για τους δυο μας, που θα έχει το κουράγιο να προσπαθήσει .Εγώ θέλω, αλλά δεν έχω τις αντοχές να προσπαθήσω να λιώσω τον πάγο στη δική σου καρδιά. Εσύ έχεις τις αντοχές ,αλλά δεν έχεις τη θέληση. Κάπου εδώ τελειώνει κάτι που δεν άρχισε ποτέ .Ίσως και να είναι για καλό. Πρέπει να φύγω.

Πήρε την τσάντα της και σηκώθηκε από το παγκάκι. Ο ήλιος είχε αγγίξει το τέρμα του ουρανού και άλλη μια μέρα έφτανε στο τέλος της. Τα φύλλα στα δέντρα δεν κουνιόντουσαν ούτε χιλιοστό ,δεν φυσούσε αέρας .Όλο το οξυγόνο είχε εξαντληθεί στις βαθιές ανάσες που έπαιρνε καθώς κούμπωνε το παλτό της για να φύγει. Με το που έκανε το πρώτο βήμα για να φύγει ,της κράτησε το χέρι. Ήταν λεπτεπίλεπτο ,απαλό ,αλλά κρύο.

-Άκουσέ με ,ένα λεπτό. Μακάρι να μπορούσα να αγαπήσω ,αλλά φοβάμαι. Ίσως να το μετανιώσω που σε αφήνω να φύγεις ,αλλά δεν μπορώ να αφεθώ. Κουβαλάω μαζί μου τα φαντάσματα από το παρελθόν και αν δεν τα διώξω δεν μπορώ να δοθώ σε σένα, σε κάποια άλλη ,δεν μπορώ να ανοίξω την καρδιά μου γιατί δεν βρίσκω πια το κλειδί για να το δώσω κάπου. Κάποιος άλλος είναι εκεί έξω για σένα, έτοιμος να δώσει τα πάντα για να είναι μαζί σου. Να προσέχεις.

Τον κοίταξε για τελευταία φορά στα μάτια ,μετρώντας αργά τα δευτερόλεπτα μέσα της. Ήταν τέσσερα ολόκληρα δευτερόλεπτα ,μέχρι που ένα βλεφάρισμα την έκανε να καταλάβει ότι σιγά σιγά τα δάκρυα θα άνθιζαν στις άκρες των ματιών της .Έπρεπε να φύγει πριν την δει να δακρύζει.

-Τέσσερα δευτερόλεπτα και μία αιωνιότητα ,τόσος χρόνος θα χρειαστεί για να σε ξανασυναντήσω ,κάποια άλλη στιγμή ,σε κάποιο άλλο μέρος ,όταν πια θα είμαι κάποια άλλη και εσύ κάποιος άλλος.

Εκείνη έφευγε, αλλά εκείνος έμεινε στο παγκάκι και την έβλεπε να απομακρύνεται στον δρόμο του πάρκου. Καθώς ξεμάκραινε και ο ήχος από τα βήματά της έσβηνε ,ένα ελαφρύ ,σχεδόν ανεπαίσθητο θρόισμα ακούστηκε ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων και ένα ρεύμα αέρα αποπειράθηκε να περάσει ανάμεσά τους .Αν και Νοέμβρης, δεν ήταν ψυχρό –αντίθετα, ήταν καυτό ,σαν την πυρωμένη λάβα του Αυγούστου .

*Φώτο : Ν.Μαρμαράς ,Ιούλιος 2014

 

 

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.