Τελευταία σελίδα

By elena, February 26, 2015

Τα δάχτυλά μου χτυπάνε νευρικά το ποτήρι με το λευκό κρασί. Είναι ένα ποτήρι του νερού, μιας και μέσα σε ένα χρόνο έσπασαν και τα έξι ποτήρια του κρασιού που είχα. Χτες, έσπασε και ένα του νερού. Λίγο ακόμα και θα καταλήξω να έχω μόνο πλαστικά. Καλύτερα, για να μην έχω άγχος και για τα ποτήρια στο ντουλάπι της κουζίνας μου.

Η γνώμη των άλλων, ένα ποτήρι πλαστικό, το τσαλακώνω και το πετάω όποτε θέλω. Η γνώμη η δική σου, ένα ποτήρι κρυστάλλινο, μέσα στη γυάλινη βιτρίνα, εύθραυστο και πολύτιμο. Όπως η ύπαρξή σου.

Και αν κάθομαι και κοιτάω τη θάλασσα είναι γιατί με ηρεμεί. Προσπαθώ να αποφεύγω τις σκέψεις που έρχονται, ξέρεις, αυτές που μου θυμίζουν ότι την κοιτάζαμε μαζί. Και τις άλλες, που έρχονται πιο ύπουλα, ξέρεις, αυτές που μου λένε ότι ίσως να μην την κοιτάξουμε ξανά μαζί.

Κάπου εκεί θυμώνω, για το χρόνο που πέρασε, τις μέρες και τις νύχτες, για το καλοκαίρι, τα ηλιοτρόπια, την αλμύρα, τα ταξίδια, για το φθινόπωρο, τα τηλέφωνα, τη βροχή, τα ποιήματα, για τον χειμώνα, το χιόνι, το τσάι, τα τραγούδια. Για την άνοιξη δεν θυμώνω. Πώς μπορώ, άλλωστε, να είμαι θυμωμένη για την άνοιξη;

Θαύμαζα πάντα την αποφασιστικότητα της Σκάρλετ Ο’ Χάρα, όταν μέσα στη δίνη του πολέμου, σε ακραίες καταστάσεις, και έχοντας χάσει πια σχεδόν τα πάντα, κατάφερε να πάρει καίριες αποφάσεις, ικανές να σώσουν και άλλους πέρα από τον εαυτό της –που, με τις πρότερες συνθήκες ζωής της, ειλικρινά μόνο αυτός θα την ένοιαζε. Δηλαδή πρέπει να γίνει πόλεμος για να γίνω και εγώ πιο αποφασιστική;

Πρέπει να παραδεχτώ πώς ένας μικρός πόλεμος γίνεται και τώρα, πόλεμος εγωισμών και αναμνήσεων, αμοιβαία και ισόβαθμα πληγωμένων. Και μου έχουν πει ότι ο χρόνος τα γιατρεύει όλα, μα πραγματικά η φράση αυτή είναι τόσο κλισέ που απορώ γιατί δεν ήταν από τα πρώτα cliché of the week αυτού του blog. Εντάξει, είναι κλισέ αλλά εν μέρει εμπεριέχει έναν ρεαλισμό – όμως ποιος είπε οτι είμαι υπέρμαχος του ρεαλισμού;

Τα πράγματα είναι απλά : o χρόνος περνάει αλλά δεν τα γιατρεύει όλα : ότι ήταν για να πεθάνει, απλά πεθαίνει, όσο χρόνο και να του δώσεις δεν πρόκειται να αναστηθεί, αλλά ότι ήταν για να ζήσει, ζει, απλά πολλές φορές δεν αρκεί μόνο ο χρόνος για να γιατρευτεί. Χρειάζεται μηχανική υποστήριξη, τουλάχιστον στην αρχή. Μέχρι να ξανακάνει τα πρώτα του βήματα χωρίς πατερίτσες. Ελπίζω να το καταφέρει πριν το καλοκαίρι – είναι κρίμα να χάσει τα μπάνια του.

* Φώτο : Θεσσαλονίκη, Φεβρουάριος 2015

**

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.