Πρόσωπα απ’ τα παλιά

By haritini, November 4, 2014

Συμβαίνει αρκετά συχνά. Περπατάς αφηρημένος πηγαίνοντας στη δουλειά σου ή πίνεις καφέ με φίλους ή περιμένεις σε μια ουρά στην τράπεζα. Και ξαφνικά συμβαίνει. Σε ανύποπτο χρόνο εισβάλει στο οπτικό σου πεδίο, βίαια σχεδόν, τρομακτικά. Ένα πρόσωπο απ’ τα παλιά. Στέκεται εκεί, σε κοιτάζει, προσπαθεί να σε αναγνωρίσει, ίσως χαμογελάσει κι αρχίσει να κατευθύνεται προς το μέρος σου αμέσως. Ίσως σκύψει το κεφάλι σε μια στιγμή αμηχανίας, επιδιώκοντας να επανακτήσει την αυτοκυριαρχία του. Ίσως απλά συνεχίσει το δρόμο του, εγκαταλείποντας το οπτικό σου πεδίο το ίδιο γρήγορα όπως το επισκέφθηκε.

Μπορεί να είναι ένας παλιός συμμαθητής. Μια δασκάλα μουσικής που είχες στο δημοτικό. Μπορεί να είναι ένας μακρινός ξάδερφος ή το πρώτο αγόρι που φίλησες. Μπορεί να είναι ένα παλιό αποτυχημένο ραντεβού ή κάποιος που μοιράστηκες το κρεβάτι σου μαζί του μια νύχτα πριν από χρόνια. Μπορεί να είναι σχεδόν ο οποιοσδήποτε. Επειδή έχεις δώσει το χέρι σου σε μια χειραψία γνωριμίας τόσες πολλές φορές στη ζωή σου, ώστε το πλήθος των ανθρώπων που ανήκουν στους «γνωστούς» σου είναι πια πολύ μεγάλο.

Βολεύει να τους λες όλους «γνωστούς». Τους ρίχνεις όλους σε ένα συρτάρι, το κλείνεις και κάνεις ότι το ξεχνάς. Έτσι προσπαθείς να χωρέσεις τα φαντάσματα του παρελθόντος σε ένα κουτάκι και να το κρύψεις στην ντουλάπα. Νομίζεις ότι η σκοτεινιά και η υγρασία εκεί μέσα θα παραμορφώσουν τα πρόσωπα που έκρυψες, τόσο που δε θα νιώθεις τίποτα πια για αυτά. Πείθεις το μυαλό σου πως έχεις το δικαίωμα να κλείσεις στο ίδιο κουτί τον πρώτο σου έρωτα, ένα φίλο που απομακρύνθηκε κι εκείνον το γείτονά σου που σου χαμογέλασε μια-δυο φορές στο ασανσέρ του παλιού σου σπιτιού.

Εντάξει. Πάντα γίνεται. Τακτοποιείς τα κουτάκια σου και συνεχίζεις τη ζωή σου. Μια χαρά. Ώσπου οι νόμοι των πιθανοτήτων αποφασίζουν να ταράξουν την πορεία σου στιγμιαία και το ρίχνουν στο δρόμο σου. Αυτό το πρόσωπο απ’ τα παλιά.

Κι εσύ; Τι συμβαίνει τότε με σένα; Πίστευες ότι μπορείς με την ίδια ψυχραιμία να αντιμετωπίσεις οποιαδήποτε τέτοια τυχαία συνάντηση. Μπορείς; Είμαι σίγουρη πως προσπαθείς να μπορείς. Είμαι σίγουρη πως η μάσκα που φοράς είναι πολύ όμορφη, χαμογελαστή και νηφάλια. Λες «γεια», λες τα νέα σου, η δουλειά σου πάει καλά, είσαι υγιής κι ακόμη προσπαθείς να αρχίσεις γυμναστήριο ή να κόψεις το κάπνισμα. Ο άνθρωπος απέναντί σου λέει «γεια», λέει τα νέα του, η δουλειά του πάει καλά, είναι υγιής κι ακόμη προσπαθεί να αρχίσει γυμναστήριο ή να κόψει το κάπνισμα.

Μετά ο καθένας συνεχίζει τη δουλειά του σαν να μη συνέβη τίποτα. Το βλέμμα σου ακολουθεί για λίγα μόνο δευτερόλεπτα τη μορφή του άλλου να απομακρύνεται και δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς τίποτα για όλα αυτά, παρά μόνο όταν γυρίσεις σπίτι σου. Ανοίγεις το συρτάρι σου και είναι σαν να ανοίγεις τον ασκό του Αιόλου. Αυτό το πρόσωπο απ’ τα παλιά, μια παρουσία που σε ταράζει. Τι σε ταράζει πραγματικά;

Πάντα ταράζομαι με ένα πρόσωπο απ’ τα παλιά και μπορώ να διακρίνω δύο πτυχές σε αυτήν την ανησυχία. Η μία είναι οι αναμνήσεις που με συνδέουν με αυτό το πρόσωπο. Θυμάμαι. Θυμάμαι αυτές τις ασήμαντες, μικρές, καθημερινές λεπτομέρειες, που ήμουν σίγουρη ότι είχαν σβηστεί από τη μνήμη μου, επειδή δεν είχαν κανένα λόγο ύπαρξης. Είτε πρόκειται για κάποιον που αγαπούσα είτε πρόκειται για κάποιον που απλώς τύχαινε να γνωρίζω, έχω κάτι να θυμηθώ κι αυτό είναι αρκετό για να προκαλέσει μια ανησυχία άλλοτε γλυκιά, άλλοτε δυσάρεστη, άλλοτε ανυπόφορη. Δεν είναι πάντα ευχάριστο να θυμάμαι πράγματα που είχα απωθήσει. Μερικές φορές, είναι τρυφερό. Και μερικές φορές, μπορεί να είναι και επώδυνο.

Η δεύτερη πτυχή είναι η προβολή του εαυτού μου στο παρελθόν που φέρνει μαζί του αυτό το πρόσωπο. Αναπόφευκτα ανατρέχω στο τότε και βλέπω ποια ήμουν. Γελούσα τότε; Τι πίστευα για τη ζωή μου; Ο εαυτός μου εκείνης της εποχής έχει κάποια σχέση με τον εαυτό μου του σήμερα; Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, πόσο άλλαξα και γιατί; Απορίες και προβληματισμοί που γεννιούνται αμέσως μόλις το πρόσωπο απ’ τα παλιά φύγει, αφήνοντας πίσω του τη μυρωδιά του παρελθόντος.

Στο τέλος, όμως, ξέρουμε κι εσύ κι εγώ τι είναι αυτό που μας ταράζει με τα πρόσωπα απ΄ τα παλιά. Είναι η ίδια η ντουλάπα. Είναι η ντουλάπα που την είχες τακτοποιήσει και ήσουν σίγουρος ότι θα την ανοίξεις μόνο αν το θελήσεις εσύ ο ίδιος. Είναι η ντουλάπα που την είχα κλείσει και δεν ήθελα να ξέρω τι έχει μέσα. Ο καθένας έχει μια τέτοια ντουλάπα, γεμάτη φαντάσματα. Γι’ αυτό και οι τυχαίες συναντήσεις με κάποιο πρόσωπο απ’ τα παλιά δεν είναι ποτέ σχεδόν μόνο ευχάριστες. Και γι’ αυτό μια φορά απέφυγες να χαιρετήσεις κάποιον «γνωστό» σου στο απέναντι πεζοδρόμιο, γνωρίζοντας ότι μια απλή καλησπέρα είναι ικανή να ανοίξει τη ντουλάπα σου.

Κάποιος που αγαπάω λέει ότι ασυναίσθητα υψώνω τους φραγμούς του σκληρού παιδιού που θέλω να δείχνω, επειδή δε θέλω όλοι να βλέπουν μέσα μου. Έχει δίκιο. Δε θέλω όλοι να βλέπουν μέσα μου. Θα ήθελα, όμως, να μπορώ να βλέπω εγώ η ίδια μέσα μου, χωρίς να με ταράζει αυτό που βλέπω. Θα ήθελα να μπορώ να ξορκίσω τη σκιά του παλιού εαυτού μου και να ανοίξω τη ντουλάπα μου, για να κοιτάξω αυτή τη σκιά κατάματα και να της πω: «σήμερα συνάντησα ένα πρόσωπο απ’ τα παλιά και ήταν απλά ωραία».

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.