Ώρα γεννήσεως 02.00

By haritini, April 22, 2015

Θα γεννηθείς το σωτήριο έτος 1992. Θα μοιάζεις με μαλλιαρό ποντίκι και οι γονείς σου θα έχουν πια παιδί. Ο Σάκης Ρουβάς θα αφήσει το έτος της γέννησής σου στην ιστορία της ελληνικής ποπ σκηνής κι εσύ λίγα χρόνια μετά θα θελήσεις να τον παντρευτείς, αφού θα έχεις αποδεχτεί ότι δε θα μπορείς να παντρευτείς το μπαμπά σου. Θα έχεις για κρεβάτι μια κούνια κρεμασμένη από την οροφή και θα τρως τα μαγειρευτά της γιαγιάς σου πριν γυρίσει η μαμά σου από το σχολείο. Το δικό σου το σχολείο, το πρώτο σου σχολείο, θα το λένε “Φωλίτσα”.

Θα πας μετά στο νηπιαγωγείο. Θα προσπαθήσεις να γράψεις το παράξενο όνομά σου με τις ξυλομπογιές και θα σε βολέψουν και τα δύο χέρια. Κάποιοι θα σου διαβάζουν παραμύθια, που αργότερα θα λησμονήσεις παντελώς. Οι γονείς σου θα είναι και πάλι γονείς και θα έχεις έναν αδερφό. Τη μέρα που θα γεννηθεί εσύ θα φοράς γυαλιά ηλίου, πέδιλα κι ένα φουστανάκι με λουλούδια. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη θα φύγει λίγες μέρες αργότερα κι εσύ δε θα έχεις ιδέα ποια είναι η Μελίνα Μερκούρη. Θα αγαπήσεις τη θάλασσα σαν να ήταν το οξυγόνο σου, πολύ πριν μάθεις να κολυμπάς μόνη σου.

Θα γίνεις μπαλαρίνα και θα πας στο δημοτικό. Θα μάθεις να συλλαβίζεις και το πρώτο σου βιβλίο θα έχει τίτλο “Ντορεμί κι ένα σκυλί”. Η μαμά σου θα σε μάθει να αγαπάς το διάβασμα και τη λογοτεχνία. Ο μπαμπάς σου θα δείχνει στα παιδιά πώς να είναι καλοί ποδοσφαιριστές και θα διαδηλώνει για μέρες για κάποιον κύριο Αρσένη, που εσύ δε θα τον έχεις δει ποτέ σου. Σε σένα θα δείξει πώς τα αστέρια σχηματίζουν τους αστερισμούς τις νύχτες και πώς να σκέφτεσαι λογικά.

Θα διαβάσεις με ευχαρίστηση όλη τη νεανική λογοτεχνία της Ζωρζ Σαρρή και την “Αστραδενή” της Ευγενίας Φακίνου. Θα έχεις για πάντα αδυναμία στο μπαμπά σου και θα αποκτήσεις ένα δικό σου walkman. Θα πας κατασκήνωση. Τα καλοκαίρια της πρώτης σου δεκαετίας στη ζωή θα έχουν γεύση από σύκο και παγωτό. Θα έχεις για καλοκαιρινό φίλο ένα Σπύρο και θα παίζεις χαρτιά χωρίς ζαβολιές. Θα κατεβαίνεις χωρίς φρένα με το κόκκινο ποδήλατό σου μια τεράστια κατηφόρα κι εκεί θα παίζεις κρυφτό με τα άλλα παιδιά. Θα αγαπήσεις την Κέρκυρα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέρος στη γη, γιατί σε αυτήν θα βρίσκεις τον παππού σου, το φίλο σου, τις λεμονιές της αυλής και τη θάλασσα.

Θα ξυπνήσεις πριν το ξυπνητήρι χτυπήσει, θα ντυθείς και θα περιμένεις ένα φίλο σου να σου χτυπήσει. Θα είναι η πρώτη σου μέρα στο γυμνάσιο. Θα έχεις παρέες, θα αγαπάς το σχολείο σου και τη μουσική και θα ερωτευτείς τον John Lennon. Θα αποστηθίσεις τη βιογραφία του και θα ακούς Beatles όλη μέρα. Θα διαβάσεις τον “Αλχημιστή” και θα εκπλαγείς. Στη Σαμοθράκη θα συνειδητοποιήσεις ότι είσαι αρκετά μεγάλη ώστε να καταλαβαίνεις πια, αλλά λίγα χρόνια μετά θα γελάς με αυτή σου τη διαπίστωση · θα γελάς, γιατί θα ξέρεις ότι δεν καταλαβαίνεις τίποτα κι ότι δε θες να μεγαλώσεις ποτέ. Ο Αλέξης Ζορμπάς θα ταράξει τα νερά της σκέψης σου, γιατί εκτός από βίο θα έχει και πολιτεία.

Μια Μαριέτα θα είναι υπουργός παιδείας και θα αρχίσεις να προβληματίζεσαι πολύ περισσότερο από παλιά. Το “Δεύτερο Φύλο” θα προσπαθήσεις να το διαβάσεις πριν καν αρχίσεις εσύ η ίδια να μοιάζεις με γυναίκα, γι’ αυτό και θα εγκαταλείψεις την προσπάθεια για αργότερα. Τα μαλλιά σου θα αποφασίσουν να γίνουν σγουρά και ο “Μικρός Πρίγκιπας” θα πάψει να ηχεί σαν παραμύθι στα αυτιά σου. Θα σου λείπει η Κέρκυρα. Θα είσαι παιδί χωρισμένων γονιών, αλλά δε θα χρησιμοποιήσεις αυτόν τον όρο. Θα παίζεις κιθάρα, θα χτυπήσεις το γόνατό σου, θα γελάς πολύ δυνατά και σχεδόν ακατάπαυστα και η Ελένη, η Ζωή και η άλλη Ελένη θα βγάλουν μόνες τους τα συμπεράσματά τους. Θα είναι οι φίλες σου και θα τρώτε μαζί τούρτα cookies.

Θα διαβάσεις με την ίδια ευκολία τους “Άθλιους” και το “Γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον” και θα δακρύσεις. Θα αγαπήσεις για μια ζωή το Θανάση Παπακωνσταντίνου κι αυτό το φως που λούζει τις σκοτεινές μουσικές διαδρομές του. Κάποτε θα γίνεις μαθήτρια λυκείου. Θα αγαπάς ακόμη περισσότερο τη μουσική, την ποίηση και τη θάλασσα και θα βρεις λίγο χώρο στην καρδιά σου για να αγαπήσεις και τον Κώστα. Θα γράψεις το “Χρονικό μιας κατάληψης” και θα μπερδευτείς στα πόδια του Παπανούτσου. Θα ανακαλύψεις το Γιάννη Ξανθούλη, το Φρέντυ Γερμανό και μερικά παλιά βιβλία της μαμάς σου από τότε που ήταν φοιτήτρια.

Θα ζορίσεις το κεφάλι σου ξανά και ξανά ψάχνοντας απαντήσεις, θα εξασκηθείς στο να επιχειρηματολογείς μέχρι λιποθυμίας και θα κάνεις μερικές από τις πιο υπέροχες συζητήσεις όλης σου της ζωής. Θα παλέψεις με τη “Ρητορική” του Αριστοτέλη και θα εκτιμήσεις τον Ντοστογιέφσκι. Το “Όνειρο ενός γελοίου” θα είναι γροθιά στο στομάχι σου και θα σιγοτραγουδάς στίχους από κάτι που θα το έχουν βαφτίσει έντεχνο. Δε θα σταματήσεις να γράφεις. Θα δώσεις πανελλήνιες και θα μάθεις να κρατάς δίσκο. Θα ξενυχτάς πουλώντας αλκοόλ και θα περάσεις το ωραιότερο καλοκαίρι. Στα θάλασσα θα διαβάζεις Καραγάτση και Μπρέχτ και θα τρως σταφύλι.

Θα βρεις το Χάρη που ήταν παιδικός σου φίλος και θα γνωρίσεις τον Καμύ. Θα θυμηθείς κάποιον που διάβαζε Σαραμάγκου και θα δοκιμάσεις κι εσύ. Θα πας σε συναυλίες και σε θεατρικές παραστάσεις και θα μάθεις να αγαπάς τη jazz μουσική. Πριν συμπληρώσεις δύο δεκαετίες ζωής, θα καταλάβεις ότι πρέπει να σταματάς να δίνεις αγάπη σε αυτόν που δε τη θέλει πια. Ο Φοίβος Δεληβοριάς θα σου υπόσχεται ότι “η Κική κάθε βράδυ” κάνει ό,τι μπορεί κι εσύ θα ξέρεις πια τι είναι η μπόσα νόβα. Θα βρεις την Ιωάννα που ήταν η κοπέλα που κάθισες δίπλα της την πρώτη μέρα της σχολής. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι “το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο” και θα ξαναδακρύσεις. Θα κλαις κάθε φορά που θα ξαναδιαβάζεις το “Μικρό Πρίγκιπα”.

Θα σου αρέσουν οι ιδιαίτερες μουσικές, να περπατάς μόνη και να γράφεις. Δε θα ξεχάσεις να αγαπάς τα βιβλία, γιατί αυτό θα στο έχει μάθει η μαμά σου. Δε θα μπορείς να αναγνωρίσεις τους αστερισμούς καλά, αλλά θα εξακολουθείς να έχεις φρικτή αδυναμία στο μπαμπά σου. Θα αγαπάς πάρα πολλά πράγματα στον κόσμο και δε θα μισείς τίποτα. Θα έχεις μερικές φορές άγχος και νεύρα. Πριν γίνεις 23, ένας Αλέξης Τσίπρας θα γίνει πρωθυπουργός της χώρας. Θα είσαι ακόμη σοκολατόπαιδο και δε θα μαγειρέψεις ποτέ με μεγάλη ευχαρίστηση.

Θα είσαι αιωνίως χαμένη στις σκέψεις σου. Θα σου λείπουν η θάλασσα, η Κέρκυρα, η ανατολή του ήλιου τον Ιούλιο και μια διάχυτη ποίηση στην πεζότητα της καθημερινότητας. Θα αναρωτηθείς μήπως τα περισσότερα απ’ όσα λέγατε ή κάνατε στα 16 σας ήταν σοφά. Όταν θα μεγαλώσεις, μπορεί να γίνεις ηθοποιός. Ή μάνατζερ. Ή μπορεί να καλλιεργείς έναν κηπάκο στο νησί σου ακούγοντας Χατζιδάκι. Ή να ταξιδέψεις με ένα σακίδιο κι ένα φίλο στο Μεξικό. Αλλά αυτό δε το ξέρει κανείς. Ούτε εσύ θα το ξέρεις. Θα κάνεις παιδιάστικες ευχές. Θα ξορκίζεις τους εφιάλτες του ύπνου σου με τα παρδαλά όνειρα του ξύπνιου σου. Και θα ελπίζεις ότι εκείνο το μικρό παιδί που θα ζει μέσα σου θα έχει πάντα την πιο δυνατή φωνή. Θα έχεις εξάλλου μερικούς καλούς φίλους που θα ακούνε αυτή τη φωνή. Κοριτσάκι, καλή ζωή.

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.