Όλα αυτά που ποτέ

By elena, December 17, 2014

Μπορούσα με άνεση να πω ότι δεν ένιωσα καμία έκπληξη. Βαθιά μέσα μου ήξερα ότι υπήρχαν πράγματα που δεν είχαν ειπωθεί ποτέ και ούτε υπήρχε περίπτωση να ειπωθούν κάποια στιγμή στο μέλλον. Πόσο μάλλον τώρα, που η φαινομενικά λεπτή ισορροπία των εσωτερικών μας κόσμων έδινε ρεσιτάλ ηθοποιίας, ένα ρεσιτάλ τόσο πετυχημένο που λίγο ακόμα και θα πιστεύαμε και εμείς οι ίδιοι το θέατρο που παίζαμε. Με την ώρα να κυλάει απελπιστικά αργά, κάθε λεπτό με έφερνε πιο κοντά στο αυτονόητο που αρνιόμουν να αντικρίσω : δεν υπήρχε επιστροφή.

Δεν ήμουν σίγουρη αν έφταιγε το γεγονός ότι η χρονιά είχε πια φτάσει στο τέλος της ή αν ήταν απλά αυτή η αίσθηση ματαιότητας που με καταλάμβανε πού και πού, ωστόσο ένιωθα πως δεν είχα πολύ χρόνο μπροστά μου. Με σημαία την ακλόνητη πεποίθηση ότι δεν πρέπει να αφήνουμε τίποτα για την επόμενη μέρα εφόσον μπορούμε να το κάνουμε σήμερα –πεποίθηση η οποία δεν ήταν πάντα εφαρμόσιμη λόγω αστάθμητων παραγόντων- ,προσπάθησα να πορευτώ έτσι μέσα στον αχανή κόσμο των ανθρωπίνων σχέσεων. Αν και παράλογο, μέσα μου ήθελα κάθε μέρα που περνάει, όλοι οι άνθρωποι που με γνωρίζουν να ξέρουν και τι αισθάνομαι εγώ γι’ αυτούς. Μπορεί η ερώτηση «Τι θα έλεγες σε αυτούς που ξέρεις αν είχες ακόμα μόνο 24 ώρες πάνω στη γη» να θυμίζει σχολικό λεύκωμα μαθήτριας της πέμπτης δημοτικού, ωστόσο με ταλάνιζε και δεν με άφηνε να ησυχάσω. Το να πεις σε κάθε άνθρωπο που ξέρεις τι είναι για σένα, τι αισθάνεσαι γι’ αυτόν, είναι, αν όχι απλά αδύνατον, σίγουρα τρελό. Και ριψοκίνδυνο, πολύ. Η ανατροπή των δεδομένων στις σχέσεις όλων γύρω σου θα ήταν το μόνο σίγουρο μετά από μία τέτοια ενέργεια. Αυτό που θα ήταν ,όμως, ακόμα πιο βέβαιο, είναι το συναίσθημα της απογοήτευσης. Αναμφίβολα, δεν νιώθουν όλοι οι άνθρωποι ότι νιώθεις εσύ γι ’αυτούς. Η αμοιβαιότητα των συναισθημάτων είναι κάτι τόσο σπάνιο που σχεδόν αγγίζει τα όρια του ανύπαρκτου. Στον αντίποδα, εκεί που φτάνει κανείς το όριο της πληρότητας, είναι η ταύτιση του πιο απόλυτου συναισθήματος. Το ταυτόχρονο «σ’ αγαπώ» ίσως και να είναι ο ορισμός της ευτυχίας. Το μετέωρο, μονομερές «σ’ αγαπώ» ,από την άλλη…

…Και να ‘μαι τώρα εδώ, ένα βήμα πριν τα τινάξω όλα στον αέρα: ναι, αν ήθελα μπορούσα να τα πω όλα, ρισκάροντας όλες τις ισορροπίες.

Ναι, ήθελα να τα πω. Αλλά όχι, δεν μπορούσα.

Αν και όλα όσα είχαν ήδη πέσει στο τραπέζι ήταν υπεραρκετά για να μη με αφήσουν να κοιμηθώ αυτό το βράδυ και μερικά επόμενα, αυτό που με βασάνιζε πιο πολύ ήταν αυτά που δεν πέσανε στο τραπέζι –αυτά, δηλαδή, που δεν θα μάθαινα ποτέ.

Όχι επειδή δεν μπορούσα να τα μάθω . Αλλά επειδή, τελικά, δεν ήθελα.

Γιατί πια δεν είχαν καμία σημασία.

 *Φώτο : Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 2013

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.