Κατα…γραφές

By haritini, November 21, 2014

Χαρακτηρίζω τη γραφή ως την τέχνη του κειμένου. Και ανέκαθεν αντιλαμβανόμουν την έννοια της τέχνης ως το καλλίγραμμο ίχνος της αρχέγονης ανάγκης του ανθρώπινου πνεύματος για έκφραση. Συνδυάζοντας αυτούς τους δύο ορισμούς, ιδού τι είναι το να γράφει κανείς. Τίποτα άλλο από μια αναπόφευκτη επιταγή της ψυχής προς την πένα, στην προσπάθεια της πρώτης να χρησιμοποιήσει τη δεύτερη για να εξωτερικεύσει την ανησυχία της. Με άλλα λόγια γράφουμε, γιατί έτσι μιλάει το «μέσα» μας, όπως ένας πιανίστας αγγίζει τα πλήκτρα, γιατί έτσι λέει την ιστορία του.

Αν η ψυχή είναι αυτή που οδηγεί την πένα, τι είναι άραγε αυτό που οδηγεί την ψυχή; Η ανησυχία, ναι. Μα ποιος θα μπορούσε να οριοθετήσει τις πηγές αυτής της ανησυχίας; Κάποιοι κρατούσαν ημερολόγιο στην εφηβεία · κατέγραφαν συναισθήματα, γεγονότα και φοβίες. Κάποιοι γράφουν χειμαρρώδεις εκθέσεις · καταγράφουν απόψεις, επιχειρήματα και αντιρρήσεις. Κάποιοι σκαρώνουν στίχους · καταγράφουν βιώματα, όνειρα και μια λυρική πλευρά της ύπαρξής τους. Κάποιος μπορεί να γράψει μυθιστορήματα κι άλλος δύο φράσεις στο περιθώριο της σελίδας ενός βιβλίου.

Σε κάθε περίπτωση κάτι σε ταράζει και καταλήγεις να γράφεις. Δεν υπάρχουν όρια στις αφορμές. Δεν υπάρχουν όρια στις αιτίες. Μπορεί να είναι μια στιγμή. Μπορεί να είναι μια εικόνα, μια κατάσταση, μία ανάμνηση, ένα φιλί ή ο θυμός σου. Το χέρι εκείνου που έχει την ανάγκη να γράψει και να καταγράψει βρίσκεται πάντα σε κατάσταση εγρήγορσης, για όσο οι αισθήσεις εξακολουθούν να μεταφέρουν υλικό από έξω προς τα μέσα.

Αυτό το υλικό είναι που επιστρέφει και πάλι έξω με σχηματισμούς λέξεων, φράσεων, προτάσεων και τελικά κειμένων. Κι έτσι ο κύκλος κλείνει. Άλλοτε γράφουμε γνωρίζοντας πως θα διαβαστούμε κι άλλοτε γράφουμε, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Δε θα πάψω να πιστεύω πως όταν συμβαίνει το δεύτερο, κάπου υπάρχει κάποιο νόημα. Όμως, φοβάμαι πως η αναπόφευκτη συστολή μπροστά στην προοπτική της έκθεσης κάνει την πένα πιο προσεκτική, πιο συντηρητική, ελαφρώς μακιγιαρισμένη για να δείχνει ομορφότερη στα μάτια των πολλών. Κι εκεί ίσως κάπου χάνεται το όποιο νόημα.

Διατηρώ την ελπίδα ότι κάνω κάποιο λάθος και ότι τελικά είτε πρόκειται να κρύψω τα κείμενά μου σε κάποιο φάκελο είτε πρόκειται να τα μοιραστώ με κάποιον, θα εξακολουθώ να γράφω, γιατί απλώς δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Χωρίς περικοπές, σβησίματα, διορθώσεις και μακιγιάζ. Ακολουθώντας χωρίς φόβο αυτή την πένα που κυλάει, αυτή τη σκέψη που γεννάει, αυτή την ανησυχία που δε σβήνει και αυτή την ψυχή που δεν ξεδιψάει. Θα γράφω για όσο δε θα μπορώ να κάνω αλλιώς.

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.