Η ιστορία σου – Μέρος 2ο

By George, November 14, 2014

Έφυγα από τη χώρα, και εκεί που πήγα, η μπύρα ήταν φτηνή και νύχτωνε νωρίς, Ένα από αυτά τα βράδια, τα πράσινα μάτια σου ήρθαν πολύ, πολύ κοντά και τα βλέφαρά σου έκλεισαν. Μπορεί να μοιραστήκαμε και μερικές στιγμές παίζοντας στο ίδιο πιάνο, δε θυμάμαι καλά αν ήσουν εσύ. Ήσουν άλλη μια πρόκληση, άλλη μια γλυκιά στιγμή, ένα χαμόγελο και μια φράση που ακόμη και σήμερα με κάνει περήφανο. Οι μέρες περάσαν και οι δρόμοι όλων χωρίσαν. Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο που θα με πήγαινε στον προορισμό μου, μου έριξες το τελευταίο βλέμμα σου, γεμάτο δυνητική αγάπη. Γύρισα πάλι πίσω.

Αρχικά, σε υπέμενα μόνο επειδή μου το είχαν ζητήσει. Όταν τα χείλη σου έτρεμαν, σου ζήτησα να με σταματήσεις και όμως δεν το έκανες ποτέ. Στο ίδιο ακριβώς μέρος καταλήξαμε μετά από ένα ποτό και μία βόλτα. Χρόνια πριν, ήμασταν οι καλύτεροι “εποχιακοί” φίλοι. Ένα σαββατοκύριακο, ήρθα στον τόπο σου για δουλειές. Συναντηθήκαμε και κάναμε αναίτια και απρόοπτα σεξ στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου. Μετά από αυτό, μου έδωσες να καταλάβω ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα κάνεις απλά και μόνο επειδή μπορείς. Ύστερα σε αποπλάνησα, χωρίς οίκτο, και πέρασα δύο χρόνια να κατοικώ στο μυαλό σου. Όποτε σε σκέφτομαι, τα πιο όμορφα συναισθήματα κατακλύζουν το μυαλό και την καρδιά μου.

Κάποιες φορές όμως, είμαστε αδύναμοι. Οι περισσότερες τύψεις της ζωής μου καθρεπτίζονται στο πρόσωπό σου, κάθε φορά που σε βλέπω. Εντυπωσιαζόσουν πολύ, πολύ εύκολα, τα μάτια σου άστραφταν σαν μικρού παιδιού. Ένα βράδυ αφού σε γνώρισα, δάμασα με ευκολία την αλαζονική σου προσωπικότητα, μέσα σ’έναν κόλπο με γλυφά νερά. Περιέργως, αυτό δε μου προξένησε την ικανοποίηση που περίμενα, ενώ ανακάλυψα ότι δεν είμαι σαδιστής. Σε στιγμές αδυναμίας, άπλωσες τα χέρια σου πάνω μου. Η πατρική μου αγάπη όμως, υπήρξε ένα μεγάλο ταμπού. Πριν ακόμη το καλοκαίρι εκπνεύσει, το όνομά σου συνδέθηκε με τραγούδια, με χορούς μέσα στο μυαλό μου. Χόρεψες πάνω σε νότες που βγήκαν από το μυαλό μου, πανω σε ρυθμούς που δεν περίμεναν να πατήσει ποτέ άνθρωπος στις εύθραυστες πλάτες τους. Δεν πίστευα ποτέ ότι αυτή σου η αφέλεια θα μπορούσε να ενέχει τέτοια γοητεία.

Ο καιρός πέρασε, και ξεκίνησε ένας μακρύς, βαρύς χειμώνας.

Copyright © 2014. All Rights Reserved.

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.