Η μπόρα που πέφτει

By elena, October 12, 2014

“Μα ποιός θα’ ρθει να κρατήσει την ορμή μιάς μπόρας που πέφτει;”

Είναι ο τελευταίος στίχος από το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη, «Η αγάπη είναι ο φόβος» .

Τη βλέπω να έρχεται ,σου λέω. Είναι ένα απόγευμα του Αυγούστου και σύννεφα μαζεύονται στον ορίζοντα. Μία μπόρα έρχεται να διώξει μακριά την λάβα που έφερε το καυτό μεσημέρι. Κανείς δεν μπορεί να κρατήσει μακριά αυτή τη μπόρα ,κανείς δεν έχει τη δύναμη να της επιβληθεί ,κανείς δεν μπορεί να τη στρέψει αλλού .Να φανταστείς ,δεν φυσάει καν αέρας για να διώξει αυτά τα σύννεφα. Ο αέρας ,ξέρεις, ήταν η μόνη μας ελπίδα.

Συνειρμικά σκέφτομαι ότι έτσι είναι και κάποιοι άνθρωποι. Εμφανίζονται απο το πουθενά, τόσο ξαφνικά και αναπάντεχα, όπως η μπόρα ένα αυγουστιάτικο απόγευμα .Μπαίνουν μέσα στις ζωές των άλλων με το έτσι θέλω και κανείς δεν μπορεί να τους σταματήσει .Και ,σκέψου, στην αρχή ,όταν βλέπεις τα σύννεφα να σε περιτριγυρίζουν ,δεν ξέρεις αν θα φέρουν μία σιγανή ,ήσυχη βροχούλα ή μια άγρια καταιγίδα που θα αφήσει πίσω της μόνο καταστροφή. Δεν ξέρεις ,απλά μέσα σου ελπίζεις για το πρώτο.

Αυτούς τους ανθρώπους ,λοιπόν ,όταν θα τους συναντήσεις ,θα τους καταλάβεις από την πρώτη στιγμή .Όχι, δεν έχουν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για να τους ξεχωρίσεις .Απλά θα το αισθανθείς καθώς μιλάς μαζί τους .

Ξέρεις ,αν συναντήσεις έναν τέτοιο άνθρωπο ,άφησε τον να μπει στη ζωή σου. Μπορεί να στα καταστρέψει όλα ,όπως η άγρια μπόρα ,να ξεριζώσει δέντρα και να σηκώσει κεραμίδια και γλάστρες .Σκέψου όμως λίγο κάτι .Για να ξεριζωθούν αυτά τα δέντρα, σημαίνει ότι ήταν γέρικα ή πολύ αδύναμα, άρα άχρηστα. Ακόμα και τα κεραμίδια ,σκέψου ότι μάλλον αυτός που τα τοποθέτησε, δεν τα κόλλησε καλά ,άρα η κατασκευή ήταν ελαττωματική .Και οι γλάστρες που θα πέσουν και θα σπάσουν, μάλλον και αυτές δεν τις έβαλες σε ασφαλές σημείο ,γι ’αυτό έπεσαν. Σκέψου ,λοιπόν ,ποτέ η μπόρα δεν θα ξεριζώσει έναν αιωνόβιο πλάτανο ,δεν θα γκρεμίσει ένα γερά χτισμένο σπίτι ,δεν θα ρίξει μία καλά προστατευμένη γλάστρα.

Γι’ αυτό ,μη τους φοβάσαι αυτούς τους ανθρώπους που μοιάζουν με καλοκαιρινές μπόρες. Αφού κανείς και τίποτα δεν μπορεί να τους συγκρατήσει, τουλάχιστον φρόντισε να είσαι καλά προφυλαγμένος. Θα πάρουν μαζί τους μόνο ότι δεν χρειάζεσαι πια, θα θρέψουν τη γή σου και θα σου δώσουν την ευκαιρία να χτίσεις ξανά πράγματα από την αρχή .Μη τους φοβάσαι ,σου λέω. Άσε τη μπόρα να πέσει.

*Φώτο κειμένου : Ιερισσός, Ιούλιος 2014

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.