Γιατί εσύ το ζήτησες*

By elena, November 21, 2014

Αυτό που αρνούμαστε να αποδεχτούμε, είναι ότι σ’ αυτόν τον κόσμο είμαστε μόνοι. Γύρω μας υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι, που κάποια στιγμή ,για μερικούς από εμάς, οι γραμμές των πορειών μας στον χάρτη της ζωής θα κινηθούν παράλληλα, θα ενωθούν για κάποιο χρόνο, και στη συνέχεια ,τις πιο πολλές φορές με βίαιο τρόπο, θα διαχωριστούν και πάλι. Σ’ αυτό το σημείο που οι γραμμές τείνουν να γίνουν παράλληλες, συχνά αποκτούμε την ψευδαίσθηση ότι επιτέλους βρήκαμε κάποιον να συμπορεύεται μαζί μας, την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαστε πια μόνοι ,αλλά ότι επιτέλους, ζούμε μαζί με κάποιον. Αν κοιτάξουμε πίσω από τις λέξεις, αν ψάξουμε πίσω από την εικόνα, θα δούμε ότι στην πραγματικότητα είμαστε ακόμα πιο μόνοι μας όταν είμαστε με αυτόν τον έναν άνθρωπο, αυτόν που τον θεωρούμε το άλλο μας μισό ή ενίοτε, το άλλο μας ολόκληρο .Είμαστε μόνοι μας γιατί αυτός ο άλλος δεν είναι δεδομένος. Είναι ένας αντισυμβαλλόμενος στη διμερή σύμβαση που άτυπα υπογράψαμε, με βασικό όρο ότι θα πορευτούμε για χ διάστημα μαζί.

Αυτό που δεν αναγράφεται στη διμερή σύμβαση, είναι ο μονομερής της, τελικά, χαρακτήρας .Η μονομέρεια του έρωτα κρύβεται καλά πίσω από κάθε «εμείς» .Η μοναξιά μέσα σε μία σχέση που αποτελείται από δύο άτομα συγκαλύπτεται παροδικά επειδή η οικειότητα και η συντροφικότητα παίρνουν τα πρωτεία από ένα χρονικό σημείο και έπειτα. Όμως είναι πάντα εκεί , δεν φεύγει, δεν μπορεί να φύγει ,γιατί ακόμα και αν στους άλλους δείχνουμε το «εμείς» μας, πάντα είμαστε «εγώ» και «εσύ». Και αν «εσύ», ως ένα από τα δύο μέρη της σύμβασης, επιλέξεις να αλλάξεις αυτή τη σχέση ,είτε τροποποιώντας τους αρχικούς της όρους είτε απλά καταργώντας την ,το άλλο μέρος , «εγώ» ,πρέπει απλά να το υπομείνω ,και αυτό γιατί δεν έχω καμία εξουσία επάνω στο «εσύ» σου.

Μία μονομερής τροποποίηση της σύμβασης ,μία μονομερής κατάργησή της, αυτό είναι και το ρίσκο του έρωτα – ξέρεις ότι κάποτε θα συμβεί απλά δεν ξέρεις το πότε. Ζεις με το ρίσκο και μαθαίνεις να απολαμβάνεις τη στιγμή ,την κάθε μέρα ,αλλά ταυτόχρονα είσαι προετοιμασμένος για την απόλυτη καταστροφή .Δεν υπάρχουν ενδιάμεσες καταστάσεις ,δεν υπάρχουν μέσοι όροι ,δεν υπάρχουν συμβιβασμοί –στην άυλη σύμβαση που υπέγραψες ,αυτοί ήταν και οι βασικοί της όροι. Αυτό που συμβαίνει τις πιο πολλές φορές είναι οτι ο αρχικός  ενθουσιασμός τείνει να ξεπερνά τη λογική, με αποτέλεσμα κανείς να μην δίνει σημασία στους όρους –η ελπίδα ότι αυτή η εκάστοτε χ σχέση/σύμβαση θα έχει τον ίδιο χαρακτήρα εφ’ όρου ζωής βασίζεται στην αφέλεια που ο έρωτας προσδίδει απλόχερα στους ερωτευμένους/συμβαλλόμενους .

Μα όπως η γη γυρίζει και κάθε μέρα είναι διαφορετική από την άλλη, τίποτα δεν είναι δεδομένο ,τίποτα δεν είναι το ίδιο , κάθε λεπτό που περνά. Επιλέγουμε να ζήσουμε μες τη χρυσόσκονη που αφήνει γύρω της η ελπίδα του «για πάντα» ,ή γινόμαστε ρεαλιστές και μαθαίνουμε να δεχόμαστε πιο εύκολα τις αλλαγές; Η απάντηση βρίσκεται κάπου στη μέση.

Κάποιες φορές ,κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο σημαντικοί για μας, που ακόμα και αν επιλέξουν να τροποποιήσουν την άτυπη σύμβασή μας, δημιουργώντας έναν νέο τύπο σύμβασης ,εμείς το αποδεχόμαστε ,ακόμα και αν δεν μας καλύπτει πλήρως ,αρκεί να μη τους χάσουμε από τη ζωή μας .Μαθαίνουμε να προσαρμοζόμαστε στα νέα δεδομένα ,όσο δύσκολο και αν είναι – αυτό που μας δίνει κίνητρο είναι πλέον η πίστη πως οι όροι της σύμβασης ,εφόσον ήδη άλλαξαν μία φορά, μπορεί να ξανααλλάξουν. Όμως τώρα πια, η ελπίδα αυτή δεν βασίζεται στην αφέλεια του έρωτα, γιατί ο όρος του «για πάντα» έχει ήδη καταπατηθεί. Η ελπίδα αυτή έχει νέα βάση – αυτή είναι, εν τέλει, η ρεαλιστική συνειδητοποίηση ότι τα πάντα αλλάζουν.

«Γιατί εσύ το ζήτησες και εγώ δεν μπορώ παρά να το δεχτώ.»

* Κόρε Ύδρο – Όχι πια έρωτες :  http://www.youtube.com/watch?v=nhzJsOEhUSw

*  Φώτο : Ν.Μαρμαράς, Δεκέμβριος 2013

 

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.