Φόβων αρνήσεις

By haritini, January 9, 2015

Δεν ξέρω κανέναν που δε φοβήθηκε ούτε μία φορά στη ζωή του. Κι ακόμη, δεν έχω την τύχη να ξέρω κάποιον που δεν επιθύμησε ποτέ του τίποτα. Ξέρω, όμως, πολλούς που αρνήθηκαν. Φαινομενικά, αυτή είναι μια ατυχής και τουλάχιστον παράλογη ταξινόμηση των ανθρώπων που γνωρίζω. Στη σκέψη μου, όμως, όλες αυτές οι ασυσχέτιστες – σε πρώτη ανάλυση – πληροφορίες δημιουργούν μεταξύ τους ενδιαφέρουσες σχέσεις.

Οι συσχετισμοί αυτοί ταλαιπωρούν συχνά τη συνείδησή μου, τόσο που τελικά δε με ενδιαφέρει καν η όποια ταξινόμηση (ποτέ άλλωστε δε με ενδιέφερε πραγματικά), αλλά μόνο ένα πράγμα. Να αφήσω τη σκέψη μου να δει καθαρά το παιδί που γεννά αυτή η ταλαιπωρία, μετά να τολμήσω να το βαφτίσω και στο τέλος να το χαρίσω στη συνείδησή μου. Να της το χαρίσω και να ξέρω ότι αυτή θα το αγκαλιάσει και θα το κάνει φίλο μου κι όχι εχθρό.

Αυτούς τους πολλούς που ξέρω και αρνήθηκαν. Αυτούς αν ρωτήσω τι αρνήθηκαν, θα καταγράψω πολύ διαφορετικές απαντήσεις. Έχω δει ανθρώπους να αρνούνται, ας πούμε, ένα παγωτό στη μέση του χειμώνα, ένα ειδύλλιο στο όνομα μιας φιλίας, ακόμη κι ένα χαμόγελο στον κόσμο μια μέρα με μελαγχολική ατμόσφαιρα. Μια συμμαθήτριά μου στο σχολείο αρνιόταν πεισματικά τον έρωτα, γιατί προείχε για κείνη η μελέτη. Ο ένας μου μεγάλος ήλιος αρνείται να αγαπήσει τον εαυτό του κι ο άλλος αρνείται να με μαλώσει για το οτιδήποτε.

Όσο για μένα… Δεν ξέρω πόσες φορές έχω αρνηθεί, πώς θα μπορούσα να υπολογίσω; Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται πως είμαι ένας θετικός άνθρωπος, όμως πόσο θετικός μπορεί να είναι κάποιος, όταν έχει πει τόσα όχι; Οι αρνήσεις μου δεν έχουν τίποτα το ιδιαίτερο πάνω τους, αρνούμαι όλα αυτά που καθημερινά οι άνθρωποι στον κόσμο αρνούνται να πουν, να δοκιμάσουν, να γευτούν, να βιώσουν, να πράξουν.

Φαίνεται να είναι ανθρώπινο και λογικό, θα έλεγε κάποιος, πρόκειται για το δικαίωμα στην άρνηση (κι όχι στην αμνησία). Ναι φυσικά, θα συμφωνήσω μαζί του και θα το υπερασπίσω ως αναφαίρετο δικαίωμα. Ωστόσο, το πραγματικό ζήτημα δεν είναι το να μην αρνείσαι. Το πραγματικό ερώτημα που θέτω είναι: όταν αρνείσαι, γιατί το κάνεις?

Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις άρνησης κάποιος θα πει ότι «αρνήθηκα, γιατί δεν ήθελα». Αρνήθηκα να ερωτευτώ, γιατί δεν ήθελα. Αρνήθηκα να σου προσφέρω ένα φιλί, γιατί δεν ήθελα. Αρνήθηκα να φύγω, γιατί ήθελα να μείνω. Αρνήθηκα να μείνω, γιατί ήθελα να πάω αλλού. Αρνήθηκα να μιλήσω, γιατί δεν ήθελα κάτι να πω. Αρνήθηκα να σιωπήσω, γιατί ήθελα να πω πολλά. Αρνήθηκα να ζήσω τη στιγμή μου, γιατί δεν ήθελα. Και η λίστα μπορεί να συνεχίζει να γεμίζει, κάθε φορά που αρνούμαι κάτι.

Όμως στην πραγματικότητα, γιατί αρνήθηκα; Εσύ γιατί το έκανες, αλήθεια; Κάτι δεν πάει καλά εδώ. Πιστεύω ότι αρνήθηκες εκείνο το παγωτό, γιατί φοβήθηκες να μην αρρωστήσεις. Και νιώθω ότι αρνείσαι να αγαπήσεις τον εαυτό σου, γιατί φοβάσαι να βουτήξεις σε μια διαδικασία που θα σε πονέσει πριν σε ανταμείψει με αυτοεκτίμηση. Για σένα, ήλιε μου, νομίζω ότι δε μπορείς να με μαλώσεις, γιατί φοβάσαι μήπως ραγίσω. Και για σένα που δε λες «σε αγαπώ» πιστεύω ότι φοβάσαι τις λέξεις, αλλά ακόμη περισσότερο φοβάσαι τον εαυτό σου.

Όσο για μένα… Θα ήθελα να μη φοβάμαι. Αλλά αυτό ξεπερνάει τη μικρή και φθαρτή ύπαρξή μου. Θα ήθελα να επιθυμώ μόνο όσα μπορώ να έχω. Μα τότε δε θα ήμουν απλά ένας θετικός άνθρωπος, θα ήμουν ένας σοφός άνθρωπος. Θα ήθελα να διατηρώ το δικαίωμά μου στην άρνηση και να μπορώ κάθε στιγμή να αναγνωρίζω το ίδιο αυτό δικαίωμα στους σημαντικούς μου ανθρώπους, χωρίς να αντιδρώ με λύπη ή απογοήτευση, όταν το επικαλούνται. Εδώ δεν υπάρχει δικαιολογία ούτε παραθυράκι.

Να το λοιπόν το παιδί της ταλαιπωρίας μου. Το βλέπω και το ακούω.
Κι εσύ συνείδησή μου, κι εσύ εαυτέ μου, κι εσύ ήλιε μου, κι εσύ άνθρωπέ μου, δες το κι εσύ, άκουσέ το: να αρνείσαι, όταν δε θέλεις, όχι όταν φοβάσαι.

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.