Eργοστασιακές ρυθμίσεις

By elena, February 2, 2015

Ρίχνοντας  κλεφτές ματιές προς τα πίσω, συναντάς τις ματιές των ανθρώπων που σε κοιτάνε να φεύγεις. Δεν έχει σημασία γιατί φεύγεις- μπορεί να το διάλεξες, μπορεί να σε ανάγκασαν, μπορεί να συνέβη έτσι απλά, χωρίς λόγο. Όμως φεύγεις. Καθώς φεύγεις οι λέξεις είναι πια περιττές και καμία γλώσσα δεν μπορεί να περιγράψει τη δυναμική της φυγής.

Δεν ξέρω ποια θέση είναι χειρότερη. Αυτού που φεύγει ή αυτού που βλέπει τον άλλον να φεύγει. Θα ευχόμουν να μην είχα γευτεί καμία από τις δύο πίκρες – όμως ποια είμαι εγώ για να πάω κόντρα στη φυσική εξέλιξη των ανθρωπίνων σχέσεων. Όσο και να το σκέφτομαι, δεν μπορώ να διαλέξω θέση, όπως επίσης δεν μπορώ να απαιτήσω να μη βρεθώ σε κάποια από τις δύο αυτές θέσεις ξανά. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μάθω να απορροφώ πιο εύκολα τον πόνο που φέρνει η κάθε μία από αυτές, μέχρι να φτάσω σε ένα σημείο όπου ο χρόνος για την επαναφορά στις εργοστασιακές ρυθμίσεις της καρδιάς να είναι από ελάχιστος έως μηδαμινός. Και μετά όλα, από την αρχή, μέχρι την επόμενη φορά.

Γι’ αυτούς που τους είδα να φεύγουν . Γι’ αυτούς που με είδαν να φεύγω. Για όλους αυτούς που απόψε δεν έχω τίποτα να τους πω.*

* Madrugada – Tonight i have no words for you https://www.youtube.com/watch?v=SCVK91pOZi4

** Φώτο : Θεσσαλονίκη, Απρίλιος 2014

 

2 Comments

  1. Mariana says:

    Για μένα, καλύτερη η θέση του να φεύγεις. Κάνεις εσύ την επιλογή σου είτε σωστή είτε λανθασμένη. Πάντως σε κάθε περίπτωση προχωράς και πας κάπου αλλού.
    Όταν βλέπεις απλά τον άλλο να φεύγει, μένεις σε ένα σημείο σταθερό που ο άλλος επιλέγει να αφήσει πίσω. Δηλαδή αυτός προχωρά και εσύ μένεις εκεί.

  2. elena elena says:

    Γι’αυτόν που φεύγει, υπάρχει το ενδεχόμενο να κατακλυστεί από αμφιβολίες για την ορθότητα της απόφασής του – πιθανόν να μετανιώσει που την πήρε, αλλά πια να μην υπάρχει επιστροφή. Και απο την άλλη, για να υποστηρίξω εδώ και τη θέση αυτού που μένει πίσω :αν και φαινομενικά δείχνει οτι είναι σε μειονεκτική θέση γιατί δεν ήταν δική του επιλογή η φυγή του άλλου, δεν ζει διαρκώς με το βάρος της ευθύνης της απόφασης, όπως ο πρώτος.
    Οπότε συνεχίζω να μη μπορώ να πω ποια θέση είναι “καλύτερη”.Νομίζω οτι εξαρτάται από τον χαρακτήρα των προσώπων (κυρίως απο το βαθμό ευαισθησίας τους) και οτι κρίνεται κατά περίπτωση 🙂

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.