Έντεχνες Ασυμμετρίες

By elena, July 22, 2014

Κάθε φορά που ερχόταν για το ραντεβού του, παρατηρούσε γύρω του τον άδειο χώρο αναμονής. Τέσσερις καρέκλες, από διαφορετικό υλικό η κάθε μια, ένα τραπεζάκι με ανακατεμένα περιοδικά επάνω του και ένα φυτό εσωτερικού χώρου στη γωνία, με τα κιτρινισμένα φύλλα του να προδίδουν τα σύντομα περιθώρια ζωής του.

«Ένα κλασσικό σκηνικό προθαλάμου ελληνικού δημόσιου νοσοκομείου», θα έλεγε κανείς και την επόμενη στιγμή θα αδιαφορούσε παντελώς για τις λεπτομέρειες του χώρου. Ωστόσο, εκείνον τον ενοχλούσε η ανομοιομορφία των τεσσάρων καρεκλών –ήθελε να είναι όλες ίδιες, γι ’αυτό όμως δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Όμως τα περιοδικά δεν μπορούσε να τα αφήσει έτσι, μπερδεμένα. Σε κάθε επίσκεψη του, όση ώρα περίμενε τη σειρά του, τακτοποιούσε τα περιοδικά πρώτα κατά τίτλο και έπειτα κατά ημερομηνία .

Όταν τα έβλεπε τακτοποιημένα, ένα παράξενο αίσθημα ηδονής τον κυρίευε – η οργάνωση, η συμμετρία και η ακρίβεια στον εξωτερικό κόσμο, βοηθούσε τον εσωτερικό του κόσμο να παραμένει ήρεμος. Σ’ αυτόν τον «έξω» κόσμο όμως, που ακόμα και η ίδια η φύση είναι γεμάτη ασυμμετρίες, εκείνος και η ιδιαιτερότητά του δεν είχαν καμία θέση – δεν μπορούσε να τα τακτοποιήσει όλα όπως έκανε με την σειρά των περιοδικών. Ο δρόμος που είχε διαλέξει στη ζωή του, αν συνέχιζε να περπατά σε αυτόν,έβγαζε αναμφίβολα σε αδιέξοδο –γι’ αυτό, περίπου δύο καλοκαίρια πριν, αποφάσισε μόνος του να έρθει εδώ.

Όση ώρα περίμενε να τον φωνάξει ο γιατρός του, κοίταζε τον εαυτό του στην αντανάκλαση του τζαμιού. Μόλις είχε γίνει τριάντα, άλλα μέσα του ένιωθε ήδη γέρος. Τα τελευταία έξι χρόνια, οι ψυχαναγκασμοί του τον είχαν κουράσει σωματικά και ψυχικά. Συχνά, όταν προσπαθούσε να διακωμωδήσει την κατάσταση του στον περίγυρό του, έλεγε ότι θα ήθελε να είναι ένα έντομο εγκλωβισμένο σε κεχριμπάρι, να έχει, δηλαδή, σταματήσει ο χρόνος και κάποια στιγμή στο μέλλον, σε μια άλλη, καλύτερη εποχή, να έρθει κάποιος και να τον ξαναζωντανέψει .

Αλλά και έτσι να ήταν, δεν θα ήθελε να περιμένει να έρθει αυτός ο «κάποιος». Άλλος ένας από τους ψυχαναγκασμούς του ήταν και αυτός: Όποτε έπρεπε να περιμένει, γινόταν νευρικός και τάσεις φυγής γεννιούνταν στο μυαλό του. Παραδόξως, εδώ, στον χώρο αναμονής, ήταν ήρεμος. Ένιωθε οικεία – είχε έρθει τόσες πολλές φόρες που πλέον είχε γίνει γι’ αυτόν μια ρουτίνα. Την πρώτη φορά που ήρθε εδώ, στο άκουσμα της φράσης « Περιμένετε εδώ και θα σας φωνάξει ο γιατρός» , τα μάτια του, από την δεύτερη συλλαβή της λέξης «περιμένετε», είχαν εντοπίσει όλες τις εξόδους διαφυγής, είχαν στείλει μήνυμα στον εγκέφαλο και αυτός είχε ήδη σχεδιάσει τη φυγή του. Όμως, κάτι τον κράτησε εκεί, κάτι δυνατό – έπρεπε να μείνει γιατί ήξερε ότι εκεί θα τον βοηθούσαν.

-Κύριε, μπορείτε να περάσετε.

Η φωνή της νοσοκόμας διέκοψε τον ειρμό των σκέψεών του. Σηκώθηκε γρήγορα και μπήκε στο γραφείο του γιατρού. Το πρώτο πράγμα που παρατήρησε μπαίνοντας στον χώρο, ήταν τα τέσσερα κάδρα στον τοίχο – τα τρία από αυτά είχαν οριζόντιο σχήμα και το τέταρτο ήταν κάθετο. «Σίγουρα δεν ήταν εδώ την προηγούμενη φορά ,αλλιώς θα τα θυμόμουν », σκέφτηκε. Αυτό το τέταρτο κάδρο με το διαφορετικό σχήμα τον ενοχλούσε – θα ήθελε πάρα πολύ να μπορούσε να το βγάλει από τον τοίχο. Το κοιτούσε για ένα ολόκληρο λεπτό, με τον γιατρό να τον παρακολουθεί σιωπηλά.

-Με ενοχλεί το τέταρτο κάδρο. Τα άλλα τρία είναι οριζόντιου σχήματος. Αυτό δεν είναι το ίδιο με τα άλλα και με ενοχλεί.

-Το περίμενα, είναι η αλήθεια, είπε ο γιατρός με ήρεμη φωνή. Εγώ τα έβαλα στον τοίχο πριν λίγες μέρες επειδή μου άρεσε η εικόνα στο τελευταίο κάδρο. Ξέρω ότι σε αποσπά το διαφορετικό του σχήμα αλλά για αυτή τη μία ώρα θα προσπαθήσεις να το ανεχτείς. Αν στο τέλος της ώρας θέλεις ακόμα να το κατεβάσεις από τον τοίχο, μπορείς να το κάνεις.

Καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα για την επόμενη μία ώρα. Συζητούσαν για άλλα θέματα, αλλά το μάτι του έπεφτε συχνά-πυκνά πάνω στο κάδρο. Η εικόνα έδειχνε έναν φάρο σε ένα μικρό λιμάνι ενός νησιού, μάλλον στις Κυκλάδες. Ήξερε ότι ο φάρος βοηθά τα πλοία τη νύχτα, ή όταν βρίσκονται μέσα σε καταιγίδα, να ολοκληρώσουν με ασφάλεια το ταξίδι τους – πόσο πολύ θα θελε και αυτός να δει έναν φάρο και να ξεφύγει από την καταιγίδα του! Καθώς την παρατηρούσε όλο και περισσότερο, ήταν όντως μία όμορφη εικόνα. Ναι, ήταν σε ένα κάθετο κάδρο και διέφερε από τα άλλα τρία. Όμως πλέον δεν παρατηρούσε το σχήμα ,αλλά αυτό που απεικόνιζε.

Ούτε που κατάλαβε πώς πέρασε αυτή η μία ώρα. Φεύγοντας, δεν είπε τίποτα για το κάδρο και το άφησε στη θέση του. Καθώς διέσχιζε την αίθουσα αναμονής, κοντοστάθηκε – κάποιος είχε ανακατέψει ξανά τη στοίβα με τα περιοδικά στο τραπεζάκι, και ένα από αυτά ήταν μάλιστα μισάνοιχτο. Πλησίασε κοντά και διάβασε τον τίτλο του άρθρου. Του φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον και αποφάσισε να το διαβάσει την επόμενη φορά που θα περιμένει στον προθάλαμο – η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν είχε διαβάσει κανένα από τα περιοδικά που με τόση ακρίβεια τακτοποιούσε .

Χαμογέλασε και βγήκε στο δρόμο. Ήξερε ότι είχε ήδη χάσει αρκετό χρόνο προσπαθώντας να τακτοποιήσει τα πάντα γύρω του που είχε ξεχάσει να αναγνωρίζει την μοναδικότητα κάθε πράγματος. Έβλεπε το σχήμα του κάδρου και όχι το περιεχόμενό του, έβλεπε το κείμενο αλλά όχι το νόημά του. Κυρίως, όμως, τόσα χρόνια έβλεπε το εξωτερικό περίγραμμα του εαυτού του αλλά όχι τα όνειρά του και τις επιθυμίες του, αυτά που εν τέλει ήταν το περιεχόμενο, όπως η εικόνα στο κάθετο κάδρο.

Το μόνο που χρειαζόταν τελικά ήταν το αχνό φως ενός Κυκλαδίτικου φάρου.

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.