Ένας ακόμη Μάιος

By elena, May 11, 2015

Μια εσωτερική ταλάντευση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας καταλήγει σε ασυναρτησίες γραμμένες σε έγγραφο word συνοδεία λευκού κρασιού υπό τους ήχους της ανοιξιάτικης μπόρας. Φήμες λένε ότι ο τρόπος γραφής μου είναι γλυκανάλατος με πομπώδεις λογοτεχνίζουσες εκφράσεις και επικεντρώνεται σε νεανικά first world problems κυρίως αισθηματικής φύσεως. Ας πούμε ότι αυτό ήταν μία προειδοποίηση περιεχομένου. Διαβάστε υπεύθυνα.

Είχα καιρό να γράψω κάτι. Έμπνευση υπήρχε, λέξεις να εκφράσουν το χάος δεν υπήρχαν. Σε μία μέρα αρκετά ζεστή για Μάιο μήνα, τα σύννεφα που άρχισαν να σκουραίνουν τον ουρανό από το μεσημέρι και μετά, έκαναν την ήδη πνιγηρή ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης τουλάχιστον αποπνικτική. Το ξέσπασμα του ουρανού, εκεί γύρω στο απόγευμα, δρόσισε την πόλη και πήρε μακριά τις σκόνες και εκείνα τα τόσο εκνευριστικά χνούδια από τα δέντρα. Με ανοιχτές τις μπαλκονόπορτες και με σβηστά τα φώτα, άφησα τον ήχο της βροχής να καθαρίσει το μυαλό μου από τις επίμονες σκέψεις, κυρίως από εκείνες τις σκονισμένες που δεν έλεγαν να φύγουν.

Λίγες στιγμές μετά, έκλεισα τις μπαλκονόπορτες γιατί είχε αρχίσει να βραδιάζει και να κάνει κρύο. Για αρκετή ώρα έμεινα δίπλα στο παράθυρο και παρατηρούσα τα αυλάκια της βροχής στο τζάμι. Ασυναίσθητα άγγιξα το κρύο γυαλί και συνειρμικά σκέφτηκα ότι ο όλος μου ο κόσμος μου είναι από γυαλί. Ένας γυάλινος κόσμος, σαν τον τίτλο του έργου του Τένεσσι Ουίλιαμς. Αν ρωτούσα πολλά άτομα να πουν το πρώτο χαρακτηριστικό που έχει μία ολοστρόγγυλη σφαίρα φτιαγμένη από γυαλί, σχεδόν όλοι θα λέγανε ότι είναι απελπιστικά εύθραυστη. Εγώ δεν θα έλεγα αυτό. Θα έλεγα ότι είναι απελπιστικά διάφανη. Μπορούσες να δεις μέσα της. Σαν εκείνα τα χριστουγεννιάτικα στολίδια που, όταν τα γυρνούσαμε ανάποδα, το χιόνι στροβιλιζόταν για λίγα λεπτά μέσα στη μικρή σφαίρα. Όταν ήμουν μικρή, αυτό το στολίδι δεν το άφηνα λεπτό από τα χέρια μου. Παρά τις απαισιόδοξες προβλέψεις των μεγάλων ότι θα μου πέσει και θα το σπάσω κάποια στιγμή, εγώ αρνιόμουν πεισματικά να το βάλουμε πίσω στο κουτί με τα χριστουγεννιάτικα, οπότε και έπεισα τους πάντες να κρατήσω τη μικρή σφαίρα με το χιόνι στο δωμάτιό μου όλη τη χρονιά. Δεν το έσπασα ποτέ – λίγους μήνες μετά, αφέθηκε στη σκόνη του γραφείου μου, λίγα χρόνια μετά αφέθηκε και στη σκόνη της σκέψης μου.

Πόσο χρόνο νομίζεις πως έχουμε πριν αλλάξουν όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα; Έτυχε να κοιτάω το ρολόι μου, ακριβώς τη στιγμή που ο δείκτης έδειχνε 12 τα μεσάνυχτα. Είχε ήδη περάσει άλλη μία μέρα, κι εμείς, βυθισμένοι στη σφαίρα με τη χρυσόσκονη της νεότητας, πιστεύαμε ότι είχαμε όλο τον χρόνο δικό μας. Πόσο λάθος κάναμε, πόσο εξαπατούσαμε τους ίδιους μας τους εαυτούς. Η ασημαντότητα που χαρακτήριζε το πέρασμα του χρόνου ήταν σίγουρα συνέπεια της νεανικής μας άγνοιας, η οποία ενίοτε συνοδευόταν από ένα αίσθημα παντοδυναμίας και εκούσιας αδιαφορίας για τις συνέπειες των όποιων πράξεών μας. Παίρναμε σαν δεδομένα πράγματα που δεν θα έπρεπε να παίρνουμε σαν δεδομένα, αναβάλαμε καταστάσεις που δεν θα έπρεπε να αναβάλλουμε, πάντα με την αφελέστατη πεποίθηση ότι όποτε εμείς το ζητήσουμε, όλα θα είναι όπως ακριβώς τα αφήσαμε και όλα θα γίνουν όπως ακριβώς τα θέλουμε. Αυτές οι τακτικές έκρυβαν μέσα τους μία εγωιστική επιμονή στην παιδικότητα, συγκάλυπταν την αδυναμία μας να δεχτούμε τη ζωή όπως ερχόταν και σίγουρα αποδείκνυαν ότι διανύουμε την δεκαετία των είκοσι.

Πολλά πράγματα δεν έβγαζαν νόημα. Η κυκλική πορεία της ιστορίας και τα πράγματα που έβλεπα να επαναλαμβάνονται με είχαν οδηγήσει στο να μη φοβάμαι τη συνέχεια και όσα ήταν να έρθουν παρακάτω. Κάτι ανούσια ρητά περί πορτών που κλείνουν και άλλων που ανοίγουν, με έκαναν και γελούσα δυνατά, σπάζοντας έτσι την εκκωφαντική σιωπή πολλών ανοιξιάτικων νυχτών. Δεν χρειαζόμουν κανέναν για να μου προβλέψει το μέλλον – ήταν πια ξεκάθαρο ότι τα πράγματα είχαν μπει σε μία γνώριμη τροχιά, επομένως δεν είχα τίποτα διαφορετικό να περιμένω. Στην τελική, δεν θα με χαρακτήριζα και ως οπαδό των εκπλήξεων, οπότε κατέληξα ότι αυτή η προμελετημένη επανάληψη μάλλον ήταν προς όφελός μου. Αποφάσισα να εγκαταλείψω τον νόμο της δράσης – αντίδρασης που ακουγόταν τόσο ωραία στο θεωρητικό μου μυαλό, γιατί καμία από τις δράσεις μου δεν έφερνε την επιθυμητή αντίδραση. Δεν ήταν ότι εγκατέλειψα τη θεωρία επειδή δεν ίσχυε, αλλά επειδή πια δεν με βόλευε.

Το να «ρίχνεις» τα μούτρα σου και στο αμέσως επόμενο λεπτό να τα «τρως», το λες και μάθημα ζωής στο κάτω κάτω. Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο αυτής της συμπεριφοράς με είχε οδηγήσει στην κατάσταση που κάθε πτώση πονούσε λιγότερο από την προηγούμενη. Κάθε πτώση με έφερνε ένα βήμα πιο κοντά στην απομυθοποίηση και ένα βήμα πιο μακριά από τη θεοποίηση. Αντίθετα, δεν μπορούσα να πω ότι με έφερνε και πιο κοντά στην ωριμότητα. Η  νεανική αφέλεια είχε επηρεάσει και εμένα σε έναν βαθμό, όσο και αν συγκριτικά με άλλους θεωρούσα πως εμφάνιζα σε μικρότερο βαθμό τα χαρακτηριστικά της. Κάποτε είχα πιστέψει ότι μπορώ να αλλάξω κάποιον άλλο. Κάποτε είχα πιστέψει ότι μπορούσα να φέρω τα πάντα να πηγαίνουν με τα δικά μου νερά, με βάση τα δικά μου «θέλω». Κάποτε είχα πιστέψει ότι είχα πολύ χρόνο για να τα καταφέρω όλα αυτά. Μα ξεγελάστηκα από τη χρυσόσκονη και δεν κατάφερα τίποτα. Ναι, τώρα που το σκέφτομαι, σίγουρα το λες και μάθημα ζωής.

Και να ‘μαι τώρα εδώ, στη βροχερή μαγιάτικη Θεσσαλονίκη του 2015, να κρατάω στα χέρια μου τον γυάλινο κόσμο μου, παρέα με την αφέλεια των εικοσιτεσσάρων χρόνων μου και δίπλα μου ένα άδειο ποτήρι λευκό κρασί.

******************************************************************************************************************************

* Φώτο : Άγιος Ιωάννης, Χαλκιδική , Ιούλιος 2013

** “…and it’s as solid as a rock rolling down a hill, the fact is that it probably will hit something, on a hazardous terrain…”

 

 

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.