Ένα χαμόγελο

By George, March 30, 2015

Γυρνώ σπίτι μου. Γυρνώ οδηγώντας, μετά από άλλη μια νύχτα διασκέδασης, άλλη μια νύχτα χορού και κεφιού με φίλους. Οδηγώ στη μεγάλη καμπή του δρόμου μπροστά στη θάλασσα και δίπλα στο δάσος. Κοιτώ φευγαλέα προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, εκεί που ξέρω πως βρίσκεται ένα σημείο που κάποτε ανακαλύψαμε μαζί.

“Θα με πας κάπου να με φασώσεις;” μου είχες πει, όταν γυρνούσαμε οι δυο μας από μια ταβέρνα με παρέα. Δεν ήταν ανάγκη για κάτι τέτοιο, το τεράστιο σπίτι σου μπορούσε να μας βολέψει μια χαρά. Ένιωσες όμως περιπετειώδης. Δεν ήταν συχνές αυτές σου οι εκλάμψεις. Για την ακρίβεια, αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα αυτόν τον αέρα, αυτό το κύμα διαφορετικότητας να εκπέμπεται από σένα. Δεν σου άρεσαν και πολύ αυτά. Προτιμούσες την άνεση του σπιτιού σου, το βίαιο σεξ και τα επιβεβαιωτικά λόγια αμέσως μετά. Γιαυτό και μου έχουν μείνει αυτές σου οι λέξεις και αυτή η βραδιά τόσο έντονα στο μυαλό. “Θα με πας κάπου να με φασώσεις;” Μια έκλαμψη αυτοπεποίθησης, μια μαγκιά.

Σε πήγα λοιπόν, και ανακαλύψαμε ένα μέρος μαζί. Ένα μέρος μέσα σε δέντρα, ένα μέρος τόσο συνηθισμένο και όμως τόσο πια μοναδικό. Μετά το σεξ, βγήκαμε από το αυτοκίνητο για να δούμε το τοπίο που μας φιλοξένησε. Το ντελίριο δεν είχε κοπάσει μέσα σου. Το κρούσμα αισιοδοξίας που σε είχε χτυπήσει δεν είχε ακόμα περάσει. Σκαρφαλώσαμε σ’ένα βουναλάκι από χώμα που υποχωρούσε με κάθε μας βήμα, γελώντας. Κοιτάξαμε πάνω, πάνω από τα δέντρα, την πανσέληνο του Σεπτεμβρίου, να μας χαμογελά κι’αυτή τόσο δυνατά, επειδή ήξερε ότι λίγα λεπτά μετά, θα άρχιζε η βροχή. Και έτσι έγινε. Ισορροπούσαμε πάνω στο σαθρό χώμα μόνο κρατώντας ο ένας τα χέρια του άλλου. Εκείνη η στιγμή, θες η παρέα νωρίτερα, θες η τούρτα, το οινόπνευμα, το σεξ, η πανσέληνος, οι ψιχάλες; Εκείνη τη στιγμή ήταν η πρώτη και ίσως μοναδική φορά που είδα το χαμόγελό σου, το πανέμορφο χαμόγελό σου να φτάνει στα μάτια σου. Το πιο ειλικρινές χαμόγελο που μου χάρισες ποτέ ήταν εκείνη τη στιγμή, που ισορροπούσαμε πάνω σε έναν λόφο από χώμα, έτοιμοι να πέσουμε κάτω ανά πάσα στιγμή. Εκείνη τη στιγμή που πίστεψες σε μας, που ένιωσες ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να μας νικήσει. Η ζεστασιά που προκάλεσες στην καρδιά μου μ’αυτό το χαμόγελο, δεν έχει, μέχρι σήμερα, βρει αντάξιά της. Δεν είναι ότι δεν μου είχαν ή δεν μου έχουν ξαναχαμογελάσει ειλικρινά. Είναι ότι δεν το είχα συνηθίσει από εσένα. Οι ανασφάλειες, οι φόβοι, τα προβλήματα, ο πεσσιμισμός σου ήταν τόσο συνυφασμένα με κάθε σου πράξη, κίνηση και χειρονομία που τότε μόνο κατάλαβα ότι για τον προηγούμενο ολόκληρο χρόνο αυτό το πραγματικό χαμόγελο ήταν αυτό που σου έλειπε. Παίξαμε λίγο ακόμα, μιλήσαμε για το μέλλον και για τα όνειρα. Μετά φύγαμε και ο καθένας πήγε σπίτι του.
Δεν ξαναείδα το χαμόγελο αυτό, ποτέ. Είδα πολλά άλλα σου χαμόγελα, ποτέ όμως ξανά αυτό το ειλικρινές.

Μετά τα όνειρα γκρεμίστηκαν, ο πεσιμισμός σου επιτέλους μας πρόφτασε και μας κατασπάραξε σαν ύαινα. Ξαναπήγα πολλές φορές στο μέρος μας. Ήθελα να το μαγαρίσω, να το βεβηλώσω και να ξεριζώσω από μέσα μου τις στιγμές αυτές. Τα διαφορετικά κορίτσια δε βοήθησαν. Ο αόρατος ναός που έχτισε γύρω από το μέρος μας το ένα και μοναδικό εγκάρδιο χαμόγελό σου, συνεχίζει να υψώνεται, σαθρός αλλά άφθαρτος, χλευάζοντάς με. Οι δαυλοί που καίνε στο εσωτερικό του συνεχίζουν να φωτίζουν το περίγραμμα του κορμιού σου στην κορυφή του λόφου, και το φως των πανσελήνων συνεχίζει να διαπερνά τα βιτρώ, ρίχνοντας στο πάτωμα και τη θολωτή οροφή τρομακτικές, παραμορφωμένες, αλλά γνώριμες σκιές.

CC BY-NC-ND 4.0 This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.