Αποκυήματα της φαντασίας του ιδεαλιστή

By George, March 25, 2015

Περνώ πολλές ώρες της ημέρας με το να σκέφτομαι αυτούς που αγαπώ. Αυτούς που με αγαπούν και αυτούς που με αγαπούσαν. Περνώ το χρόνο μου ονειροπολώντας, κάνοντας κύκλους στο μυαλό από τον έναν στον άλλο. Σας ξεφυλλίζω, σα κεφάλαια βιβλίων. Διαβάζω ξανά και ξανά την μεριά σας που μου έχετε αποκαλύψει. Κάποιοι από σας φθείρεστε στα χέρια μου σαν παλιοί πάπυροι, κάθε ανάγνωση είναι και μια λέξη μικρότερη, κάποιοι το αντίθετο. Κάποιοι είστε τόσο ενδιαφέροντες, που θέλω να σας ζω καθημερινά, για να μεγαλώνει το βιβλίο που θα διαβάζω μετά, στον ελεύθερό μου χρόνο, γιατί όπως είπα, περνώ πολλές ώρες της ημέρας με την ασχολία αυτή. Δεν “είστε” τα βιβλία. Είστε οι συγγραφείς τους. Οι αλληλεπιδράσεις μας, σας ωθούν να γράφετε κεφάλαια.
Δυστυχώς, έχω πιο πολλά μισοτελειωμένα βιβλία απ’ότι θα ήθελα. Κάποια από αυτά ξεκίνησαν καλά, όμορφα και είχαν μια τόσο κακή συνέχεια μια τόσο ηλίθια πορεία που συνειδητοποίησα ότι χάνω το χρόνο μου διαβάζοντας. Σε άλλες περιπτώσεις, οι συγγραφείς τους σταμάτησαν να γράφουν.

Δεν περνώ εξίσου πολλές ώρες να σκέφτομαι αυτούς που μισώ ή με εκνευρίζουν. Βασικός λόγος είναι επειδή δεν είστε πολλοί. Οι περισσότεροι, είστε απλά βιβλία που σταμάτησαν να γράφονται επειδή σταμάτησα να σας διαβάζω. Ένας άλλος λόγος, είναι η υπόσχεση στον εαυτό μου ότι δεν έχω την πολυτέλεια να σπαταλώ δευτερόλεπτα ζωής για να αναλογίζομαι το γιατί λειτουργείτε όπως λειτουργείτε. Απλά αυτό κάνετε, και είναι δικό μου θέμα το αν μ’ αρέσει. Ο τελευταίος λόγος του γιατί δεν περνώ ώρες να σκέφτομαι αυτούς που μισώ, είναι επειδή δεν θα σπαταλήσω χρόνο από τη ζωή μου με το να προσπαθήσω να αλλάξω σας αλλάξω τα μυαλά. Μεγάλη κουβέντα να πει ένας ιδεαλιστής, ότι δηλαδή θα θεωρήσει “bad apples” ένα σύνολο ανθρώπων και αντί να προσπαθήσει να σώσει την κατάσταση, θα τους αφήσει να τους φάνε τα σκουλήκια. Όμως έτσι είναι. Υπάρχουν χειρότεροι άνθρωποι από σας. Υπάρχουν δικτάτορες καθεστώτων που σκοτώνουν μικρά παιδιά για πρωινό, και μένουν ατιμώρητοι. Το αν οι μικροπρεπείς υπάρξεις σας ενόχλησαν την ασήμαντη δική μου, δεν χρήζει ούτε σημασίας, ούτε επιδιόρθωσης.
Εν ολίγοις, άνθρωποι σαν εσάς, που σκέφτεστε με μυαλό σάπιο, γεμάτο με τα προαναφερθέντα σκουλήκια, μπορείτε να βγάλετε μια ολόκληρη ζωή λάδι. Να συνεχίσετε να συμπεριφέρεστε όπως συμπεριφέρεστε, να βρείτε φίλους που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Με το ίδιο σκεπτικό, να αντιμετωπίσετε κάθε άλλη ύπαρξη. Μετά μπορείτε να κάνετε παιδιά και να τους μεταφέρετε τον ίδιο, σκουληκιασμένο τρόπο σκέψης. Μετά στη δουλειά σας, να είστε έτσι πάλι, αν είστε υπάλληλοι, έχει καλώς, αν είστε αφεντικά, θα μας σπάτε τ’ αρχίδια. Μετά θα γεράσετε και θα πεθάνετε, σίγουρα ευχαριστημένοι από την πορεία της ζωής σας. Ούτε που θα καταλάβετε δηλαδή, ποιο ήταν το πρόβλημα στην ηλίθια νοοτροπία σας.

Ε λοιπόν, δεν υπάρχει περίπτωση. Δεν υπάρχει περίπτωση να σπαταλήσω χρόνο για να σας μάθω να σκέφτεστε αλλιώς. Αντίθετα, θα σπείρω τη δική μου νοοτροπία, θα τη γράψω στα βιβλία των ανθρώπων που με γνωρίζουν, παράλληλα με τη δική σας. Και όποιος κερδίσει. Μια παράκληση μόνο: Όταν θα γράφετε τα βιβλία σας για άλλους, γράψτε κι εσείς με πένα. Μην χύνετε τη γαμημένη μαύρη μελάνη σας πάνω στις αθώες λευκές σελίδες ανυποψίαστων ανθρώπων.

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.