365 μέρες

By elena, December 31, 2014

Εκείνος ο χειμώνας ήταν κρύος, ο αέρας φυσούσε αδιάκοπα και οι βροχές ήταν αρκετές. Το χιόνι όμως δεν είχε κάνει ακόμα την εμφάνισή του, παρά τις προσδοκίες πολλών για λευκά Χριστούγεννα. Σηκωνόμουν σχεδόν κάθε πρωί και με τη μαθηματική ακρίβεια των κινήσεων ρουτίνας κατευθυνόμουν προς το παράθυρο – όχι, ούτε και σήμερα θα βλέπαμε χιόνι. Η ιδιαίτερη σχέση μου με το συγκεκριμένο καιρικό φαινόμενο δεν πήγαζε από τίποτα άλλο παρά από την εποχή που γεννήθηκα. Εκείνη τη μέρα, μου έχουν πει, χιόνιζε πάρα πολύ ακόμα και μέσα στην πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου το χιόνι δεν έλιωνε για μία εβδομάδα. Οι πρώτες μου ανάσες στον έξω κόσμο ήταν ένα κράμα οξυγόνου και νιφάδων χιονιού- χωρίς, φυσικά, να έχω μνήμες από εκείνες τις μέρες της ύπαρξης μου, μέσα μου πάντα θα πιστεύω ότι η λαχτάρα και η οικεία αίσθηση που μου προκαλεί το χιόνι έχουν τις ρίζες τους σε εκείνες τις κρύες, χιονισμένες μέρες ενός μακρινού Φεβρουαρίου.

Η επιστροφή στο παρόν με βρίσκει στις τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη, οι οποίες κατά γενική ομολογία φεύγανε γρήγορα -καθώς περνούσαν, οδηγούμασταν στην μεγάλη νύχτα, τη νύχτα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς. Αν και θεωρητικά η Πρωτοχρονιά αντιμετωπίζεται σαν μια προκατασκευασμένη γιορτή όπου άνθρωποι ξεχύνονται στους δρόμους ανταλλάσσοντας ευχές που πιθανόν να μην εννοούν, ωστόσο επιβάλλεται να τις δώσουν από τα κοινωνικά συμβόλαια που δεσμεύουν τις ανθρώπινες σχέσεις, εγώ δεν το έβλεπα έτσι. Για την ακρίβεια, ποτέ δεν το είδα έτσι. Μία νύχτα σαν όλες τις άλλες είναι και αυτή, με μοναδική διαφορά ότι η γη μόλις ολοκλήρωσε μία πλήρη περιστροφή της γύρω από τον ήλιο. Αυτό που πραγματικά αξίζει να εορταστεί είναι ότι περάσαμε 365 ημέρες περιδιαβαίνοντας το ηλιακό σύστημα και οτι ολοκληρώσαμε έτσι ένα μεγάλο ταξίδι – για την ακρίβεια, μόλις κάναμε τον γύρο του ήλιου. Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού μπορεί να είχαμε απώλειες συνταξιδιωτών, μπορεί να αποκτήσαμε καινούριους, μπορεί να βρήκαμε τον εαυτό μας ή ακόμα και να τον χάσαμε. Όπως και να χει, χαράξαμε τη δική μας πορεία, κάναμε τις δικές μας επιλογές και ζήσαμε με τις συνέπειές τους. Το τέλος του ταξιδιού γύρω από τον ήλιο δεν είναι κατά κυριολεξία το τέλος -ένα καινούριο ξεκινάει στο οποίο επιλέγουμε εμείς όλες τις συνθήκες και αλλάζουμε ό ,τι δεν μας άρεσε στο προηγούμενο ταξίδι, αφήνοντας στην άκρη τους μοιρολάτρες και τα παράσιτα και διαλέγοντας για συνοδοιπόρους τους οραματιστές και τους πρωτοπόρους.

Το πρωινό της 31ης Δεκέμβρη ήταν ένα πρωινό διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Το χιόνι κάλυπτε τα πάντα και από τις σκεπές κρέμονταν λεπτά,μυτερά κομμάτια πάγου. Καθώς κοιτούσα έξω από το τζάμι, έχοντας αφήσει στην άκρη όλες τις σκέψεις μου, η αίσθηση της οικειότητας αντικρίζοντας το λευκό τοπίο με κατέλαβε – ένιωθα ότι το φετινό ταξίδι μου γύρω από τον ήλιο έκλεινε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ήθελα να έρθει το βράδυ και να πιω στην υγειά όλων των συνοδοιπόρων μου που ταξίδευαν πλάι μου τις τελευταίες 365 ημέρες, γιατί αυτές ήταν οι δικές μας μέρες.

Σ’ αυτούς που στάθηκαν στήριγμα στα δύσκολα χωρίς να ζητήσουν τίποτα πίσω. Σ’ αυτούς που δεν σταμάτησαν να ονειρεύονται και να κάνουν σχέδια. Σ’ αυτούς που πέτυχαν τον στόχο τους και που θέσανε ακόμα πιο ψηλούς στόχους. Σ’ αυτούς που δεν πέτυχαν τον στόχο τους αλλά δεν το έβαλαν κάτω και ξαναπροσπάθησαν.Σ’ αυτούς που συνέθεσαν μουσική, σ’ αυτούς που έγραψαν κείμενα, σ’ αυτούς που ζωγράφισαν, σ’ αυτούς  που φωτογράφησαν τον κόσμο όλο, σ’ αυτούς που εκφράστηκαν και εξωτερίκευσαν τον υπέροχο εαυτό τους σε εμάς τους υπόλοιπους και τους θαυμάσαμε γι’ αυτό. Σ’ αυτούς που χάρηκαν με τη χαρά μας σαν να ήταν δική τους χαρά και σ’ αυτούς που μοιράστηκαν τη λύπη μας για να ελαφρύνουν το φορτίο της καρδιάς. Σ’ αυτούς που ταξίδεψαν σε πόλεις, χώρες, νησιά, χωρίς χάρτες και πυξίδες, σ’ αυτούς που η γη τους φαίνεται μικρή και το «παντού» τους φαίνεται λίγο.

Με όλους αυτούς για συνοδοιπόρους σε ένα τέτοιο μεγάλο ταξίδι, δεν υπήρχε τίποτα να φοβάμαι.

Ανυπομονούσα ήδη για το επόμενο.

* Postcards from Italy – Beirut : https://www.youtube.com/watch?v=X61BVv6pLtw

** Φώτο : Πολύγυρος, Δεκέμβριος 2014

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.