Χάρτες

By elena, October 6, 2016

Το φθινόπωρο έμπαινε με αργά βήματα, τόσο αργά που σχεδόν δεν το καταλαβαίναμε. Η θάλασσα ήταν ακόμα ζεστή και μόνο τα βράδια ίσως να αισθανόταν κανείς μία υποψία ψύχρας. Οι βροχές δεν μας είχαν επισκεφτεί ακόμα και δημιουργούνταν έτσι μια ψευδαίσθηση ενός παρατεταμένου καλοκαιριού. Η περιρρέουσα νωθρότητα ενίσχυε την φάση άρνησης αποδοχής του γεγονότος ότι ημερολογιακά διανύαμε τα μέσα του φθινοπώρου. Κάπως έτσι, οι μέρες κυλούσαν.

Μέσα σε αυτή την ψευδαίσθηση βρέθηκα να βρίσκω τη δική μου αλήθεια. Για πρώτη φορά κοιτούσα τον παράδοξα καταγάλανο ουρανό του Οκτώβρη και ήμουν περισσότερο σίγουρη από ποτέ: μπορούσα να γίνω επιτέλους όλα όσα θέλησα ποτέ να είμαι. Απεγκλωβισμένη πια, γιόρταζα την -τόσο πολύτιμη για μένα- ελευθερία μου χαρίζοντάς την απλόχερα σε εκείνους και εκείνα που ήξερα ότι την άξιζαν. Από την Ιβηρική στα Βαλκάνια, από τη μία άκρη της Ευρώπης στην άλλη, έστελνα και έπαιρνα κάρτες, από εκείνους που κάποτε οι δρόμοι μας ενώθηκαν και χώρισαν μετά, γιατί αυτή είναι η ζωή, φίλοι μου. Κάθε κάρτα, κάθε αράδα γραμμένη ήταν για μένα μια επιβεβαίωση της πραγματικότητας που φτιάξαμε προχωρώντας στο ίδιο μονοπάτι: υπήρξε όντως, δεν την φαντάστηκα. Επέλεξα να περπατήσω δίπλα σε άτομα που όταν σκόνταφτα μου δίνανε το χέρι τους για να σηκωθώ και να συνεχίσω.  Έτσι έμαθα να ξεχωρίζω στη ζωή μου τους συνοδοιπόρους από τους περαστικούς.

Κάτι παραπάνω από τους συνοδοιπόρους ήταν και είναι ο συνοδηγός. Γυρνώντας στα στενά μιας πόλης κάπου βόρεια, σε κάποια χώρα με άλλο νόμισμα και έναν αναπάντεχα φωτεινό ήλιο, καταλάβαμε ότι το υλικό από το οποίο ήμασταν φτιαγμένοι δεν χωρούσε σε καλούπια. Συνειδητοποιήσαμε ότι τα μεγάλα μας όνειρα ήταν πράγματι πολύ μεγάλα αλλά ταυτόχρονα όχι ανέφικτα. Ξημερώματα καλοκαιριού διαλέξαμε να φτιάξουμε μαζί κι άλλα. Και με αυτά πορευόμαστε, με αλληλένδετες πια πορείες, σε μία δικιά μας διαδρομή, ζωγραφίζοντας καινούριους χάρτες, κρατώντας τα χέρια, έχοντας τα παράθυρα ανοιχτά, τη μουσική στο τέρμα και μπροστά μας όλους τους δρόμους ανοιχτούς.

Ας είναι φθινόπωρο. Για μένα θα μυρίζεις πάντα καλοκαίρι.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *