Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

By elena, January 20, 2016

Το παλτό μου έχει ποτίσει με καπνό και μουσική. Κάπου, σε έναν μονόδρομο που δεν περπατάει κανείς, είναι μέσα Γενάρη. Από τη μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη και σύντομα από την μία άκρη της Ευρώπης στην άλλη, ταξιδεύω. Στα άκρα, πάντα των άκρων, ακροβατώ. Αποχαιρετώ, αποφασίζω, αποσυντίθεμαι για να συσταθώ ξανά σε νέα υπόσταση, απάνεμη, απέριττη, απόμακρη. Κλείνω τον εαυτό μου σε φράσεις και τον προστατεύω από τη διάβρωση. Αυτές εδώ οι γραμμές είναι ο εαυτός μου σήμερα, στις 18 Ιανουαρίου. Αύριο δεν θα είμαι η ίδια. Ποτέ δεν θα είμαι ξανά η ίδια, γιατί αλλάζω, κάθε λεπτό που περνάει. Κύτταρα αναπλάθονται, αναγεννιούνται, εγώ μεγαλώνω, εσύ μεγαλώνεις, μεγαλώνουμε χώρια. Φεύγω, γιατί ήρθε η ώρα να φύγω. Στην πόλη των επιστροφών, πάντα θα γυρίζω.

*****************************************************************************************************************************

*Φώτο: Ν.Μαρμαράς, Ιούλιος 2015

** “Things are sweeter when they’re lost. I know, because once I wanted something and got it. It was the only thing I ever wanted badly, Dot, and when I got it it turned to dust in my hand.”
 ― F. Scott Fitzgerald, The Beautiful and Damned

***

I love the feeling when it falls apart…

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *