Τέλος εποχής

By haritini, June 26, 2016

Μικρέ ψυχαναγκαστικέ ανθρωπάκο.

Εσύ που τώρα νιώθεις το κεφάλι σου πολύ βαρύ και πολύ φορτωμένο. Εσύ που φαντάζεσαι τον εγκέφαλό σου σαν έναν καταπιεσμένο εργάτη που χτυπάει με τις γροθιές του τις πόρτες του εργοστασίου που τον φυλακίζει. Εσύ που απομονώνεσαι, γιατί δε θέλεις οι άνθρωποι να δουν την αδυναμία σου. Εσύ που περπατάς σε κινούμενη άμμο αγχωμένων σκέψεων και ερωτηματικών. Εσύ που αυτή τη στιγμή πνίγεσαι.

Άκουσε καλά μικρέ ψυχαναγκαστικέ ανθρωπάκο.

Δεν πνίγεσαι και δε θα χαθείς μέσα στην άμμο. Νιώθεις πως πνίγεσαι και νιώθεις πως χάνεσαι, γιατί φοβάσαι. Φοβάσαι αυτό που δε γνωρίζεις. Φοβάσαι τις καινούριες συνθήκες που σε φέρνουν μπροστά σε αλλαγή σκηνικού. Φοβάσαι επειδή φεύγεις από τη βάση σου, τη μικρή ασφαλή γωνίτσα σου στον κόσμο. Μπορείς αν θέλεις να αφεθείς στο φόβο. Αλλά δε θέλεις, γιατί σε βλέπω να αντιστέκεσαι σθεναρά απέναντί του. Δε θέλεις και δε το κάνεις, γιατί δεν είσαι φτιαγμένος να φοβάσαι. Είσαι γεννημένος θαρραλέος και δυνατός. Ακόμη και τώρα που νιώθεις τις δυνάμεις σου να σε εγκαταλείπουν, προσπαθείς να μείνεις με το κεφάλι ψηλά. Προσπαθείς και τα καταφέρνεις κι αυτό είναι η απόδειξη που χρειάζεσαι. Έχε πίστη στις δυνάμεις σου, είναι εκεί και πάντα θα είναι. Το κουράγιο να αλλάξεις κι άλλα πολλά κουράγια, είναι κι αυτά εκεί και πάντα θα είναι.

Ανάπνευσε. Και άκουσε καλά.

Μάθε να αποδέχεσαι το γεγονός πως δε μπορείς να καθορίζεις συνεχώς εσύ τις συνθήκες γύρω σου. Να αποδέχεσαι ότι υπάρχουν εκατοντάδες πράγματα που περνούν από το χέρι σου και την ίδια στιγμή εκατοντάδες πράγματα που δεν περνούν. Όσο κι αν αυτά σε αποσυντονίζουν, όσο κι αν σε μπερδεύουν, η αποδοχή είναι ο μόνος δρόμος που έχεις για να καταφέρεις να ζήσεις μαζί τους.

Μάθε να θυμάσαι πόσο τυχερός είσαι. Να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου κάθε λεπτό με πόση τύχη σε έντυσε η ζωή πριν σε ρίξει στο παιχνίδι. Δίπλα σου στέκεται ένας άλλος ανθρωπάκος γυμνός, μα χαμογελάει. Χωρίς τη δικιά σου την τύχη, κι όμως αυτός χαμογελάει. Μάθε να θυμάσαι ότι ξεκίνησες με ροδαλά μάγουλα και γεμάτο στομάχι, με καθαρό αίμα και γερή καρδιά, με κύτταρα γεμάτα υγεία και αγκαλιές γεμάτες αγάπη.

Μάθε να στηρίζεσαι σε αυτούς που λες «δικούς σου ανθρώπους». Κι αν δουν ένα δάκρυ σου, μη μετανιώσεις. Κι αν βρεθούν μπροστά στη στιγμή που σκοτεινιάζεις, μην ανησυχήσεις. Είναι εκεί, γιατί θέλουν να είναι. Γιατί δε διανοούνται να μην είναι. Αυτό είναι ο πλούτος σου στη ζωή, αυτοί εδώ οι δικοί σου άνθρωποι. Άφησέ τους να σε στηρίξουν πριν πέσεις. Πονάνε όταν βλέπουν την πτώση σου, ενώ ξέρουν πως μπορούσαν να σε προλάβουν. Μάθε να στηρίζεσαι χωρίς ενοχές.

Μικρέ ψυχαναγκαστικέ ανθρωπάκο.

Ανάπνευσε. Μάθε να αναπνέεις. Που πάει να πει, ένα βήμα τη φορά. Ξέρω πως δε σου αρέσει να σε παρακάμπτουν οι συνθήκες. Ξέρω πως δεν είσαι αχάριστος και μικροπρεπής, απλά μόνο λίγο ζαλισμένος από τις στροφές. Ξέρω πως είσαι ευτυχισμένος για τον πλούτο σου στη ζωή, ακόμη κι αν κλειδώνεσαι σε σκοτεινά δωμάτια κάποιες στιγμές. Μπορείς μονάχα να κρατήσεις αυτό; Όπου κι αν σε φέρει η ζωή σήμερα, αύριο ή μετά από καιρό, μην ξεχνάς να αναπνέεις. Μάθε να αναπνέεις. Είναι σοφός αυτός που το έχει πει. Ένα βήμα τη φορά.

** Μπαμπά…ακούω.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *