Τα παλιά καλοκαίρια

By Katerina, August 26, 2016

Μια ζεστή αγκαλιά, ένα χάδι γλυκό,
δίπλα στη θάλασσα, ένα μεσημέρι καλοκαιρινό.
Κοχύλια είχες στο λαιμό
και το βράδυ ερχόταν χωρίς δισταγμό,

να μας βρει ξεχασμένους,
δίπλα στο κύμα νυσταγμένους.
Κι εγώ να σου ψιθυρίζω απαλά
«Κρίμα που θα ξυπνήσω και θα ‘χεις φύγει μακριά».

Ήρθε ο χειμώνας μια ανάσα παγωμένη,
με τα λευκά του πέπλα να μας τυλίξει.
Τι κι αν νιώθω και πάλι χαμένη,
στην καρδιά μου κοιμάται η θλίψη.

Πάλι σε βλέπω απ’ την πόρτα να μπαίνεις
και να κάθεσαι δίπλα, να με φιλάς στα μαλλιά,
να με βρίσκεις και πάλι να σου λέω σιγανά
«Κρίμα που θα ξυπνήσω και θα ‘χεις φύγει μακριά».

Αυτή τη νύχτα που ο ουρανός στολίζεται μ’ αστέρια
θυμάμαι ξανά τα παλιά καλοκαίρια.
Εσύ είσαι τ’ αστέρι το πιο φωτεινό.

Τώρα θα έρθω κι εγώ να σε βρω.

Πολλά ευχαριστώ στον φίλο μου Κώστα για την εικόνα. Konstantinos – Crafting the Image

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *