Σπάω

By Katerina, September 26, 2016

Να ‘σαι ξανά.
Ένα μαχαίρι την καρδιά μου ξεσκίζει.
Το αίμα στις φλέβες μου δεν κυλάει πια,
τη μορφή σου πάνω στο τζάμι σχηματίζει.

Μια σκιά μου φωνάζει, χωρίς να μιλά, μαρτυρά.
Στο φως το χάος αδειάζει μέσα στα χέρια μου μικρά καρφιά.
Μα η μορφή σου δεν φεύγει,
σαν ανάμνηση στέκει και με κοιτά.

Τόσα χρόνια τα πλοία δεν γυρίζουνε πίσω.
Το κεφάλι μου γέρνω και στη στάχτη θα μπω.
Το μαντήλι δεν θ’ ανεμίσω,
τυφλή να γυρίζω τόσο καιρό.

Καθώς οι ώρες περνούν η καρδιά μου στριγκλίζει,
όνειρα ψεύτικα, τριμμένη χαρά.
Ακόμα στα μάτια μου ο πόνος σφυρίζει,
«Πες πως δεν είσαι εσύ, παρά μία σκιά.»

Τραντάζεσαι πάλι; Και θες να κρυφτείς;
Στους ίδιους δρόμους και πάλι θα βγεις.
Να τρέχεις στ’ αδιέξοδο των χεριών μου
ψάχνοντας την άχνα των χειλιών μου.

Δεν θα πω άλλη λέξη.
Κατάφερα να βγω από την αρμύρα του ουρανού.
Ξανά η αύρα μου δεν θα αντέξει
τη μυρωδιά ξεραμένου καλοκαιριού.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

Δείτε επίσης

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *