Σκέψεις που κάνω όταν διαβάζω (1)

By elena, May 25, 2017

Η έννοια της ευτυχίας είναι κάτι το εντελώς άπιαστο και αφηρημένο, που όμως με το πέρασμα των χρόνων και τη συνεχή έκθεσή μας σε επίπλαστες εικόνες, εντυπώθηκε μέσα μας ως κάτι το υλικό και χειροπιαστό. Βομβαρδισμένοι καθημερινά από διαφημίσεις με ευτυχισμένες οικογένειες να τρώνε πρωινό και να απλώνουν βούτυρο σε φρυγανιές, γελοιωδώς πανέμορφα ζευγάρια να παίζουν μαξιλαροπόλεμο στα ολόλευκα και πεντακάθαρα σεντόνια τους, παρέες να μοιράζονται βίντεο από την ξέφρενη βραδιά στο κλαμπ χάρη στο νέο, γρήγορο δίκτυο 4G: κάπως έτσι, ασυναίσθητα, θεωρήσαμε ότι η ευτυχία είναι να έχεις αυτό το βούτυρο, αυτό το απορρυπαντικό και αυτή την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας.

Χωρίς αυτά, δεν είσαι ευτυχισμένος. Δώσαμε, με λίγα λόγια, υλική υπόσταση σε κάτι το άυλο, ενώ παράλληλα το επεκτείναμε και πέρα από τα προιόντα: για να απολαύσεις αυτό το καταραμένο βούτυρο, πρέπει να έχεις μία τέλεια οικογένεια, όπου όλοι γελάνε στο τραπέζι στις 7 το πρωί μίας Δευτέρας. Για να ευχαριστηθείς τη μυρωδιά από τα καθαρά σεντόνια, πρέπει να έχεις έναν πανέμορφο δίμετρο μελαχρινό ή μία γαλανομάτα ξανθιά με ατελείωτα πόδια για να ξυπνάτε μαζί το πρωί της Κυριακής. Για να δεις πόσο καλά τρέχει το νέο δίκτυο, πρέπει να έχεις μία κεφάτη παρέα για να τα σπάσετε το βράδυ του Σαββάτου και να το αναρτήσετε σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα. Εν ολίγοις, πρέπει να «έχεις». Να έχεις τα προιόντα και να έχεις τους ανθρώπους.

Αυτό που δεν έχεις όμως, γιατί πολύ απλά το χάνεις στην πορεία, είναι ο εαυτός σου. Προσπαθώντας να δώσεις υπόσταση σε κάτι το μη υποστατό, χάνεις το ποιος είσαι. Μαθαίνεις να στηρίζεις τη χαρά σου στην κατανάλωση και στους άλλους, καταλήγοντας ανήμπορος να χαρείς μόνος σου. Κάθε, μα κάθε ρημάδα μέρα ο ήλιος βγαίνει και εμείς κάθε, μα κάθε ρημάδα μέρα το ξεχνάμε. Και απομένουμε μίζεροι να κοιτάμε το χαζοκούτι, να τρώμε αμάσητες εικόνες και να μην είμαστε ποτέ, μα ποτέ ευτυχείς. Ξεχνάμε ότι η οικογένειά μας μας αγαπάει, ακόμα και αν δεν τρώμε κάθε μέρα πρωινό όλοι μαζί. Ξεχνάμε ότι ο άνθρωπός μας μας αγαπάει, ακόμα και αν δεν ξυπνήσουμε μαζί του την Κυριακή. Ξεχνάμε ότι οι παρέες μας μας αγαπάνε, ακόμα και αν δεν βγούμε να πιούμε τα πάντα το σαββατόβραδο.

Γενικά, ξεχνάμε εύκολα. Και όσο εύκολα ξεχνάμε, τόσο πιο εύκολα δεν είμαστε ευτυχείς. Εμείς οι ίδιοι μπλοκάρουμε την ευτυχία μας, με το να ζητάμε όλες τις νόρμες που άλλοι μας παρουσίασαν ως πραγματικότητα. Η ευτυχία είναι τόσο δίπλα μας. Είναι αυτό το «ναι, ναι, ναι» που λες κάθε πρωί που σε παίρνει η  μάνα σου τηλέφωνο και σε ρωτάει για χιλιοστή φορά αν έφαγες πρωινό. Είναι αυτό το χαμόγελο όταν βλέπεις ότι ξυπνάς το πρωί της Κυριακής και έχεις μήνυμα στο κινητό από αυτόν που αγαπάς. Είναι αυτό το κουράγιο που παίρνεις όταν είναι Σάββατο βράδυ και στην ομαδική συνομιλία οι φίλοι σου στέλνουν μήνυμα ότι είναι και αυτοί σπίτια και διαβάζουν. Η ευτυχία είναι οι στιγμές, είναι τα συναισθήματα, είναι η αγάπη. Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε 10 δευτερόλεπτα τηλεοπτικού χρόνου, γιατί η ευτυχία δεν είναι προϊόν. Η ευτυχία χαρίζεται, μοιράζεται και διαχέεται, αλλά ποτέ μα ποτέ δεν μπαίνει σε νόρμες και κουτάκια. Άλλωστε, κανένα χαμόγελο δεν χώρεσε ποτέ σε κουτί.

Γι’ αυτό στείλε τώρα αυτό το «Σε σκέφτομαι» που τόσο διστάζεις να στείλεις.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *