Σ’ αυτή την έρημο

By Katerina, September 15, 2016

Ανακατεύοντας ένα ποίημα του Bukowski με ένα από τα πιο ιδιαίτερα και αγαπημένα τραγούδια των My Chemical Romance. Dinosauria, We & Desert Song, με την… δική μου φωνή.

Σ’ αυτή την έρημο

Μ’ αυτά ζούμε.

Με το μειδίαμα των αγαλμάτων, το ειρωνικό γέλιο του Άδη, το κλείσιμο των συνόρων, την εξαΰλωση των πολιτικών φωνών, τα νιάτα που σταφιδιάζουν πάνω απ’ τα χρυσάφια του μελλοντικού τίποτα, τα ψάρια που κολυμπούν σε λίμνες πετρελαίου, τον ήλιο που κρύβεται πίσω από τσίγκινα σύννεφα.

Κι αναρωτιόμαστε αν θα έρθει το αύριο.

Κάτω απ’ τους προβολείς ή στα πεζοδρόμια.

Όλοι αυτά υπομένουμε.

Τους προσεχτικά τρελαμένους πολέμους, τις σπασμένες βιτρίνες που κοιτούν το κενό, τους ανθρώπους στα μπαρ που θα ράψουν το στόμα τους, με χέρια που από γροθιές έγιναν πιστόλια και μαχαίρια.

Και αυτά επιλέγουμε.

Τον ίσκιο της πλάκας μας πάνω στο χώμα, αφού είναι φτηνότερο απλά να πεθάνεις, ένα υγρό κελί πίσω απ’ τις μπάρες, αφού είναι φτηνότερο απλά να ‘σαι ο ένοχος.

Και υπομένουμε.

Μια χώρα με τις φυλακές γεμάτες και τα τρελάδικα κλειστά, έναν τόπο που η μάζα στέφει τους ανόητους με χρυσές δάφνες.

Όμως αναρωτιόμαστε αν θα έρθει το αύριο.

Κλεισμένοι στον εαυτό μας ή πεσμένοι στο χώμα.

Έτσι ζούμε.

Μέσα σ’ αυτά περπατάμε, αναπνέουμε με πνεύμονες γδαρμένους, εξαιτίας εκείνων πεθαίνουμε.

Εξαιτίας εκείνων είμαστε φιμωμένοι. Διωγμένοι. Ευνουχισμένοι. Αποκληρωμένοι.

Εξαιτίας αυτών

που μας γέλασαν, μας χρησιμοποίησαν, μας υποτίμησαν, μας τρέλαναν και μας αρρώστησαν, μας έκαναν βίαιους, μας έκαναν απάνθρωπους.

Εκείνα.

Κι ακόμα αναρωτιόμαστε αν θα ‘ρθει, έστω, το σήμερα.

Μπροστά στους καθρέφτες μας και στον γιατρό μας.

Στα γόνατα.

Με μια καρδιά που μαυρίζει, με τα χέρια που σφίγγουν το λαιμό, το όπλο, την ψυχή. Με τα δάχτυλα που τεντώνονται προς ένα θεό με την πλάτη γυρισμένη. Με το σώμα βυθισμένο στα ποτά, τα χάπια, τις άσπρες σκόνες.

Περιφερόμενοι πάνω στη Γη ή ξαπλωμένοι σ’ ατσάλινα κρεβάτια.

Όσες μέρες μας μένουν, υπομένουμε.

Την απόγνωση του θανάτου που σφυροκοπάει να μπει μέσα μας.

Ανεχόμαστε

μια κυβέρνηση που χρωστάει τις ψυχές μας στο Διάβολο και που σε λίγο δεν θα μπορεί να τηρήσει έστω και έναν όρο αυτού του συμβολαίου.

Τότε

Ζώντας σε ένα ψέμα, άλλη μια φορά

Οι τράπεζες θα καούν και τα λεφτά δεν θα σημαίνουν τίποτα. Θα σπεύδουμε να κονιορτοποιήσουμε ο ένας τον άλλο και θα μένουμε ατιμώρητοι. Η γη θα είναι πια Γέρμα και το φαγητό λιγοστό, ένα ελάχιστο τεκμήριο. Η πυρηνική ενέργεια θα είναι στα χέρια πολλών και το έδαφος θα σείεται απ’ τις εκρήξεις. Οι άνθρωποι – πιόνια θα χρησιμοποιούνται από τους πλούσιους και Εκλεκτούς, οι οποίοι θα παρακολουθούν τη νεκρώσιμη αυτή συναυλία από τις διαστημικές πολυθρόνες τους.

Κι εμείς, που θα μοιάζει με παιδική χαρά η Κόλαση αυτή του Δάντη, θα ξεσκίζουμε την μολυσμένη σάρκα μας. Ο ήλιος μας θα είναι θαμμένος  κάτω απ’ το μαύρο φως. Τα δέντρα θα πεθάνουν. Η βλάστηση όλη θα πεθάνει. Η θάλασσα θα γίνει δηλητηριώδης βάλτος. Οι λίμνες και τα ποτάμια θα γίνουν έρημος. Η βροχή θα είναι το νέο χρυσάφι. Τα σάπια κουφάρια των ανθρώπων και των ζώων θα βρωμάνε στο φύσημα του αέρα. Οι λίγοι επιζώντες θα γίνουν θύματα νέων, αποτρόπαιων ιών.

Και οι διαστημικές βάσεις θα φθαρούν, όπως κάθε ζωή ή μη ζωή, με τις προμήθειες να σώνονται. Η φυσική ροή της σήψης.

Τότε θ’ ακουστεί η πιότερο απ’ όλες υπέροχη σιωπή,

περιμένοντας μέσα σ’ όλα αυτά

με τον ήλιο ακόμα κρυμμένο

να έρθει το αύριο.

Ευχαριστώ, για άλλη μια φορά, τον φίλο μου Κώστα για την υπέροχη φωτογραφία του (CraftingTheImage).

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

One Comment

  1. George says:

    That’s what I’m talking about

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *