Πότε θα μεγαλώσω μπαμπά;

By haritini, October 3, 2017

Δεν έχω αναμνήσεις στις οποίες το πιτσιρίκι που ήμουν κάποτε ρωτάει το μπαμπά του πότε θα μεγαλώσει. Δε με θυμάμαι να θέτω αυτό το αιώνιο ερώτημα των μικρών προς τους μεγάλους, για κάποιο λόγο ωστόσο είμαι βέβαιη πως έχει συμβεί. Δεν έχω ρωτήσει ποτέ ως ενήλικο πλέον άτομο το μπαμπά μου αν όντως είχα τέτοιες απορίες, όταν ήμουν μικρή. Δε με ενδιαφέρει και τόσο, υποθέτω. Έρχεται εξάλλου η στιγμή που η ίδια απορία γεννιέται στο ενήλικο μυαλό σου και κατασκηνώνει εκεί μέσα για τα καλά.

Όταν συμβεί αυτό, το ερώτημα τίθεται ωμά και δωρικά, χωρίς το νάζι και τη γλυκιά αφέλεια που το συνοδεύει όταν είσαι παιδί. Τίθεται προς τον πατέρα ή τη μητέρα, σαν μια έντονη ανάγκη να σου οριοθετήσουν την ύπαρξή σου και να σε διαβεβαιώσουν ότι πλησιάζει η στιγμή. Βασικά όμως, τίθεται προς εσένα. Εσένα τον ίδιο που ζητάς να μάθεις ως πότε θα πρέπει να υπομένεις τη διαδικασία του να μεγαλώνεις. Εσένα την ίδια που απαιτείς ένα ορόσημο για να πειστείς ότι κάπου θα καταλήξει όλη η ιστορία. Σε άλλες περιπτώσεις οι ρόλοι μοιράζονται αντίστροφα. Ο μπαμπάς ή η μαμά ρωτάει να μάθει, πότε θα μεγαλώσεις παιδί μου; Κι εκεί βέβαια η κατάληξη θα είναι η ίδια.

Θα είναι η στιγμή εκείνη που δε μπορείς να αποφύγεις άλλο πια τις απαντήσεις. Αυτές που κάπου κυκλοφορούν αφηρημένες και αόριστες στη σκέψη σου και που τώρα εσύ θα πρέπει να τις συγκεντρώσεις όμορφα και τακτικά και να τις παρουσιάσεις στον εαυτό σου ως μία οριστική απάντηση. Μήπως και ηρεμήσει κι εκείνος λιγάκι. Μήπως και δοθούν τα όρια, μήπως και λυθούν οι απορίες, ώστε να τα μαζεύουν και να φεύγουν σιγά-σιγά από εκεί που έχουν κατασκηνώσει.

Όμως μπαμπά, είναι τόσα πολλά που έχω να συμμαζέψω, για να μπορέσω να κάνω τα αφηρημένα να γίνουν συγκεκριμένα. Να γνωρίζεις κάτι ως πληροφορία δε σημαίνει ότι το κατέχεις κιόλας. Θεωρητικά ξέρω πολλά πράγματα να πω για το πότε μεγαλώνει κάποιος, στην πράξη όμως πόσα από αυτά μπορώ να ασπαστώ και να εφαρμόσω; Θα έχεις κάτι απλό και σπουδαίο να μου πεις μπαμπά, αν σε ρωτήσω πότε θα μεγαλώσω. Κάτι απλό και σπουδαίο θα μου έλεγες κι όταν ήμουν μικρή, είμαι σίγουρη.

Πριν μου πεις αυτό όμως, ξεκίνα σε παρακαλώ από την αρχή. Πες μου ότι μεγαλώνω κάθε μέρα. Ότι κάθε μέρα που περνάει μας αφήνει πίσω λίγο μεγαλύτερους. Κι ότι να μεγαλώνεις δεν είναι καλό ή κακό, είναι απλά η ζωή. Πες μου ότι δε μεγαλώνω μόνο εγώ, αλλά και εσύ. Ότι μέσα από μένα βλέπεις το χρόνο να προχωράει και τη ζωή να συνεχίζει την πορεία της. Πες μου ότι μεγαλώνουμε μαζί, γιατί τελικά κανείς δε σταματάει ποτέ να μεγαλώνει. Πες μου ότι θα έχω μεγαλώσει λίγο περισσότερο, όταν μάθω να κάνω ένα βήμα τη φορά. Κι ότι κάθε εκατοστό ή μοίρα που προστίθεται στον ορίζοντά μου με κάνει να έχω μεγαλώσει λίγο. Πες μου πως το να μεγαλώνεις δεν είναι διαδικασία, μα μια ερμηνεία της ίδιας της ύπαρξης.

Ή πάλι μπαμπά, μη μου πεις τίποτα από όλα αυτά. Όπως βλέπεις, τα ξέρω. Εσύ μου τα έμαθες. Θα μου μάθεις κι άλλα στα χρόνια που θα έρθουν. Φρόντισε να είναι χρόνια καλά και χρόνια ήρεμα. Και οπωσδήποτε να είναι και πολλά. Γιατί έχουμε πολύ ακόμα να μεγαλώσουμε, και εσύ και εγώ μπαμπά.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *