Πεντάγραμμο*

By elena, December 8, 2017

Λατρεύοντας όλο και πιο δυνατά, όλο και περισσότερο την πανταχού απούσα ύπαρξή σου, ένα παγωμένο βράδυ του Δεκέμβρη, βρέθηκα να χορεύω κάτω από τα θαμπά φώτα μίας πόλης που δεν ανήκε στις πόλεις που δεν κοιμούνται ποτέ, αλλά στις άλλες, αυτές που κοιμούνται, γιατί όταν κοιμούνται ονειρεύονται αυτά που η μέρα δεν τους χαρίζει, και τα όνειρά που κάνουν είναι χρυσοκόκκινες μπλεγμένες κλωστές που σκίζουν το σκοτάδι του ουρανού σαν λαμπερά πεφταστέρια και εγώ, καθώς συνεχίζω να χορεύω και ας είναι πια μεσάνυχτα και οι δρόμοι άδειοι και το κρύο τσουχτερό, παρακαλώ να πέσουν όλα στην αγκαλιά σου, γιατί θέλω να σου χαρίσω όλες τις ευχές του κόσμου και μέσα μου κρυφά λαχταρώ ακόμα, μία από αυτές τις ευχές να είμαι και εγώ.

*πεντάγραμμο, το (ουσ.): πέντε γραμμές, σαν αυτές εδώ που έγραψα μετά από τόσο καιρό, μόνο για να κλέψω ένα χαμόγελό σου αν τις δεις

“I dreamt of you last night – as if I was playing the piano and you were turning the pages for me.”

Vladimir Nabokov

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *