Παράθυρα ανοιχτά

By elena, December 31, 2015

Παράθυρο ανοιχτό, πρώτος όροφος,

δεν βλέπω τ’ αστέρια, είσαι εδώ.

Απουσία ήχων, βράδυ Τετάρτης,

σαράντα τετραγωνικά, τα χρώματα.

Λιγοστά λόγια, χορδές κιθάρας,

ασύγχρονες κινήσεις, τα βλέμματα.

Νύχτες φωτιάς, ντυμένες με ατσάλι,

χάρτινη πόλη, τα σύνορα.

Σταγόνες κρασιού στα χείλη, τις παίρνει το φιλί,

τις οδηγεί στο λαιμό μου, τις σκορπά.

Τα δάχτυλά μου μπλέκονται στα δικά σου, σε κρατάω δυνατά,

τα ξεμπλέκω γρήγορα, μην τρομάξεις.

Ξημερώματα, δεν σ’ αγγίζω,

ακούω την ανάσα σου, το σκοτάδι είναι βαθύ.

Πρώτη αχτίδα, μια άγρια ανατολή,

παραμύθι τέλος, καλημέρα.

Αλλαγή σκηνικού, πέρασμα χρόνου,

κλειδιά στο χέρι, ο δρόμος ανοιχτός.

Τριγύρω θάλασσα, δονήσεις εδάφους,

μυρωδιά γιασεμιού, αύρα πελάγους.

Πέτρινα κάστρα, το πλοίο της γραμμής,

ξεθωριασμένοι τοίχοι, πέντε το πρωί.

Παράθυρο ανοιχτό, τελευταίος όροφος,

βλέπω τ’αστέρια, δεν είσαι εδώ.

 

******************************************************************************************************************************

*Φώτο: Κέρκυρα, Νοέμβρης 2015

**Αποχαιρετώ το 2015, που κάθε φορά που μου χάριζε ένα, μου έπαιρνε πίσω δύο και σηκώνω το ποτήρι στο 2016, στα ταξίδια που έρχονται, στους δρόμους που ανοίγουν και για ακόμα μία φορά στους συνταξιδιώτες μου, που μπορεί χρόνο με το χρόνο να λιγοστεύουν, αλλά όσοι μένουν πλάι μου, χρόνο με το χρόνο τους αγαπώ όλο και πιο πολύ. Δεν αγαπάς κάποιον μόνο γι’αυτό που είναι, αλλά και γι’αυτό που είσαι εσύ όταν είσαι δίπλα του. Και δίπλα στους συνταξιδιώτες μου είμαι ευτυχισμένη, πλούσια, γεμάτη. Δίπλα τους.

Δίπλα σου.

                                                                                                …it leaves you babe if you don’t care for it

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *