Όταν αρχίσουν να τραγουδάνε τα τζιτζίκια…

By elena, June 1, 2017

…οι μέρες θα είναι όλο και πιο μεγάλες, για να χωρέσουν όλο και περισσότερο από το φως του ηλίου. Οι νύχτες θα είναι όλο και πιο ζεστές, για να μπορούμε να περπατάμε στα στενά της πόλης χωρίς ζακέτα πια.

Όταν αρχίσουν να τραγουδάνε τα τζιτζίκια…

…θα ξαπλώσω κάτω από τη σκιά της μεγάλης ελιάς στην αυλή μας. Θα κλείσω τα μάτια να ακούσω το τραγούδι τους, αυτό το τόσο διαπεραστικό και τόσο χαρακτηριστικό. Θα πάρω μια βαθιά ανάσα που μέσα της θα κλείνει όλα τα αρώματα των λουλουδιών που γύρω μου ανθίζουν.

Όταν αρχίσουν να τραγουδάνε τα τζιτζίκια…

…θα τρώω μια μεγάλη φέτα καρπούζι. Θα φοράω ένα λευκό φόρεμα και μάλλον θα το σταλάξω. Αλλά δεν θα με νοιάζει. Θα το βγάλω, θα μείνω με το μαγιώ, θα πάω στο λάστιχο και θα το στρέψω προς τον ήλιο και θα δω τα χρώματα της ίριδας μέσα στις σταγόνες που σκορπίζονται γύρω μου.

Όταν αρχίσουν να τραγουδάνε τα τζιτζίκια…

…θα ανθίσει το ηλιοτρόπιο στην αυλή μου. Κάθε βδομάδα θα είναι και πιο ψηλό, πιο δυνατό, πιο όμορφο. Όπως όλα τα πράγματα που ο ήλιος σκεπάζει με τις ακτίνες του, έτσι και αυτό, θα αφεθεί στη δύναμή του και θα μας χαρίσει ένα υπέροχο άνθος, που όλο το καλοκαίρι θα στρέφεται προς τον ήλιο, για να μην τον χάσει από τα μάτια του ούτε ένα λεπτό.

Όταν αρχίσουν να τραγουδάνε τα τζιτζίκια…

…θα βουτήξω στα καταγάλανα νερά και θα διαλέξω τα ομορφότερα κοχύλια. Θα αφήσω την αλμύρα να ψήσει το κορμί μου και θα δω το δέρμα μου να αποκτά τη χρυσαφένια του λάμψη. Θα αφήσω τα μαλλιά μου λυτά, να μπλεχτούν από το αεράκι και να τυλίξουν τους ώμους μου.

Όταν αρχίσουν να τραγουδάνε τα τζιτζίκια…

…θα έχω τόσα να σου πω. Για ηλιοτρόπια, κοχύλια και αστέρια. Θα έχω αφήσει πίσω μου τις μικρές, σκοτεινές μέρες του χειμώνα και μπροστά μου θα απλώνεται απέραντο ένα κρυστάλλινο, γαλάζιο καλοκαίρι. Θα σου μαζεύω βότσαλα αλλά θα σου χαρίσω μόνο ένα, για να το φυλάξεις όσο πιο κοντά στην καρδιά σου γίνεται.

Όταν αρχίσουν να τραγουδάνε τα τζιτζίκια…

…θα είμαι εδώ. Στην άκρη μιας ηλιαχτίδας. Στον απόηχο ενός κύματος. Στην τελευταία σταγόνα ενός δροσερού, λευκού κρασιού. Στα κίτρινα λουλούδια που φυτρώνουν δίπλα στο δρόμο. Στην αγκαλιά του φεγγαριού που καθρεφτίζεται στη θάλασσα. Στην αγκαλιά σου.

Όταν αρχίσουν να τραγουδάνε τα τζιτζίκια…

…να ξέρεις, είναι καλοκαίρι.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *