Ωαριακά νεκρή

By haritini, October 11, 2016

Καμιά φορά είναι τόσο μικρό κι ανεπαίσθητο αυτό το κάτι που προκαλεί μια ανατροπή στα πράγματα. Κάτι αλλάζει, με αφορμή μια λέξη άνευ βαρύτητας ή μια σκηνή χωρίς περιεχόμενο. Ο συγγραφέας του έργου ποτέ δεν έγραψε αυτή την ατάκα με σκοπό να την κάνει σημείο εκκίνησης των εξελίξεων, ωστόσο αυτή η ατάκα κάπως γίνεται και καταλήγει να είναι το σημείο από όπου ξεκινάει μια αλλαγή. Σήμερα ας πούμε. Ατάκα συνομιλητή: προτιμώ να μιλήσω σε ένα δέντρο για κάτι που με απασχολεί παρά σε εκείνη. Πρώτος συναγερμός. Απορώ. Όχι επειδή αυτό που ακούω είναι πρωτάκουστο. Ακριβώς επειδή είναι οικείο. Το ξέρω καλά. Ακούω κάτι τόσο γνώριμο που σχεδόν μαντεύω τη συνέχεια κατά γράμμα. Απορώ και ρωτάω: σε πονάει αυτό; Απάντηση πλήρως αναμενόμενη, ένα στιβαρό όχι.

Στο σημείο αυτό διακρίνω τη μικρή ανατροπή. Έχω αποφασίσει χρόνια τώρα, δεν ξέρω πόσα, μάλλον ανέκαθεν ήταν έτσι, να μη μιλάω για αυτό το ζήτημα. Να μην αναφέρομαι σε αυτό, μιας και οι εργατοώρες που δαπανήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια από τον εγκέφαλό μου στην προσπάθειά του να τα βγάλει πέρα με το ζήτημα είναι αρρωστημένα πολλές κι ως εκ τούτου η επακόλουθη φθορά μη αντιστρεπτή. Οπότε εφόσον έχω ταλαιπωρήσει σε τέτοιο βαθμό το κεφάλι μου γύρω από το ζήτημα, αποφάσισα πως το λιγότερο που μπορώ να κάνω – για να εξακολουθήσω να έχω λειτουργικό εγκέφαλο – είναι το να μην αναλώνομαι σε  συχνές αναφορές στο ζήτημα. Κι αλήθεια, πάει καλά αυτή η υπόθεση. Πάει χωρίς ανατροπές της εγκατεστημένης τάξης. Σήμερα μετά από καιρό είχαμε μια ανατροπή. Οπότε εφόσον εγώ είμαι αυτή που δημιουργώ το καθεστώς σε αυτό το ζήτημα, αποφάσισα πως το λιγότερο που μπορώ να κάνω – για να μην περιπέσω σε φάση άρνησης – είναι το να αφεθώ σε μια αναφορά στο ζήτημα.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, τι είμαι; Είμαι ένα ωάριο από τις μερικές εκατοντάδες που έφτιαξε ο οργανισμός της. Είμαι απλά το ωάριο που έτυχε να γονιμοποιηθεί. Νόμος της φύσης. Το γονιμοποιημένο ωάριο γίνεται άνθρωπος κάποτε. Πόδια, χέρια, καρδιά, εγκέφαλος, μύες, πνεύμονες, ψυχή, μύτη, μαλλιά, δάχτυλα, συναισθήματα, αίμα, οστά, μάτια. Οπότε έγινα άνθρωπος κι εγώ. Από κύτταρο έγινα ζωή.

Ωστόσο υποψιάζομαι πως είμαι νεκρή. Για την ακρίβεια οι υποψίες μου είναι κάτι παραπάνω από βάσιμες. Ή μάλλον όχι. Οι υποψίες μου ήταν κάτι παραπάνω από βάσιμες πριν καιρό. Τώρα πια έχουν γίνει βεβαιότητα. Δεν ξέρω τι είναι ο θάνατος, επειδή ζω. Δεν έχω κανένα ορισμό να δώσω, δεν έχω καμία ιδέα πώς είναι να είσαι νεκρός. Αλλά με σιγουριά μπορώ να μιλήσω για τις υποψίες μου. Ναι, είναι βέβαιο. Είμαι ωαριακά νεκρή. Φυσικά και γίνεται. Γίνεται να είμαι ζωντανή και γεμάτη ενέργεια, να έχω νου, κορμί και αισθήσεις, να βλέπω, να αγγίζω, να νιώθω, γίνεται να ζω με όλα μου τα κύτταρα και την ίδια στιγμή να είμαι ωαριακά νεκρή.

Είμαι νεκρή, γιατί ένα κομμάτι μου δε νιώθει τίποτα. Υπάρχει μια πλευρά της ύπαρξής μου που έχει πάψει να ανταποκρίνεται στα ερεθίσματα. Αυτή η πλευρά που κάποτε ανταποκρινόταν μόνο με πόνο. Η πλευρά που με πονούσε όποια στιγμή κι αν την κοιτούσα. Κάθε φορά που έστρεφα την προσοχή μου επάνω της, με πονούσε περισσότερο. Τώρα που βλέπω τα πράγματα σφαιρικά, ήμουν γενναία απέναντι σε αυτόν τον πόνο. Προσπάθησα να συμφιλιωθώ μαζί του. Προσπάθησα να τον κατανοήσω. Προσπάθησα να τον νικήσω. Προσπάθησα να τον αγνοήσω ή ακόμη και να τον χλευάσω. Προσπάθησα να μάθω να ζω με αυτόν. Να ζω μαζί με αυτήν την πλευρά μου που ήταν πηγή πόνου. Ήμουν πραγματικά γενναία. Και μετά απλά έγινα νεκρή.

Η πλευρά που με πονούσε έπαψε να με πονάει. Κι από εκείνη την πηγή πόνου δεν ξαναβγήκε ποτέ τίποτα. Ούτε επώδυνο ούτε ευχάριστο. Το απόλυτο τίποτα. Τώρα αυτή η πλευρά υπάρχει, είναι ακόμη κομμάτι μου. Αλλά αφού είναι ένα αναίσθητο κομμάτι μου, είναι σαν να μην υπάρχει. Κι αναρωτιέμαι μερικές φορές, ποιο το νόημα να υπάρχει εκεί; Θα μου πεις, δε γίνεται να μην υπάρχει εκεί, γιατί είμαι και πάντα θα είμαι το ωάριο που επέζησε. Είναι απλό. Είμαι το ωάριο που έτυχε να ζήσει. Και είμαι ωαριακά νεκρή.

Ευτυχώς μόνο ωαριακά. Δε φοβάμαι ότι θα νεκρωθούν και οι υπόλοιπες πλευρές μου. Είναι όλα τόσο ζωντανά, κάθε κομμάτι, κάθε στιγμή, κάθε ιστορία. Δεν έκανα κηδεία για τον ωαριακό μου θάνατο. Προτιμώ να ζήσω. Προτιμώ να προσφέρω ερεθίσματα στην υπόλοιπη ύπαρξή μου. Μπορεί η υπόθεση να ξεκίνησε από ένα δικό της ωάριο, αλλά όλα τα υπόλοιπα τα χτίζω τελικά μόνη μου. Επομένως προτιμώ τη ζωή από το πένθος και τους επικήδειους. Και ναι, φίλε συνομιλητή, ξέρω τι εννοείς και ξέρω τι νιώθεις. Δε νιώθεις τίποτα, γι’ αυτό προτιμάς το δέντρο από εκείνη. Δεν πονάς, γιατί ένα κομμάτι σου είναι νεκρό. Την επόμενη φορά μίλα σε μένα κι όχι στα δέντρα.

Δεν έχω ιδέα τι είναι καλύτερο, να πονάς ή να μη νιώθεις τίποτα. Ανατροπή τέλος. Επαναφορά παλαιού καθεστώτος. Στοπ.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *