Με λένε Ειρήνη

By haritini, May 22, 2017

Τη στιγμή της σύλληψής μου γνωρίζω τα πάντα. Πριν λίγες στιγμές δεν ήμουν τίποτα. Δεν υπήρχα καν ως έννοια. Ούτε και τώρα υπάρχω ακόμη ως πραγματικότητα. Είμαι ωστόσο πια μια ιδέα ύπαρξης. Τη στιγμή αυτή της σύλληψής μου είμαι η ιδεατή ολότητα αυτού που θα γίνω κάποτε. Είμαι η αρχή του ανθρώπου που θα υπάρξω στη ζωή. Θα με λένε Ειρήνη και θα είμαι κορίτσι. Τη στιγμή που το πρώτο μου κύτταρο δημιουργείται είμαι σε θέση να γνωρίζω όλη την ιστορία μου. Ξέρω τι θα ακολουθήσει από τη στιγμή που θα γεννηθώ μέχρι τη στιγμή που θα μετατραπώ σε μια ιδέα ανυπαρξίας. Το καλό με αυτή τη γνώση είναι ότι τώρα είμαι σοφή. Έστω για μια στιγμή αγγίζω – πριν καν υπάρξω – την αθανασία. Αν υπήρχε το θείο έτσι όπως το οραματίζονται οι άνθρωποι, αυτή η μικρή στιγμή της σοφίας μου θα ήταν η πιο κοντινή φιλία που μπορείς να πιάσεις με το Θεό. Το κακό βέβαια είναι ότι η γνώση θα κρατήσει μονάχα για αυτή τη μικρή στιγμή. Ύστερα θα χαθεί και θα είμαι άλλο ένα έμβρυο βίαια ριγμένο σε κάποια μήτρα.

Στον επόμενο τόνο δε θα ξέρω πια τίποτα. Η ιστορία μου θα ξεκινήσει. Αυτή τη βλακεία ότι τα παιδιά διαλέγουν τους γονείς που θα τα φέρουν στη ζωή μην την πείτε και πουθενά παραέξω και γελάει μαζί σας ο κόσμος. Ανόητοι στενόμυαλοι άνθρωποι προωθούν κάτι τέτοιες γελοίες ιδέες κάτω από την προστατευτική ομπρέλα του ρομαντισμού τους. Κανένα παιδί δε διαλέγει τους γονείς του. Μας φέρνουν στη ζωή κάποιοι άνθρωποι που ούτε μας ήξεραν ούτε τους ξέραμε. Αυτό είναι όλο. Τους λέμε μαμά και μπαμπά, γιατί κάποιον πρέπει να λέμε. Το αν είναι πραγματικά μαμά και μπαμπάς, ελάτε τώρα, αυτό είναι άλλη ιστορία.

Οι δικοί μου για παράδειγμα. Δεν είναι μαμά και μπαμπάς. Είμαι σε θέση να το γνωρίζω καλά αυτό τώρα, στη μία και μοναδική στιγμή της σοφίας μου. Ίσως με αγαπήσουν λίγο, αλλά δε θα είναι ποτέ περισσότερο από όσο αγαπούν τον εαυτό τους. Αυτό φυσικά δε θα ήταν κακό, εφόσον η αυτοαγάπη τους δε θα μου έκανε τρομερό κακό. Ξέρω, όμως, ότι θα μου κάνει. Και γι’ αυτό αυτοί οι δύο δεν είναι μαμά και μπαμπάς. Κατά τα λοιπά, θα τους αποκαλώ μαμά και μπαμπά και θα λαχταράω την αγάπη τους πάντα. Θα με πληγώσουν με ποικίλους τρόπους, θα διαμορφώσουν με κάθε τους μικρή λέξη ή πράξη την πορεία μου στη ζωή και τελικά δε θα τους κρατήσω ποτέ πραγματική κακία, γιατί θα είμαι πολύ ανώτερη από εκείνους και θα έρθει η στιγμή που θα καταλάβω ότι απλά ήταν ανίκανοι, ανήμποροι να είναι γονείς.

Μέχρι να συμβεί βέβαια αυτό, θα έχω περάσει κάπως δύσκολα. Θα μείνω νηστική πολλές φορές, αφού κανείς δε θα φροντίσει να μου προσφέρει τροφή. Θα μείνω βρώμικη πολλές φορές, αφού κανείς δε θα ενδιαφερθεί ιδιαιτέρως για τη σωματική μου υγιεινή. Θα κρυώνω, θα έχω πυρετό, θα φοβάμαι το σκοτάδι, θα πονάω, θα θυμώνω, όλα μόνη μου. Θα πηγαίνω στο σχολείο αλλά όχι και πολύ συχνά. Μαμά και μπαμπά, για εσάς θα είμαι ένα βάρος και γι’ αυτό θα φροντίσετε να καταλάβω με τον πλέον δραστικό τρόπο ότι είμαι υπεύθυνη για τον εαυτό μου, για το φαγητό, το ρουχισμό, τα σχολικά μου. Στα δέκα μου χρόνια θα έχω εκτεθεί τόσο πολύ σε πραγματικούς κινδύνους, που ακόμη και αυτή τη στιγμή της σοφίας μου απορώ ποια καλή τύχη θα με σώσει από φρικτές εμπειρίες.

Όπως και να έχει, τελικά θα επιβιώσω. Όχι αλώβητη φυσικά. Αυτά τα τραύματα αφήνουν βαθιές ουλές στα σώματα και τις ψυχές. Με ανακουφίζει κάπως το γεγονός ότι θα είμαι γεννημένη δυνατή. Μας ρίχνουν στον κόσμο και μας λένε να ζήσουμε. Αυτό θα κάνω κι εγώ. Θα είμαι δυνατή και θα ζήσω. Με όλες μου τις πληγές. Με όλες τις στερήσεις. Με όλα τα ανύπαρκτα όρια που τόσο θα έχω ανάγκη για να νιώσω ασφαλής και που κανείς δε θα μου ορίσει ποτέ. Με τις φοβίες, τους εφιάλτες και την έλλειψη. Με το αίσθημα της ντροπής για αυτό που θα πρέπει να είμαι και για όσα θα πρέπει να κάνω. Ειδικά αυτό, θα δυσκολευτώ πολύ να το πετάξω από πάνω μου. Το συναίσθημα ότι δεν είμαι αρκετά καλή ούτε αρκετά έξυπνη ούτε αρκετά άξια για να υπάρχω κι άρα πρέπει να ντρέπομαι για αυτό που είμαι. Θα τα καταφέρω όμως και θα ζήσω.

Μαμά και μπαμπά, δε θα σας κρατήσω κακία για τίποτα από όλα αυτά. Δε με ρωτήσατε για να με φέρετε να ζήσω ούτε με διαλέξατε. Αν με ένα μαγικό τρόπο μπορούσα να εκμεταλλευτώ αυτή τη στιγμή της σοφίας μου, θα επέλεγα να μην είστε οι γονείς μου. Θα επέλεγα να μη γίνετε γονείς για κανένα παιδί. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι θα έρθει μια στιγμή που θα αμφισβητήσω ακόμη και την αξία της ίδιας μου της ζωής. Ευτυχώς θα βρεθούν στο δρόμο μου μερικοί άνθρωποι να μου θυμίσουν τι υπέροχο που είναι να ζεις. Όχι εσύ μαμά. Ούτε εσύ μπαμπά. Τη στιγμή αυτή της σύλληψής μου γνωρίζω όλη την ιστορία μου. Και είμαι ευτυχής που θα έρθω στον κόσμο για να ζήσω. Με λένε Ειρήνη και θα γεννηθώ σε εννιά μήνες. Αυτή ήταν η μικρή μου στιγμή σοφίας.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *