Λίγο απ’ το φως

By Katerina, November 18, 2016

Κάποτε κράτησα στα χέρια μου ένα αστράκι, ένα τόσο δα μικρό αστεράκι. Ήταν εύθραυστο και γυάλιζε, πόσο γυάλιζε. Ήταν το δικό μου αστεράκι, ολόδικό μου. Το πρόσεχα και το κρατούσα πάντα στην μοναδική του θέση, στην καρδιά μου. Του έδινα μορφή μέρα με την μέρα και δυνάμωνα το φως που έβγαινε από μέσα του.

Κάποτε, σε γνώρισα. Σου έδειξα το μικρό μου αστεράκι και ήξερα ότι μπορεί να το αγνοούσες και να μην αξιολογούσες την λάμψη που του είχα χαρίσει. Είδα τότε ότι κι εσύ είχες στην τσέπη σου ένα ακόμα αστράκι. Αλλά αυτό φωτιζόταν από εξωτερικά φώτα, δεν είχε την λάμψη που είχε το δικό μου μέσα του. Έβλεπα και ήξερα ότι το δικό σου αστράκι μπορούσε να φωτίσει όλα τα φώτα της πόλης στην οποία βρεθήκαμε. Αλλά δεν το έκανε. Αποφάσισα να σου δώσω λίγη από την λάμψη του δικού μου μικρού άστρου, αν και μάλλον δεν την κατάλαβες ποτέ. Δεν το ήξερα, δεν θα το μάθαινα εξάλλου, γιατί χάθηκες ξαφνικά μια άλλη νύχτα, κλέβοντας, σαν να μου φάνηκε, λίγο φως.

Μια άλλη, άλλη νύχτα σε πέτυχα τυχαία σ’ ένα πολυσύχναστο μέρος. Κι ενώ είχα ξεχάσει το δικό σου, ετερόφωτο αστράκι, το ξαναθυμήθηκα. Δεν νομίζω πως το ‘χα ξεχάσει κιόλας. Ήταν και δικό μου κομμάτι, άλλωστε. Και ενώ εξακολουθούσες να φωτίζεις με άλλους τρόπους το δικό σου αστεράκι, ακόμα κρυμμένο στην τσέπη του πουκαμίσου σου, ήθελα να βλέπω την μικρή φλογίτσα να καίει μέσα του, ξέρεις για ποια λέω, έτσι; Και ήθελα να συνεχίσω να της δανείζω από την δικιά μου, που τρεμόπαιζε, λίγο πιο αχνά, λίγο πιο δυνατά, ώρες και στιγμές.

Και άρχισες να μου δείχνεις ένα από τα ωραιότερα πράγματα που θα ζούσα ποτέ.

Μέχρι που μια άλλη, πάλι νύχτα, εξαφανίστηκες ξανά. Τις μισούσα αυτές τις νύχτες, να ξέρεις. Τις νύχτες που τα άλλα άστρα μπορούσαν να φανούν, δεν μπορούσα να δω το δικό σου, ποτέ όμως δεν είπα ότι σταμάτησα να το τροφοδοτώ με την δικιά μου πηγή. Ψυχή.

Κάποτε το δικό μου αστράκι έσβησε. Σταμάτησε.

Δεν πειράζει, είπα, δεν είχε σημασία, είπα. Δεν υπάρχουν αστράκια στις παλάμες μου, ούτε κρύβονται, τρεμοπαίζοντας, στην καρδιά μου. Και τότε ήταν που το είδα. Ένα μεγάλο φως να έρχεται από το μέρος σου. Τόσο εκθαμβωτικό που διέλυσε και απορρόφησε κάθε χρώμα από μέσα μου. Αυτό το φως ήσουν εσύ. Το δικό σου άστρο μεγάλωνε και έκανε τον κόσμο δικό του. Δεν ήξερε τίποτα άλλο από το φως που εξέπεμπε.

Το πήρες κι αυτό μαζί σου. Το δικό μου φωτάκι και τον δικό σου, υπέρλαμπρο φάρο τ’ ουρανού. Και τι μου άφησες εμένα; Ένα άδειο, μικρό, τζαμένιο αστράκι. Εύθραυστο, να παρακολουθεί την πορεία σου όσο απομακρυνόσουν από εμένα. Και όσο χαιρόμουν, πιστεύοντας ότι, ίσως, ένα τόσο δα κομματάκι της λάμψης ήταν και δικό μου, τόσο μισούσα τις νύχτες που έρχονταν, και την σκιά στην οποία θα χανόμουν εγώ με το φύσημα ενός απαλού αέρα. Ανάσας. Σου.

Αλλά είπα πως δεν πειράζει.

Τα άστρα φωτίζουν τους δρόμους αυτών που αξίζουν να τους περπατήσουν. Και ήξερα, όσο κι αν ήθελα να μην το παραδέχομαι, πως εγώ δεν θα διάβαινα αυτόν τον δρόμο. Εκεί. Ακόμα κι αν ήξερα πού έδινα το δικό μου φως.

Ελπίζω να μην σε ξαναέπαιρνε καμιά νύχτα μακριά.

“It doesn’t mean a thing, this love…”

Photo: “Sparkling Fire” – Konstantinos.CraftingTheImage – Instagram

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

Δείτε επίσης

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *