Κύκλοι, εποχές κι άλλα τέτοια αφηρημένα

By haritini, August 24, 2016

Ξαναχτίζω μία γεωμετρία, κάπως γίνεται θαρρώ. Αν και ξέρω σίγουρα ότι κάποιος εκεί έξω θα μου έλεγε να μη βιάζομαι, να μην ενθουσιάζομαι, να οδηγώ τον εγκέφαλό μου πιο συντηρητικά. Αλλά όταν η πραγματική σου ηλικία είναι περίπου 5.5 έτη, δε μπορείς να μη βιάζεσαι, δε μπορείς να μην ενθουσιάζεσαι, βλέπεις τις μέρες του φωτός ήδη από τα μισά του χειμώνα. Κάποτε είναι και η ανάγκη σου για φως που σε βοηθάει να δεις πράγματα που ακόμη δεν υπήρξαν. Αλλά πάλι, βλέπουμε τα πράγματα επειδή τα σχηματίζει το φως και χωρίς το φως τίποτα γύρω δεν έχει ορατή υπόσταση. Άρα μάλλον τώρα βλέπω το αμυδρό σκαρίφημα των πραγμάτων που δημιουργείται από τις πρώτες ακτίνες της αυγής κι όλο το υπόλοιπο το φαντάζομαι μόνη μου, μέχρι να λάμψει ολοσχερώς κάτω από το δυνατό ήλιο.

Ας είναι. Μου φαίνεται καλό για αρχή το ότι βλέπω ξανά, κάπως πιο καθαρά. Είναι αρκετό για να αρχίσω να αναπνέω. Δεν είναι καθόλου εύκολο το να μάθεις να αναπνέεις. Σε αυτό το σχολείο είμαι ακόμη στην πρώτη δημοτικού. Μέχρι να μάθω να κάνω πραγματικά ένα βήμα τη φορά, θα περάσει πολύς καιρός. Το προσπαθώ φιλότιμα. Μαζί με την αναπνοή φέρνω πίσω και τη χαμένη γεωμετρία. Φέρνω μια καινούρια γεωμετρία, ασχημάτιστη αλλά λιγότερο τρομακτική. Εκείνη η παλιά, η γεμάτη ανοιχτούς κύκλους, εκείνη που με ακινητοποιούσε, είναι κάπου τριγύρω αλλά όχι και εντελώς πάνω από το κεφάλι μου. Αυτή η νέα γεωμετρία έχει πάλι κύκλους που τους βλέπω ανοιχτούς, αλλά κάπως μου φαίνονται συμπαθητικοί αυτή τη φορά. Είναι ίσως οι πρώτες ακτίνες που τους φωτίζουν ή τους ζεσταίνουν ή τους ομορφαίνουν. Δε την ξαναχτίζω ακριβώς τη γεωμετρία, περισσότερο την παρακολουθώ να δημιουργεί αργά τα μοτίβα της και στο θέαμα δεν υπάρχουν τόσα πολλά τερατόμορφα σχήματα πλέον.

Νιώθω σαν μαέστρος σε συμφωνική ορχήστρα. Μια εποχή σαν κλασική σονάτα φτάνει στο τέλος της και πρέπει να οδηγήσω την ορχήστρα στο επόμενο μέρος. Σε μια επόμενη σονάτα, σε ένα καινούριο θέμα, σε έναν άλλο ρυθμό. Σε μια νέα εποχή. Ακούω μερικά φάλτσα, ακούω μερικές άρρυθμες νότες, μπορεί να μου γλιστράει και η μπαγκέτα μερικές φορές, αλλά τελικά η ορχήστρα μου παίζει. Πες με βιαστική, πες με οδηγό ροζ σύννεφου, εγώ ήδη ακούω τις πρώτες όμορφες νότες από την επόμενη εποχή μου. Μπορεί να είναι σονάτα, μπορεί να είναι τραγούδι, μπορεί σκέρτσο. Δε θέλω να ξέρω, μου φτάνει που ακούω.

Στη γέννηση αυτής της εποχής βλέπω λίγο, αναπνέω κάπως, παρατηρώ κι ακούω από μακριά. Και υπάρχει και κάτι ακόμη, το αφουγκράζομαι που επιστρέφει. Είναι ένας νεοσύστατος χώρος μνήμης. Είναι η ικανότητα και η ανάγκη και η επιθυμία να δημιουργώ αναμνήσεις. Είναι κάτι μικρά μπουκαλάκια από αστερόσκονη, μέσα στα οποία κατοικούν οι στιγμές που δε θα χαθούν. Η παλιά εποχή έκλεισε με τόνους από τέτοια μπουκαλάκια και δε θα σπάσω ποτέ ούτε ένα. Και η καινούρια μόλις άνοιξε μια χαραμάδα στο δωμάτιο με τα δικά της μπουκαλάκια. Τα βλέπω σου λέω, είναι εκεί και είναι πανέμορφα και είναι έτοιμα να γεμίσουν με στιγμές, εικόνες, αισθήσεις, παραισθήσεις και γέλια. Δε μένει τίποτα άλλο, μόνο να ανοίξω την πόρτα και να ζωγραφίσω χρυσόσκονες και ήλιους.

Δε μένει τίποτα άλλο, μόνο να αρχίσω να ξαναδημιουργώ αναμνήσεις.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

One Comment

  1. Louloudi Tou Dasous says:

    Το κορίτσι μου, μεταπηδάει σονάτες..!! 😀 – Πόσο θα θελα να ακούω αυτά τα φάλτσα σου και τις όμορφές σου νότες-
    Όρμα σε νέες χρυσόσκονες και ήλιους φραουλίτσα!! Go!!

    Σ’ αγαπώ!
    Λουλούδι Του Δάσους

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *