Και εγένετο φως

By haritini, January 11, 2017

Είναι η πρώτη φορά μετά από εβδομάδες ή μπορεί και μήνες που πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει από το παράθυρο. Χιονίζει τόσο που ούτε καν η δική μου ματιά – αυτή του ανθρώπου που μονίμως τρέχει ή με κάτι ασχολείται – δε μπόρεσε να αντισταθεί στο θέαμα. Η τελευταία φορά που θυμάμαι τόσο πολύ χιόνι σε αυτή την πόλη με πάει πίσω δεκαπέντε χρόνια. Όταν είσαι εννέα ετών και ζεις στη χώρα του ήλιου και ξυπνάς σε ένα κατάλευκο, παγωμένο τοπίο, ενθουσιάζεσαι. Αφενός γιατί στα λίγα χρόνια της ζωής σου δεν έχεις προλάβει να εξοικειωθείς με αυτό το καιρικό φαινόμενο που έχει τη μαγική ικανότητα να κάνει τα σχολεία να κλείνουν για μέρες. Αφετέρου γιατί είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για φανταστικά παιχνίδια, για χιονάνθρωπους, μπότες του σκι, μάλλινα σκουφάκια, κόκκινες μύτες και βουτιές με την όπισθεν στη λευκή πισίνα που μέχρι χθες ήταν η αυλή του σχολείου σου.

Φαντάζομαι ότι ο εαυτός μου των εννιά χρόνων ζωής έναν τέτοιο ενθουσιασμό βίωνε τότε. Το αποδεικνύει άλλωστε και το πλούσιο φωτογραφικό υλικό της εποχής. Σήμερα, σε μια εντελώς ενήλικη φάση ζωής, σε μια πραγματικότητα που οι υποχρεώσεις σου δε σου επιτρέπουν να ξεχυθείς στους δρόμους για χιονοπόλεμο με τους φίλους σου, σε μια καθημερινότητα με την οποία παλεύεις κάθε στιγμή για να μη σου εξαφανίσει το παιδί που κρύβεις μέσα σου, βιώνω ένα διαφορετικό ενθουσιασμό, καθώς παρακολουθώ το χιόνι έξω. Ευγνωμονώ την καλή μου τύχη που από το παράθυρό μου μπορώ να βλέπω πεντακάθαρα τον ουρανό μέχρι εκεί που ενώνεται με τα βουνά και τον ορίζοντα. Γιατί σε αυτόν τον ουρανό γεννιέται και μεγαλώνει ο ενθουσιασμός του σημερινού μου εαυτού. Σε αυτό το λευκό, κατάλευκο χρώμα του ουρανού που έχω την ευλογία να αντικρίζω σήμερα. Αυτό το υπέροχο, σχεδόν αφύσικο λευκό χρώμα του χιονισμένου ουρανού. Αυτό μου έκλεψε την προσοχή. Αυτό μου φέρνει δάκρυα συγκίνησης στα μάτια. Αυτό με κάνει να ενθουσιάζομαι όχι σαν να είμαι πάλι μικρό παιδί, αλλά σαν να μην έχω πάψει στιγμή να ακούω το παιδί μέσα μου. Γαμώτο, αυτός ο λευκός ουρανός του χιονιού είναι η λίγη ποίηση στο κάθε μέρα μας. Είναι ένα δώρο που στέλνει ο χειμώνας για να μου θυμίσει το φως. Σε αυτόν τον ουρανό, λαμπρός καθώς είναι και πεντακάθαρος, βλέπω μονάχα φως. Κι αυτό ήταν, είναι και θα είναι ό,τι ακριβώς χρειάζομαι για να ενθουσιαστώ.

Την πρώτη στιγμή που κοίταξα έξω από το παράθυρο κάτω στο δρόμο, ένα αυτοκίνητο μόλις είχε φύγει από τη θέση όπου βρισκόταν για ώρες και στο σημείο υπήρχε ένα κενό. Μπορούσα να δω ένα ορθογώνιο κομμάτι από άσφαλτο να υπάρχει εκεί σαν παραφωνία σε έναν κατά τα λοιπά κατάλευκο δρόμο. Άτιμε συνειρμέ, ποτέ δεν ησυχάζεις στο κεφάλι μου. Το κομμάτι που λείπει, αυτό σκέφτηκα. Ένα κομμάτι έφυγε από τη θέση του και άφησε πίσω του κενό. Μια τρύπα, ένα μαύρο μέσα στο λευκό. Τι γίνεται με τα κομμάτια που λείπουν από τη δική σου τη ζωή; Κάθε κομμάτι που λείπει αφήνει πίσω του ένα άδειο πλαίσιο που χάσκει σαν πηγάδι για καιρό και σε πονάει. Και κάποτε το κενό που άφησε πίσω του το κομμάτι σταματάει να σε πονάει. Όταν πια δε το βιώνεις ως κενό. Όταν πια δεν ακούς μια παραφωνία. Όταν πια το καθαρό, καινούριο χιόνι έχει καλύψει αυτό που σου χαλούσε τη χρωματική αρμονία. Όταν κοιτάξεις την καρδιά σου και τη δεις ολόλευκη και γεμάτη φως. Τότε πια σταματάς να πονάς. Και τότε πια το κομμάτι που λείπει είναι σαν να μην έλειψε ποτέ.

Θα κοιτάξω για μια τελευταία φορά από το παράθυρο – η ενήλικη ζωή περιμένει. Και ξέρω τι θα δω κάτω στο δρόμο. Πέρασαν ώρες από εκείνη την πρώτη στιγμή. Δεν έχω ιδέα πού πήγε το αυτοκίνητο που έφυγε. Αλλά μπροστά μου τώρα απλώνεται ένας ολόλευκος δρόμος. Χωρίς κενά, χωρίς παραφωνίες, χωρίς άδεια ορθογώνια. Το χιόνι σκέπασε την άσφαλτο. Ο χρόνος πάντα σε συμφιλιώνει με τα κομμάτια σου που λείπουν. Πέφτει κι αυτός σαν φρέσκο χιόνι στην ψυχή σου και σε φωτίζει. Έχω πολλά κομμάτια που λείπουν. Αλλά πιστεύω στο φως. Πιστεύω στο λευκό του ουρανού. Πιστεύω στη λίγη ποίηση στο κάθε μέρα μας. Πιστεύω ότι στο τέλος ακόμη και το κομμάτι που λείπει και με πονάει πιο πολύ από όλα αυτή τη στιγμή, θα βουτηχτεί στο φως και στον καθαρό ουρανό. Επιστρέφω στην ενήλικη ζωή. Και μόλις σταματάει να χιονίζει.

** Κομμάτι μου που λείπεις, αντίο. Θα ξαναβρεθούμε στο φως.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *