Γράμματα των παιδιών στο Θεό

By haritini, September 22, 2015

Ή αλλιώς, κάτι ραβασάκια αυθάδικα και αιρετικά. Κάποιες φορές σοφά μέσα στην απλότητα και τη λακωνικότητά τους. Αφοπλιστικά χάρη στην ευθύτητα και την ειλικρίνεια των εμπνευστών τους. Κάτι ραβασάκια που τα έγραψαν μικροί άνθρωποι. Τόσο μικροί που δεν έχουν καν συμπληρώσει μία δεκαετία ζωής σε αυτόν τον πλανήτη και την ίδια στιγμή τόσο μεγάλοι που έχουν το θάρρος και το θράσος να ρωτήσουν αυτό ακριβώς που τους απασχολεί. Να ξεστομίσουν αυτό ακριβώς που σκέφτηκαν.

Αυτοί οι μικροί μεγάλοι άνθρωποι… Πώς να κρυφτείς από αυτούς, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα. Κι αν ρωτούν, είναι γιατί μπορούν. Κι αν μιλούν με λόγια αυθεντικά, είναι γιατί στο δικό τους παράδεισο δεν υπάρχουν απαγορευμένα μήλα και καταραμένα φίδια του πειρασμού. Στο δικό τους φωτεινό κόσμο τα πράγματα έχουν ένα όνομα. Οι σκέψεις σχηματίζουν υπέροχες, καλλίγραμμες καμπύλες. Και κάτι που εσύ θα ονόμαζες καπέλο, γι’ αυτούς μπορεί να είναι ο ελέφαντας μέσα στο στομάχι του βόα. Ή πάλι, κάτι που εσύ έχεις βαφτίσει ιδέα και έχεις οικοδομήσει πάνω του ολόκληρο φιλοσοφικό ουρανοξύστη, αυτοί να το γκρεμίσουν με ένα μεγαλειώδες και ηχηρό «γιατί».

Αυτοί οι μικροί μεγάλοι άνθρωποι… Κάποιες φορές βιάζονται να μεγαλώσουν, για να γίνουν σαν εμάς τους υπόλοιπους. Θυμάσαι; Κι εσύ το είπες κάποτε με λαχτάρα αυτό το «όταν μεγαλώσω». Κι εγώ, ναι. Μεγάλοι πια και αρκούντως ώριμοι, φτάνουμε μια μέρα να συνειδητοποιήσουμε τι ήταν αυτό που επρόκειτο να συμβεί, όταν μεγαλώσουμε. Να’ μαστε λοιπόν μεγάλοι. Λογικοί. Σκεπτόμενοι. Συνειδητοποιημένοι. Αηδίες. Απλά θνητοί. Θνητοί και φθαρτοί, αφού αυτοεξοριστήκαμε από την Εδέμ της πρώτης δεκαετίας μας στη ζωή. Είμαστε πια μεγάλοι και ικανοί να μετρήσουμε στις απώλειές μας εκείνον το φωτεινό χαμένο κόσμο, εκείνον το χρωματιστό παράδεισο. Την παιδικότητά μας.

Όχι, αυτές οι γραμμές δεν ανήκουν εξ ολοκλήρου σε μία μεγάλη που μπροστά στην απώλεια θρηνεί με δακρύβρεχτους επικήδειους. Αυτές οι γραμμές ανήκουν σε ένα μικρό μεγάλο άνθρωπο που έχει απλά κάτι να πει. Στο Θεό, δεν έχει τόση σημασία, κάτι να ρωτήσει, κάτι να ζητήσει. Αυτές οι γραμμές ανήκουν στην πραγματικότητα σε πολλούς διαφορετικούς μικρούς μεγάλους ανθρώπους, που τους ζητήθηκε να απευθύνουν το λόγο στο Θεό.

Αν είσαι ακόμη παιδί, εικάζω πως έχεις φοβερές απαντήσεις να δώσεις σε όλες τις απορίες. Πολύ καλύτερες από αυτές που θα έδινε ένας Θεός. Μπορεί να συμφωνήσεις κιόλας με αυτά που λένε τα άλλα παιδιά στο Θεό. Αν πάλι είσαι κι εσύ σαν εμένα, ένας ακόμη μεγάλος, μην προσπαθήσεις να βρεις απαντήσεις. Μόνο προσπάθησε να θυμηθείς πώς μύριζε το ουράνιο τόξο και τι χρώμα είχαν τα όνειρά σου σε εκείνον τον αλλοτινό δικό σου παράδεισο.

Αγαπητέ Θεέ, πώς έγινε και δεν εφηύρες κανένα καινούριο ζώο τελευταία; Έχουμε πάντα τα ίδια τα παλιά.

Αγαπητέ Θεέ, αν ζούμε μετά το θάνατό μας, τότε γιατί να πεθαίνουμε;

Αγαπητέ Θεέ, από πού καταγόμαστε; Ελπίζω να μου το εξηγήσεις καλύτερα από τον πατέρα μου.

Ένα από τα σύννεφά σου πήρε μια όψη που με τρόμαξε. Σε παρακαλώ μην το ξανακάνεις.

Ποιος χωρίζει τη γη με γραμμές;

Αγαπητέ Θεέ, η δασκάλα λέει ότι άλλοτε οι μέρες μικραίνουν κι άλλοτε μεγαλώνουν. Δε μπορείς να καταλήξεις σε μια απόφαση;

Αγαπητέ Θεέ, στις απόκριες θα ντυθώ διάβολος. Σε πειράζει;

Αγαπητέ Θεέ, σε παρακαλώ βάλε άλλη μία μεγάλη γιορτή ανάμεσα στα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Δεν υπάρχει τίποτα καλό ενδιάμεσα.

Αγαπητέ Θεέ, είναι καλύτερα τα αγόρια από τα κορίτσια; Ξέρω πως είσαι αγόρι, αλλά προσπάθησε να είσαι δίκαιος.

Αντί να αφήνεις τους ανθρώπους να πεθαίνουν και να φτιάχνεις άλλους, γιατί δεν κρατάς αυτούς που έχεις τώρα;

Αγαπητέ Θεέ, θέλω να γίνω εφευρέτης, αλλά δεν ξέρω πια τι να εφεύρω.

Αγαπητέ Θεέ, όταν έφτιαξες τον πρώτο άνθρωπο, δούλευε τόσο πολύ όσο εμείς τώρα;

Αγαπητέ Θεέ, είσαι πλούσιος ή μόνο διάσημος;

Αγαπητέ Θεέ, αν δεν εξαφάνιζες τους δεινόσαυρους, δε θα είχαμε πατρίδα. Έκανες μια σωστή πράξη.

Αγαπητέ Θεέ, μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, γιατί έχεις τα γενέθλιά σου. Στους πιο πολλούς ανθρώπους, όμως, τους αρέσουν για τα δώρα.

Γιατί το όνομα της Κυρίας Θεού δεν είναι στην Αγία Γραφή; Δεν ήσουν παντρεμένος, όταν την έγραψες;

Αγαπητέ Θεέ, ήθελες πράγματι η καμηλοπάρδαλη να είναι έτσι ή μήπως ήταν λάθος;

Dear Mr. God,
στο σχολείο μαθαίνουμε και Αγγλικά, αλλά όχι τόσα πολλά για να γράψω όλο το γράμμα μου. Μη νοιάζεσαι, όταν μεγαλώσω, θα σου ξαναγράψω γράμμα, αγγλικό αυτή τη φορά. Αλήθεια, αγαπητέ Θεέ, πώς γίνεται να ξέρεις τόσο καλά Αγγλικά; Θέλω να γίνω σαν εσένα, όταν φτάσω στην ηλικία σου. Θα ήθελα, βέβαια, να γίνω και γιατρός, αλλά όχι για το λόγο που νομίζεις.

Δε ξέρω τι σου γράφουν οι υπόλοιποι συμμαθητές μου, φαίνονται όλοι πολύ σοβαροί και στην τάξη έχει ησυχία. Κοιτούσα τη δασκάλα μας, δε φώναξε καθόλου σήμερα. Φαίνεται τα παιδιά προτιμούν το γράμμα από την αριθμητική. Εμένα μου αρέσει η αριθμητική. Ούτε ξέρω τι πρέπει να γράψω. Εσύ πώς ήξερες ότι ήσουν Θεός;

Βασικά, αγαπητέ Θεέ, πειράζει που κλαίμε; Θα ήθελα να το ξέρω. Εννοώ, είναι κακό; Θυμώνεις; Σε ρωτάω – όχι πως με νοιάζει δηλαδή και τόσο – επειδή δεν είδα να το γράφουν κάπου. Μερικές φορές κλαίω πολύ, αγαπητέ Θεέ. Εσύ όταν αρχίζεις τη βροχή, πώς ξέρεις πότε θα σταματήσει; Και μη μου πεις κι εσύ για το ουράνιο τόξο. Αυτό το λέει η μαμά μου και είναι βλακεία. Αφού όλοι το ξέρουμε ότι βγαίνει ουράνιο τόξο μετά τη βροχή, γιατί πρέπει να το ξαναλέμε;

Σε ρωτάω να μου πεις, είναι κακό να κλαίμε; Τα μωρά έχουν κι ένα λόγο να κλαίνε, πεινάνε όλη την ώρα. Αλλά εμείς τα παιδιά δεν είμαστε μωρά. Κύριε Θεέ, αν δε θέλεις οι άνθρωποι να κλαίνε, τότε γιατί εφηύρες τα δάκρυα; Ο μπαμπάς λέει ότι όταν κλαίω, βγάζω από τα ματάκια μου κάτι που με ενοχλούσε και με έκανε θλιμμένη. Όμως, αγαπητέ Θεέ, κάποιες φορές είμαι χαρούμενη και μετά αρχίζω να κλαίω. Πότε προλαβαίνω να γίνω θλιμμένη χωρίς να το καταλάβω;

Μερικές φορές που κλαίω, με βλέπει ο αδερφός μου και κλαίει κι αυτός. Και μετά η αδερφή μου και κλαίει κι αυτή. Τότε, αγαπητέ Θεέ, θέλω να κλαίω ακόμη πιο πολύ, τότε είμαι πραγματικά θλιμμένη. Αλλά σκέφτομαι πως πρέπει να είμαι δυνατή και πάω στο δωμάτιό μου μόνη μου. Ή στην κρυψώνα μου στον κήπο. Με είχε ανακαλύψει μια φορά ο αδερφός μου εκεί και για να μην κλαίω, μου έδωσε όλη τη σοκολάτα του. Το πιστεύεις;

Αγαπητέ Θεέ, αν πειράζει που κλαίω, κάνε κάτι γρήγορα. Οι άλλοι λένε πως δεν είναι κακό. Αλλά αναρωτιέμαι μήπως έκανες λάθος. Η δασκάλα είπε ότι ο Βόρειος Πόλος δεν είναι στην πραγματικότητα στην κορυφή. Και ότι ο κύριος Έντισον ανακάλυψε το φως. Εγώ νόμιζα ότι το είχες ανακαλύψει εσύ. Εντάξει, έφτιαξες τον ήλιο, το φεγγάρι και τα αστέρια, αλλά τα εργαλεία σου μπορεί να μην έφτασαν για μένα. Γεια σου τώρα, αγαπητέ Θεέ. Πριν αρχίσω πάλι να κλαίω. Άραγε γιατί κρύβεις τον ήλιο το βράδυ που τον χρειαζόμαστε περισσότερο;

** Εσείς που εν έτει 1975 σκαλίσατε με το μολύβι σας μία σειρά γραμματάκια που είχαν παραλήπτη το Θεό, να ξέρετε ότι εγώ τα έλαβα σίγουρα. Δεν προσπάθησα να απαντήσω, δε θα μπορούσα άλλωστε, μιας και δεν είμαι ο νόμιμος παραλήπτης. Σας ευχαριστώ που μου θυμίσατε εκείνη τη δυνατή φωνή.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *