Γιασεμί

By elena, February 23, 2017

Βρεγμένα πλακόστρωτα στενά, μπουκαμβίλιες, απόβραδο ενός καλοκαιριού που τόσο περιμέναμε. Λιγοστά φώτα, ο ήχος από τα δικά μας βήματα, κλειστά παραθυρόφυλλα. Περπατάμε μαζί, η μυρωδιά του γιασεμιού γύρω μας γίνεται όλο και πιο έντονη καθώς έρχεται η νύχτα. Σου λέω πόσο πολύ αγαπώ το μεθυστικό άρωμά του και το καθαρό, απόλυτο λευκό του χρώμα. Προχωράς λίγο πιο γρήγορα, κόβεις ένα κλωναράκι γιασεμί και το μπλέκεις στα μαλλιά μου. Πόσο όμορφο, λες. Χαμογελώ και σε παίρνω απο το χέρι για να βγούμε από τα στενά και να δούμε λίγο θάλασσα. Τώρα αναπνέουμε οξυγόνο μπλεγμένο με αλμύρα. Σου λέω ότι διάβασα πως οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μπορούμε να σβήσουμε τις αρνητικές αναμνήσεις από το μυαλό μας. Εσύ λες ότι δεν χρειάζεται, γιατί δεν υπάρχει καμία τέτοια ανάμνηση πια. Τις πήρε όλες αυτή η μαγική δύναμη που λέγεται πέρασμα του χρόνου. Με τη βοήθεια της θεραπευτικής εκείνης αύρας του πελάγους, συμπληρώνω. Γελάς. Είναι καλοκαίρι και τα σκοτάδια του χειμώνα αποτελούν ένα μακρινό παρελθόν. Έτσι άφθαρτοι αφηνόμαστε στην μαγεία της παλέτας των χρωμάτων ενός ηλιοβασιλέματος που αποκτά την δική του πολύτιμη αξία, γιατί τώρα το βλέπουμε μαζί. Το πορτοκαλοκόκκινο σούρουπο δίνει τη θέση του σε μία ξάστερη νύχτα. Έχοντας το γιασεμί μπλεγμενο στα μαλλιά μου και το χέρι μου μπλεγμένο μέσα στο δικό σου, συνεχίζω να περπατώ δίπλα σου. Δίπλα στα σκοτάδια σου, στις ανατολές σου, στη σιωπή σου, στα ξενύχτια σου, στα μονοπάτια σου, στα φεγγάρια σου, στα κύματά σου, στις καταιγίδες σου, στις ξαστεριές σου, στην αλήθεια σου, στα μάτια σου.

Στα σ’ αγαπώ σου.

******************************************************************************************************************************

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *