Για πάντα

By Katerina, September 1, 2016

Παγωμένες οι σκέψεις και οι λέξεις κενές.
Στον καθρέφτη κοιτάζω
«Να ‘σαι, χόρευες χτες»
Στ’ ουρανού τον γαλάζιο κήπο
Και στης αιώνιας μνήμης τον γκρίζο ωκεανό.
Όνειρα έκανες που μοιάζαν μ’ αστέρια.
Λίγο απ’ το φως τους μου έδινες και άπλωνα τα χέρια
Στην άβυσσο της χαμένης ηλιαχτίδας.

Κι όμως πάλι το σκοτάδι σε φέρνει.
Πριν σ’ αγγίξω κι εγώ μακριά μου σε παίρνει.
Θα ‘βρισκα έλεγα κι εγώ ένα νησί
Του πόνου μου τη μοναξιά να γνώριζες κι εσύ.

Μα σταμάτησα να περιμένω.
Ναι, θα φύγεις, αλλά η ζωή σου δεν θα ‘ναι εκεί.
Στον καθρέφτη ριζωμένη θα μένεις, σκυφτή.
Να κοιτάζεις για άλλη μια φορά τη σιωπή.
Να φωνάζεις μα η φωνή σου να στέκει αδειανή.

Σπάω τον καθρέφτη και σέρνομαι
Τα κομμάτια μαζεύω και ξεκινώ να τρελαίνομαι.
Ένα απ’ αυτά ίσως να ‘σαι κι εσύ.
Ο πόνος πουλί γίνεται και σε σένα θα ‘ρθει.

«Λάθος κάνεις, λάθος κάνεις, λάθος, ξανά, ξανά, ξανά»

Δίπλα η νύχτα, δες, κλαίει!

«Δεν θ’ ανοίξω φτερά, μου τα κόψαν κι αυτά»

Και σταμάτησα να περιμένω
Για τελευταία φορά.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *