Φεύγουν…

By haritini, March 1, 2017

… οι άνθρωποι και πηγαίνουν κάπου μακριά. Στο χάρτη ή στη νοητή απόσταση πηγαίνουν σε μια άλλη πατρίδα, σε μια νέα συνθήκη, γνωστή ή άγνωστη, συνηθισμένη ή ιδιαίτερη. Πατρίδα είναι εκεί που νιώθεις να σε περιμένουν αγαπημένα πρόσωπα. Πατρίδα είναι εκεί που νιώθεις ασφάλεια. Άνθρωποι φεύγουν, για λίγο ή για πάντα. Φεύγεις για πάντα, όταν ξέρεις πως μπορείς να ζήσεις και χωρίς να επιστρέψεις. Όταν η προοπτική του να μην επιστρέψεις δε σε διαλύει σύγκορμο, τότε φεύγεις για πάντα. Άνθρωποι φεύγουν και στη θέση τους έρχονται άλλοι. Δεν τους αντικαθιστούν, δεν τους υποκαθιστούν ή κι αν το κάνουν, θα το κάνουν για λίγο και θα φύγουν κι αυτοί. Έρχονται άνθρωποι που τους περίμενες καιρό ή άλλοι που δε φαντάστηκες ποτέ ότι θα έρθουν. Άνθρωποι έρχονται ξανά πίσω, χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να προειδοποιήσουν, χωρίς να προλάβεις να καταλάβεις τι σου γίνεται. Άνθρωποι έρχονται, φεύγουν και πηγαίνουν και γυρίζουν και είναι σαν αποβάθρα του μετρό και σαν σιδηροδρομικός σταθμός και σαν την πλατεία Συντάγματος σε ώρα αιχμής. Έρχονται και φεύγουν…

… «κι εκείνο που βλέπω να μένει τελικά» είναι τα πρόσωπά τους, όταν κλείνεις τα μάτια και τους θυμάσαι να έρχονται ή να φεύγουν. Πάντα παραμορφωμένα από το ημίφως που ρίχνει πάνω τους ο πανδαμάτωρ χρόνος. Είναι μια νύχτα με φεγγάρι μέσα σε κάποιο θερινό σινεμά κάπου σε κάτι ανηφόρες στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια φθινοπωρινή βόλτα μέσα σε δέντρα που μοιάζουν με σφένδαμους αλλά δεν είναι, γιατί αν ήταν, θα βρισκόμασταν κάπου βόρεια σε κάποια άλλη ήπειρο, σε κάποια άλλη πατρίδα. Είναι που γελάς όταν σκέφτεσαι την τρεχάλα σας για να προλάβετε το τρένο ή τις τρεις ώρες που χρειάστηκαν για να δεθεί κάπως σωστά μια αιώρα. Εκείνο που βλέπω να μένει τελικά είναι όλες οι στιγμές που περνούν. Οι ίδιες στιγμές που περνούν βιαστικά και λες πως χάνονται, τελικά είναι αυτές που μένουν. Φεύγουν…

… οι άνθρωποι και οι στιγμές περνούν και τίποτα δε θα είναι το ίδιο, γιατί κάθε στιγμή που τη ζεις στο παρόν σχεδόν ακαριαία περνάει στο παρελθόν, μα και όλες οι στιγμές σε αυτό που λέμε παρόν φτιάχνουν αυτό που λέμε μέλλον. Κι αν το καλοσκεφτείς, ο χρόνος δε θα έπρεπε να μας νοιάζει, γιατί πάντα άνθρωποι έρχονται και φεύγουν και στιγμές γεννιούνται και σβήνουν κι αν κάτι είναι να μείνει τελικά, ας είναι η γαλήνη πως όλα αυτά τα έζησες, τα ζεις και θα τα ζεις. Με αυτούς που έρχονται. Ή χωρίς αυτούς. Με αυτούς που φεύγουν. Ή πάλι χωρίς αυτούς.

** Ξέρεις τι λες Λούκυ. Κι ας μας κάνεις νοσταλγούς.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *