Επιστήμη του Κορεσμού

By Katerina, August 22, 2016

Άλλη μια ιστορία μεταφρασιοβασισμένη σε αγαπημένο τραγούδι ιαπωνικής προέλευσης. Amazarashi – Furui SF Eiga – Παλιά, Sci-Fi Ταινία

Αργά χτες το βράδυ, έβλεπα μια ξένη ταινία, επιστημονικής φαντασίας που έπαιζε στην τηλεόραση. Όπως τόσες και τόσες, έδειχνε τον κόσμο μας, στο μέλλον.

Ο κόσμος αυτός είχε μολυνθεί ανεπανόρθωτα από τους ανθρώπους, τόσο που οι πνεύμονες τους καίγονταν από την μολυσμένη ατμόσφαιρα όταν δεν φορούσαν τις προστατευτικές τους μάσκες. Η παλιά Μητρόπολη είχε γίνει πια συντρίμμια, πέτρες και χώματα. Ο πλανήτης Γη ήταν σαν κατοικημένος από πρωτόγονους. Οι επιζώντες της καταστροφής είχαν προσπαθήσει να κρυφτούν σε ένα υπόγειο 80000 τετραγωνικών χιλιομέτρων που παλιότερα το έλεγαν «καταφύγιο». Τώρα, βέβαια, το λένε «πόλη». Ο ήλιος και η βλάστηση ήταν τεχνητά. Έτσι κι αλλιώς, δεν υπήρχε τίποτα που να μην ήταν φτιαγμένο από χέρι ανθρώπου. Η τεχνητή νοημοσύνη έμοιαζε τόσο με τους ανθρώπους, όμως κανείς δεν φαινόταν να ανησυχεί και να προβάλει αντίσταση.

Φόνοι, ληστείες, ανύπαρκτη διατήρηση της τάξης και η βία να αντιμετωπίζεται μόνο με βία. Οι μισοί εγκληματίες ήταν ρομπότ που λειτουργούσαν αυτόνομα, αλλά ρομπότ ήταν και η μισή «αστυνομία». Ο πρωταγωνιστής μισούσε την Επιστήμη του Κορεσμού, την «θρησκεία» του μέλλοντος, η οποία είχε καταντήσει την Μητρόπολη μια πόλη μεταλλικών φαντασμάτων. Όμως, αποδείχθηκε πως, στην πραγματικότητα, ακόμα και ο πρωταγωνιστής ήταν ρομπότ. Αυτό βέβαια το έδειξε στο τελευταίο καρέ της ταινίας.

Σκεφτόμουν λοιπόν, αυτό που δεχόμαστε ως πραγματικότητα, μήπως είναι το σενάριο που ξεδιπλώνεται από το μυαλού κάποιου άλλου; Αυτός ο κόσμος που βλέπουμε, στον οποίο ζούμε, μήπως είναι το αποτέλεσμα των – λανθασμένων – επιλογών κάποιου άλλου; Αν ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος επειδή κάτι του το υπαγορεύει από βαθιά μέσα του, τότε το μόνο πράγμα που δεν πρέπει να παραδώσει ποτέ είναι αυτό που το λέμε «καρδιά», έτσι δεν είναι;

Μια άλλη σκηνή έδειχνε ένα ειδυλλιακό τοπίο: τον αέρα να φυσάει απαλά, τη θάλασσα να φουσκώνει και να ηρεμεί, τα έντομα και τα πουλιά να παιχνιδίζουν στον αέρα, τα δέντρα και όλη τη φύση να γίνεται καταπράσινη και τις εποχές να αλλάζουν μπροστά στα μάτια μας, με το ένα χρώμα να υποδέχεται το επόμενο, με τον ένα ήχο να υποδέχεται τον επόμενο, χωρίς σταματημό.

Νομίζω πως ακόμα κι ένα τόσο συνηθισμένο, καθημερινό σκηνικό, θα έπρεπε να το θεωρούμε σημαντικό και να μην το αγνοούμε, έτσι δεν είναι;

Σε εκείνον, τον «δεύτερο κόσμο», δεν φαινόταν πως δεν ταίριαζε καν να υπάρχει η «ανθρωπότητα»;

Το αίσθημα της ανακούφισης που υπήρχε μέσα στην Φύση, το έλεγαν οι παλιοί «Θεό». Σκεφτόμουν πως θα έπρεπε κι εμείς να αισθανθούμε, να φανταστούμε και να πούμε πώς θα λέγαμε αυτή τη ζεστασιά. Αυτό, βέβαια, είναι μια άλλη ιστορία.

Το ξέρω πως μπορεί μοιάζει με κήρυγμα όλο αυτό και να ακούγεται βαρετό και, μπορεί να είναι όντως έτσι. Οι φλυαρίες και τα ψευτο-διδάγματα δεν σημαίνουν τίποτα σε σχέση με όσα μπορούμε να ζήσουμε, με την εμπειρία των περιστάσεων, την στιγμή που η αλήθεια μας μπορεί να είναι το σενάριο που ξεδιπλώνεται από το μυαλό κάποιου άλλου, που ο κόσμος στον οποίο επιβιώνουμε μπορεί να είναι το αποτέλεσμα των λαθών κάποιου άλλου, που το μόνο που δεν πρέπει να παραδώσουμε, σε κανέναν, είναι αυτό που μας κρατάει ανθρώπους, την ψυχή μας.

Οπότε; Με όλα αυτά, μάλλον μπήκαν σε τάξη οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας όλων όσων έζησαν πάνω στη Γη. Αυτό ήταν και το τέλος της ταινίας που προβλήθηκε σ’ εκείνο το πλανητάριο επαυξημένης πραγματικότητας. Ακουγόταν από τα μεγάφωνα, «Κατά την έξοδο σας, μην ξεχάσετε να πάρετε τα ρούχα προστασίας σας και τις μάσκες ασφαλείας. Να συμβουλευτείτε την οθόνη που κρατάτε για το σημερινό δελτίο μόλυνσης του Τόκιο.»

Είναι πράγματι αλήθεια όλο αυτό; Ή παίζουμε στο σενάριο κάποιου άλλου; Κι ο κόσμος; Είναι πραγματικός ή πληρώνουμε τις αμαρτίες κάποιων άλλων; Την καρδιά μας, αυτή μονάχα να μην παραδώσουμε, αυτή είναι η μόνη που μας κρατάει ανθρώπινους. Ακόμα κι η πόλη που μεγαλώσαμε μπορεί να ‘χει ήδη αφανιστεί απ’ τον χάρτη. Μπορεί και το μέλλον που περιμένουμε ανυπόμονα να ‘ναι πράξεις στο σενάριο κάποιου άλλου. Μονάχα αυτό δεν πρέπει να αποδεχτούμε: πως όλο αυτό είναι η ζωή που έχουμε επιλέξει.

Αργά, χτες το βράδυ, έβλεπες μια ταινία που έπαιζε η τηλεόραση. Αν κι ένιωθες μια αγωνία, ήξερες πως ήταν απλά επιστημονική φαντασία. Μην ρωτάς εμένα τι πρόκειται να γίνει μετά. Την απάντηση θα την βρεις μέσα σου.

Εγώ; Εγώ είμαι απλά, ένα ακόμα ρομπότ.


Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *