Χωρίς γραμματόσημο

By haritini, May 16, 2016

Άνοιξη. Του έτους 2016. Βρίσκομαι πάνω σε αυτόν τον πλανήτη σχεδόν 24 χρόνια. Σε πέντε χρόνια από τώρα πολλά πράγματα θα είναι διαφορετικά κι άλλα θα είναι ίδια, θα ακολουθούν ακόμη πιστά τον αέναο κύκλο τους. Δεν έχω ιδέα πού θα είμαι, δεν έχω ιδέα πώς θα είμαι, δεν έχω ιδέα ποια θα είμαι ή ποια θα θέλω να είμαι. Έχεις ακούσει για την οντολογική θεωρία των τεσσάρων στοιχείων; Αέρας, γη, φωτιά, νερό; Θα ήθελα μια χάρη, σε πέντε χρόνια από τώρα να διαβάσεις αυτές τις γραμμές. Να τις διαβάσεις απλά, ενώ η ζωή θα συνεχίζεται κάπου, κάπως. Έτσι απλά, κάτι σαν αναδρομικό γράμμα. Σε πέντε χρόνια από τώρα.

Πέντε χρόνια μετά και σε χωρίζουν λίγοι μήνες από τα 30. Υποθέτω δε σε απασχολεί ιδιαίτερα, εξάλλου ποτέ δεν έδινες σημασία σε αριθμούς, επετείους και τυπικότητες. Μάλλον βρίσκεσαι κάπου μακριά, αν και αυτό για σένα είναι μια εντελώς σχετική έννοια. Θυμάμαι πόσο σου άρεσε να φεύγεις, αυτή η αίσθηση ότι είσαι ξανά ελεύθερος να κυνηγήσεις μια νέα χίμαιρα ήταν το οξυγόνο σου. Πιστεύω ότι δεν έχεις αλλάξει και πολύ σε αυτό, η ανάγκη σου να νιώθεις ελεύθερος σε κινεί και θα σε οδηγεί πάντα. Έτσι είναι η ψυχή σου, μια παιδική και άπιαστη ψυχή που ποθεί να ταξιδεύει. Ίσως αγαπάς ένα κορίτσι με σγουρά καστανά μαλλιά και χρωματιστά ρούχα. Ή πάλι μπορεί να αγαπάς πολλά τέτοια κορίτσια, ένα σε κάθε σημείο του πλανήτη. Αν δεν είχες γίνει μουσικός, θα σου πήγαινε να γίνεις ναυτικός. Η μποέμ και ταυτόχρονα ρομαντική σου φύση είναι ό,τι με κάνει να σε αγαπώ τόσο πολύ κι ό,τι κάποτε με έκανε να πονέσω τόσο πολύ. Μου φαίνεται σαν να έχουν περάσει αιώνες από τότε, τώρα σε σκέφτομαι και χαμογελάω πλατιά και περιμένω ενθουσιασμένη τις επιστροφές σου. Θέλω μονάχα να προσέχεις τον εαυτό σου εκεί που πας, να μη σκορπίζεσαι και να χαρίζεις τη μουσική σου σε όσους αδημονούν. Δε σε χωράει ο τόπος, είναι πολύ μικρός για σένα. Γι’ αυτό πέτα. Έτσι ήσουν πάντα, αέρας. Και για μένα αυτό είσαι χρόνια τώρα, το πιο τραγουδιστό και ανάλαφρο και γλυκό αεράκι.

Πέντε χρόνια μετά και είσαι ακριβώς 29. Η μέρα των γενεθλίων σου σε βρήκε χαμένο μέσα σε νότες και μελωδικές γραμμές και αυτοσχεδιαστικά 16μετρα. Είσαι τόσο ευτυχισμένος με τη μουσική που δε μπορώ να φανταστώ τίποτα άλλο για σένα. Έχεις γίνει ένας καλός δάσκαλος κι ένας ακόμη καλύτερος άνθρωπος. Σε θαυμάζω για τα μικρά και σταθερά σου βήματα στη ζωή, σε θαυμάζω που παρέμεινες ακέραιος και δυνατός, σε θαυμάζω που έμαθες να αγαπάς χωρίς φόβο. Όταν καμιά φορά σκέφτομαι πώς ξεκίνησαν όλα, νιώθω τυχερή που υπήρξες στη ζωή μου και που μοιράστηκες μαζί μου λίγη από τη μαγεία σου. Αυτό ήταν εξάλλου που με τράβηξε κοντά σου, ήσουν μυστήριος και γοητευτικά σκοτεινός. Έτσι είσαι ακόμη ή τουλάχιστον έτσι φαίνεσαι. Για αυτούς τους λίγους ανθρώπους που βρίσκονται αληθινά κοντά σου είσαι ένα καθαρό και φωτεινό πλάσμα. Θα ήταν ωραίο να ακούς λίγο καλύτερα τον ποιητή μέσα σου και να ξεχνάς λίγο συχνότερα τη σοβαρή και ενήλικη πλευρά σου. Όταν θα γίνεις πολύ διάσημος, σου υπόσχομαι ότι θα βρίσκομαι στην πρώτη σειρά στις συναυλίες σου. Αν έπρεπε να σε συνδέσω με ένα στίχο, αυτός θα ήταν «when autumn leaves start to fall» κι αν έπρεπε να σου διαλέξω ένα από τα στοιχεία της φύσης, αυτό θα ήταν η γη. Έτσι ήσουν πάντα, σταθερός σαν τη γη. Και για μένα αυτό είσαι πια, μια ανάμνηση από κόκκινα και χρυσά φύλλα του φθινοπώρου, ριγμένα απαλά στη γη.

Πέντε χρόνια μετά και έχεις κλείσει ήδη τα 30. Είμαι σίγουρη ότι λες 31, όταν σε ρωτάνε. Πάντα βιαζόσουν να μεγαλώσεις. Να μεγαλώσεις και να κάνεις τα πράγματα που θέλεις. Ήθελες από μικρός πράγματα απλά, καθημερινά. Δεν ονειρεύτηκες χίπικα ταξίδια και εμπειρίες ασυνήθιστες. Από όλα αυτά που ήθελες, έχεις ήδη καταφέρει τα περισσότερα. Οδηγάς τη μηχανή που γλυκοκοιτούσες από την εφηβεία, έχεις το δικό σου σπίτι και το δικό σου αυτοκίνητο, έχεις μια κανονική δουλειά και μια κανονική σχέση. Η ρουτίνα σου δεν έχει αλλάξει και πολύ όλα αυτά τα χρόνια, μάλλον ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που σε αποσυντόνισε. Οι επιλογές σου δείχνουν ότι περισσότερο από οτιδήποτε έχεις ανάγκη τη σταθερότητα, την ηρεμία και την ασφάλεια. Είσαι καλά και έχεις ακόμη το ίδιο διαπεραστικό βλέμμα. Μπορεί να έχεις κάνει ένα γιο που σου μοιάζει ή μια κόρη που σε κάνει ό,τι θέλει. Για ένα μόνο μπορώ να είμαι απολύτως σίγουρη, πως από πάνω σου δε θα φύγει ποτέ αυτή η εκρηκτική αντίφαση. Ποτέ δεν κατάλαβα πώς γίνεται να είσαι τόσο ήπιος και απλός και την ίδια στιγμή τόσο επικίνδυνος. Δε με ένοιαζε εξάλλου να καταλάβω, αυτό ήταν που ερωτεύτηκα σε σένα. Κανείς δε μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί, αν φέρεις τον κεραυνό μαζί με τη φωτιά. Εύχομαι τώρα στον ουρανό σου να μην υπάρχουν κεραυνοί που σε ταράζουν. Αλλά εσύ έτσι ήσουν πάντα, φωτιά. Και για μένα αυτό είσαι διαχρονικά, μια φλόγα που μπορώ να κοιτάξω χωρίς να μπορώ να πλησιάσω.

Αέρας. Γη. Φωτιά. Νερό;

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *