Χειροκρότημα

By Katerina, August 20, 2016

Η ζωή μου 5 χρονών μ’ έναν μικρό αδερφό να παίζω κάθε χειμώνα στο δρόμο και κάθε καλοκαίρι στα δέντρα.

Η ζωή μου 10 χρονών με το σχολείο και τους επαίνους μου και δύο δώρα στα γενέθλια και δύο δώρα στα Χριστούγεννα.

Η ζωή μου 15 χρονών με το θέατρο και τη σκηνή να με κοροϊδεύει από μακριά κάθε βδομάδα.

Η ζωή μου 20 χρονών με βραβεία στην πλάτη και μια ελπίδα για μεγάλα πράγματα.

Η ζωή μου 25 χρονών μ’ έναν Σταυρό να δένεται στα πόδια μου και δυο φτερά να προσπαθούν να κρατηθούν στην πλάτη μου.

Η ζωή μου 5, 10, 15, 20, 25, 30, 40, 60, 90 χρονών μ’ έναν αδερφό να παίζω, δύο δώρα, τη σκηνή, τον Σταυρό και τα φτερά.

Και ακουμπάω τα χέρια μου στο ασημένιο τζάμι. Και η “εγώ” από την άλλη μεριά χαμογελάει. Γιατί δεν είχε αδερφό να παίζει στο δρόμο το χειμώνα και στα δέντρα το καλοκαίρι. Γιατί δεν είχε σχολεία κι επαίνους και δύο δώρα στα γενέθλια και στα Χριστούγεννα. Γιατί δεν είχε κανένα θέατρο και καμιά σκηνή να την κοροϊδεύει. Γιατί δεν είχε βραβεία και φτερά στην πλάτη. Γιατί δεν είχε Σταυρούς να βαραίνουν το βήμα της.

Και, πότε-πότε, αναρωτιέμαι ποια από τις δύο ζει μπροστά και ποια πίσω από την ασημένια, τζαμένια επιφάνεια.

Μα, άκου! Χειροκρότημα…

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *