Πότε θα μεγαλώσω μπαμπά;

haritini, October 3, 2017

Δεν έχω αναμνήσεις στις οποίες το πιτσιρίκι που ήμουν κάποτε ρωτάει το μπαμπά του πότε θα μεγαλώσει. Δε με θυμάμαι να θέτω αυτό το αιώνιο ερώτημα των μικρών προς τους μεγάλους, για κάποιο λόγο ωστόσο είμαι βέβαιη πως έχει συμβεί. Δεν έχω ρωτήσει ποτέ ως ενήλικο πλέον άτομο το μπαμπά μου αν όντως είχα τέτοιες […]

Κάτι ξανά

haritini, September 15, 2017

Μου άρεσε που φορούσες εκείνο το ψάθινο καπέλο. Στο είχα δώσει κάποτε χωρίς άλλο λόγο πέρα από το ότι σου πήγαινε. Ταίριαζε καλύτερα στο δικό σου κεφάλι. Ήμουν χαρούμενη που σου έδωσα το καπέλο μου. Γενικά δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα αυστηρή με την έννοια του να είναι κάτι δικό μου. Πράγματα που τυπικά ήταν μου […]

Just like old times

elena, September 3, 2017

Your absence was all over the damn city. Overlooking at the harbour, the clouds were coming and going in an unstoppable yet unpredictable way. The skyline was coloured with the colours of your soul: royal blue, light purple, dark orange, golden yellow: the first sunset of autumn was here and it found me helpless towards your […]

Σκέψεις που κάνω όταν διαβάζω (2)

elena, July 6, 2017

Παίζουμε με τις καρδιές πια, γιατί οι μανάδες μας μάζεψαν όλα μας τα παιχνίδια και τα βάλανε ψηλά στο πατάρι. Τις κλωτσάμε, τις τσαλακώνουμε, τις πετάμε, όπως με τόση ευκολία κάναμε στα παιχνίδια μας παλιά. Γιατί ξέραμε ότι θα μας πάρουν άλλα. Άλλα, πιο γυαλιστερά, πιο υπέροχα, πιο ακριβά. Μέχρι που μια μέρα σταμάτησαν να μας […]

Όταν αρχίσουν να τραγουδάνε τα τζιτζίκια…

elena, June 1, 2017

…οι μέρες θα είναι όλο και πιο μεγάλες, για να χωρέσουν όλο και περισσότερο από το φως του ηλίου. Οι νύχτες θα είναι όλο και πιο ζεστές, για να μπορούμε να περπατάμε στα στενά της πόλης χωρίς ζακέτα πια. Όταν αρχίσουν να τραγουδάνε τα τζιτζίκια… …θα ξαπλώσω κάτω από τη σκιά της μεγάλης ελιάς στην […]

Σκέψεις που κάνω όταν διαβάζω (1)

elena, May 25, 2017

Η έννοια της ευτυχίας είναι κάτι το εντελώς άπιαστο και αφηρημένο, που όμως με το πέρασμα των χρόνων και τη συνεχή έκθεσή μας σε επίπλαστες εικόνες, εντυπώθηκε μέσα μας ως κάτι το υλικό και χειροπιαστό. Βομβαρδισμένοι καθημερινά από διαφημίσεις με ευτυχισμένες οικογένειες να τρώνε πρωινό και να απλώνουν βούτυρο σε φρυγανιές, γελοιωδώς πανέμορφα ζευγάρια να […]

Με λένε Ειρήνη

haritini, May 22, 2017

Τη στιγμή της σύλληψής μου γνωρίζω τα πάντα. Πριν λίγες στιγμές δεν ήμουν τίποτα. Δεν υπήρχα καν ως έννοια. Ούτε και τώρα υπάρχω ακόμη ως πραγματικότητα. Είμαι ωστόσο πια μια ιδέα ύπαρξης. Τη στιγμή αυτή της σύλληψής μου είμαι η ιδεατή ολότητα αυτού που θα γίνω κάποτε. Είμαι η αρχή του ανθρώπου που θα υπάρξω […]

Μαγεμένα στοιχειά της φύσης

elena, March 3, 2017

Σε μία πόλη βγαλμένη από τα πιο όμορφα παραμύθια με ιππότες και κάστρα, η ώρα μόλις πήγε επτά. Οι τελευταίες ακτίνες του ηλίου χαϊδεύουν στοργικά τις προσόψεις των κτιρίων, χαρίζοντάς τους ένα αχνό χρυσοπορτοκαλί χρώμα. Η απουσία ανέμου ευθύνεται για την γαλήνια και αρυτίδωτη επιφάνεια της θάλασσας που απλώνεται μπροστά μου. Βραδιάζει. Το τέλος μίας […]

Φεύγουν…

haritini, March 1, 2017

… οι άνθρωποι και πηγαίνουν κάπου μακριά. Στο χάρτη ή στη νοητή απόσταση πηγαίνουν σε μια άλλη πατρίδα, σε μια νέα συνθήκη, γνωστή ή άγνωστη, συνηθισμένη ή ιδιαίτερη. Πατρίδα είναι εκεί που νιώθεις να σε περιμένουν αγαπημένα πρόσωπα. Πατρίδα είναι εκεί που νιώθεις ασφάλεια. Άνθρωποι φεύγουν, για λίγο ή για πάντα. Φεύγεις για πάντα, όταν […]

Γιασεμί

elena, February 23, 2017

Βρεγμένα πλακόστρωτα στενά, μπουκαμβίλιες, απόβραδο ενός καλοκαιριού που τόσο περιμέναμε. Λιγοστά φώτα, ο ήχος από τα δικά μας βήματα, κλειστά παραθυρόφυλλα. Περπατάμε μαζί, η μυρωδιά του γιασεμιού γύρω μας γίνεται όλο και πιο έντονη καθώς έρχεται η νύχτα. Σου λέω πόσο πολύ αγαπώ το μεθυστικό άρωμά του και το καθαρό, απόλυτο λευκό του χρώμα. Προχωράς λίγο […]

Και εγένετο φως

haritini, January 11, 2017

Είναι η πρώτη φορά μετά από εβδομάδες ή μπορεί και μήνες που πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει από το παράθυρο. Χιονίζει τόσο που ούτε καν η δική μου ματιά – αυτή του ανθρώπου που μονίμως τρέχει ή με κάτι ασχολείται – δε μπόρεσε να αντισταθεί στο θέαμα. Η τελευταία φορά που θυμάμαι τόσο πολύ […]

Λίγο απ’ το φως

Katerina, November 18, 2016

Κάποτε κράτησα στα χέρια μου ένα αστράκι, ένα τόσο δα μικρό αστεράκι. Ήταν εύθραυστο και γυάλιζε, πόσο γυάλιζε. Ήταν το δικό μου αστεράκι, ολόδικό μου. Το πρόσεχα και το κρατούσα πάντα στην μοναδική του θέση, στην καρδιά μου. Του έδινα μορφή μέρα με την μέρα και δυνάμωνα το φως που έβγαινε από μέσα του. Κάποτε, […]

Ωαριακά νεκρή

haritini, October 11, 2016

Καμιά φορά είναι τόσο μικρό κι ανεπαίσθητο αυτό το κάτι που προκαλεί μια ανατροπή στα πράγματα. Κάτι αλλάζει, με αφορμή μια λέξη άνευ βαρύτητας ή μια σκηνή χωρίς περιεχόμενο. Ο συγγραφέας του έργου ποτέ δεν έγραψε αυτή την ατάκα με σκοπό να την κάνει σημείο εκκίνησης των εξελίξεων, ωστόσο αυτή η ατάκα κάπως γίνεται και […]

Χάρτες

elena, October 6, 2016

Το φθινόπωρο έμπαινε με αργά βήματα, τόσο αργά που σχεδόν δεν το καταλαβαίναμε. Η θάλασσα ήταν ακόμα ζεστή και μόνο τα βράδια ίσως να αισθανόταν κανείς μία υποψία ψύχρας. Οι βροχές δεν μας είχαν επισκεφτεί ακόμα και δημιουργούνταν έτσι μια ψευδαίσθηση ενός παρατεταμένου καλοκαιριού. Η περιρρέουσα νωθρότητα ενίσχυε την φάση άρνησης αποδοχής του γεγονότος ότι […]

Μελτέμια

elena, August 28, 2016

Στη τσέπη μου ψάχνω για ένα μαγικό λυχνάρι. Μα κι αν το βρω, τι να τις κάνω τόσες ευχές; Χρυσά, ασημένια κοχύλια χορεύουν γύρω από τον λαιμό σου, η θάλασσα βρέχει τα αυλάκια των χειλιών σου, η αλμύρα χαράσσει δρόμους επάνω στο χρυσαφένιο από τα χάδια του ήλιου κορμί σου. Μικρή μου ιστορία, μεγάλο μου βάσανο, αέρα […]

Κύκλοι, εποχές κι άλλα τέτοια αφηρημένα

haritini, August 24, 2016

Ξαναχτίζω μία γεωμετρία, κάπως γίνεται θαρρώ. Αν και ξέρω σίγουρα ότι κάποιος εκεί έξω θα μου έλεγε να μη βιάζομαι, να μην ενθουσιάζομαι, να οδηγώ τον εγκέφαλό μου πιο συντηρητικά. Αλλά όταν η πραγματική σου ηλικία είναι περίπου 5.5 έτη, δε μπορείς να μη βιάζεσαι, δε μπορείς να μην ενθουσιάζεσαι, βλέπεις τις μέρες του φωτός […]

Χειροκρότημα

Katerina, August 20, 2016

Η ζωή μου 5 χρονών μ’ έναν μικρό αδερφό να παίζω κάθε χειμώνα στο δρόμο και κάθε καλοκαίρι στα δέντρα. Η ζωή μου 10 χρονών με το σχολείο και τους επαίνους μου και δύο δώρα στα γενέθλια και δύο δώρα στα Χριστούγεννα. Η ζωή μου 15 χρονών με το θέατρο και τη σκηνή να με […]

Σε

elena, August 15, 2016

Οι χαοτικοί, έντονοι ρυθμοί του Δεκαπενταύγουστου και μετά η κλιμακωτή αποσόβησή τους. Μια ξαφνική μπόρα αλλάζει την σύσταση των καιρικών φαινομένων αλλά όχι την χωροδιάταξη των επίμονων τουριστών. Παρά την ραγδαία πτώση της θερμοκρασίας, απελπιστικά πρωτοφανής για την συγκεκριμένη περίοδο του καλοκαιριού, οι καλά εξοπλισμένοι με βατραχοπέδιλα, σακούλες τζάμπο και υπομονή αδειούχοι του Αυγούστου και […]

Τέλος εποχής

haritini, June 26, 2016

Μικρέ ψυχαναγκαστικέ ανθρωπάκο. Εσύ που τώρα νιώθεις το κεφάλι σου πολύ βαρύ και πολύ φορτωμένο. Εσύ που φαντάζεσαι τον εγκέφαλό σου σαν έναν καταπιεσμένο εργάτη που χτυπάει με τις γροθιές του τις πόρτες του εργοστασίου που τον φυλακίζει. Εσύ που απομονώνεσαι, γιατί δε θέλεις οι άνθρωποι να δουν την αδυναμία σου. Εσύ που περπατάς σε […]

Δώδεκα

elena, May 30, 2016

Περασμένες δώδεκα, δώδεκα βήματα από το σκοτάδι προς το φως. Έντεκα ιππότες με φυλάνε καθώς προχωρώ να κατακτήσω την Ανατολή. Δέκα φορές μου κλείνεις την πόρτα. Εννέα χάρτινες κούτες κλείνουν μέσα τους τις νύχτες μου μαζί σου, τις μέρες μου μακριά σου – τις βάζω φωτιά, τις βλέπω να πυρώνουν και χορεύω γύρω τους. Οκτώ […]

Χωρίς γραμματόσημο

haritini, May 16, 2016

Άνοιξη. Του έτους 2016. Βρίσκομαι πάνω σε αυτόν τον πλανήτη σχεδόν 24 χρόνια. Σε πέντε χρόνια από τώρα πολλά πράγματα θα είναι διαφορετικά κι άλλα θα είναι ίδια, θα ακολουθούν ακόμη πιστά τον αέναο κύκλο τους. Δεν έχω ιδέα πού θα είμαι, δεν έχω ιδέα πώς θα είμαι, δεν έχω ιδέα ποια θα είμαι ή […]

Κύκλοι ανοιχτοί

haritini, April 13, 2016

Κύκλοι ανοιχτοί σημαίνει να μην ξέρεις τι σου γίνεται. Σημαίνει να βλέπεις μπροστά σου το ανυπέρβλητο χάος, ακόμη κι αν εκεί δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά όμορφοι δρόμοι που αδημονούν να τους διαβείς. Κύκλοι ανοιχτοί σημαίνει ασυνάρτητες απογευματινές σκέψεις, θολές και δακρυσμένες ματιές έξω από το παράθυρο καθώς ο ήλιος δύει, βήματα σε άγνωστες γειτονιές […]

Bruxelles, ma belle

elena, April 12, 2016

Μου είπανε μίλα γι’αυτό, θα σε βοηθήσει. Δεν μπορούσα να το κάνω. Μου είπανε γράψε γι’αυτό, θα σε βοηθήσει. Αυτό και αν δεν μπορούσα να κάνω. Ήταν πολύ νωρίς, ήταν μόνο μία εβδομάδα μετά. Σήμερα είναι ακριβώς τρείς εβδομάδες μετά. Είμαι στις Βρυξέλλες. Από εκείνο το πρωί και μετά, σταμάτησα να παίρνω το μετρό και περπατάω […]

Το κουράγιο να αλλάξεις

haritini, February 20, 2016

Για την ψυχή μας γράφουμε, αδέρφια. Γιατί διψάει και φωνάζει – να κάνεις πως δεν ακούς, τουλάχιστον ανόητο εκ μέρους σου. Για το μέσα μας το ανήσυχο, το άσβεστο, το αιρετικό. Για αυτές τις καταραμένες τις φωνές, που όσο βαθιά κι αν τις φυλακίσουμε, είναι σειρήνες και ξεγλιστράνε από τα κάγκελα στα κελιά τους και […]

#100

elena, February 14, 2016

Μία νύχτα με λίγη ψύχρα, το άυλο «εμείς» αποκτούσε υπόσταση. Τα δάχτυλά μου μπλέκονταν στα μαλλιά σου, τα δάχτυλά σου χόρευαν επάνω μου. Με κάθε φιλί, μου χάριζες οξυγόνο, για να μου το στερήσεις λίγο αργότερα και όλα πάλι απ’την αρχή. Ανέπνεα εσένα, ανέπνεα μέσα από εσένα. Οι πέντε μου αισθήσεις σου ανήκαν, ο χρόνος […]

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

elena, January 20, 2016

Το παλτό μου έχει ποτίσει με καπνό και μουσική. Κάπου, σε έναν μονόδρομο που δεν περπατάει κανείς, είναι μέσα Γενάρη. Από τη μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη και σύντομα από την μία άκρη της Ευρώπης στην άλλη, ταξιδεύω. Στα άκρα, πάντα των άκρων, ακροβατώ. Αποχαιρετώ, αποφασίζω, αποσυντίθεμαι για να συσταθώ ξανά σε νέα υπόσταση, […]

Αρχή μιας ιστορίας υπέροχης

haritini, January 12, 2016

Είναι κάποιες συναντήσεις ανθρώπων μαγικές. Φυσικές και αβίαστες σαν απαλό κύμα που αφρίζει στην ένωσή του με τα βότσαλα της ακροθαλασσιάς. Σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο πιο ειλικρινές και πιο σπουδαίο από τη στιγμή της συνάντησης αυτών των ανθρώπων. Τη στιγμή αυτή συντελείται ένα αδιόρατο μυστήριο. Γεννιέται χωρίς κανένα δισταγμό ένα ζεστό, χρωματιστό καταφύγιο. […]

Στον Κ

haritini, December 6, 2015

Στο νικημένο μου ξεφτέρι. Ανήκω σε αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων που σε κάποια φάση της ζωής τους πίστεψαν ότι ο κόσμος σίγουρα θα αλλάξει, γιατί πρέπει να αλλάξει. Αυτή η φάση της ζωής μου δεν έχει περάσει ακόμη κι ίσως να μην περάσει ποτέ, γιατί έχω την αίσθηση ότι οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας […]

Ημερολόγιο ξημερώματος α – σκοτεινό δωμάτιο

haritini, November 13, 2015

Εξομολογήσεις μικρών πρωινών ωρών. Αυτοαναφορική και αυτοάνοση ψυχανάλυση. Ημερολόγιο σκέψης και συναισθηματικής κατάστασης, μια στιγμή εν μέσω άπνοιας και αϋπνίας. Φωτογραφία υπερευαίσθητου ψυχισμού, no filter και full zoom in. Αποτύπωση μιας πραγματικότητας. Πάντα να το θυμάστε, υπάρχει μία πραγματικότητα αλλά πολλές διαφορετικές αλήθειες. Πλάνο που παίζει, φωτισμός πολύ σκληρός. Ας γίνει κι αυτό. Όποιος αντέχει. […]

Η καρδιά στην καρδιά

haritini, October 19, 2015

Όχι πάλι το κουτί με τις φωτογραφίες. Όχι πάλι. Ανοίγει η ντουλάπα κι όλο το δωμάτιο γεμίζει εικόνες. Ξεμυτίζουν τα φαντάσματα που έχω κρύψει, ανοίγουν το κουτί με τις φωτογραφίες, τις παίρνουν και τις σκορπίζουν παντού γύρω. Αιωρούνται γύρω μου μαζί με ασημόσκονη και κορδελίτσες κι αυτή τη γλυκερή και όξινη μυρωδιά του χθες. Ακολουθούν […]

Γράμματα των παιδιών στο Θεό

haritini, September 22, 2015

Ή αλλιώς, κάτι ραβασάκια αυθάδικα και αιρετικά. Κάποιες φορές σοφά μέσα στην απλότητα και τη λακωνικότητά τους. Αφοπλιστικά χάρη στην ευθύτητα και την ειλικρίνεια των εμπνευστών τους. Κάτι ραβασάκια που τα έγραψαν μικροί άνθρωποι. Τόσο μικροί που δεν έχουν καν συμπληρώσει μία δεκαετία ζωής σε αυτόν τον πλανήτη και την ίδια στιγμή τόσο μεγάλοι που […]

Κάτι κάστρα χάρτινα

elena, July 2, 2015

Έτσι σε έπλασα στο μυαλό μου. Ιδεώδη. Ιδιαίτερο. Ιδανικό. Σε κατασκεύασα από γυαλί για να μπορώ να βλέπω μέσα σου. Διάφανος. Διάχυτος. Διαυγής. Οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν την ύπαρξή σου και φώτιζαν κάθε κρυφή της πτυχή. Πέτυχα αυτό που ήθελα: ήσουν κάτι το απτό, ήσουν κάτι ολόλαμπρο, ήσουν κάτι δικό μου. Στον φανταστικό μου […]

Φωνές

haritini, May 30, 2015

Κι εκεί που νομίζεις ότι απλά δεν έχεις έμπνευση, έρχεται η στιγμή, αυτή η στιγμή που σου ανατρέπει τις θεωρίες σου. Καλά και ήσυχα εσύ, νόμιζες πως περνάς την περίοδο της αποχής, πως τα ερεθίσματα δεν είναι αρκετά ισχυρά ή πως η διάθεσή σου σε οδηγεί μακριά από το μολύβι σου. Είναι αυτή η φάση […]

Για ένα πουκάμισο αδειανό*

elena, May 21, 2015

“…στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές αυτών που ξέρουν πως δε θα γυρίσουν” Και ας μας είπαν ότι θα γυρίσουν. Και ας μας υποσχέθηκαν ότι όλα θα πάνε καλά. Δεν θα ξαναγυρίσουν και τίποτα δεν θα πάει καλά. Ίσως στην αρχή να ήθελαν να γυρίσουν, ίσως να βασανίζονταν με το δίλημμα του αν πρέπει ή […]

Ένας ακόμη Μάιος

elena, May 11, 2015

Μια εσωτερική ταλάντευση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας καταλήγει σε ασυναρτησίες γραμμένες σε έγγραφο word συνοδεία λευκού κρασιού υπό τους ήχους της ανοιξιάτικης μπόρας. Φήμες λένε ότι ο τρόπος γραφής μου είναι γλυκανάλατος με πομπώδεις λογοτεχνίζουσες εκφράσεις και επικεντρώνεται σε νεανικά first world problems κυρίως αισθηματικής φύσεως. Ας πούμε ότι αυτό ήταν μία προειδοποίηση περιεχομένου. Διαβάστε υπεύθυνα. […]

Ώρα γεννήσεως 02.00

haritini, April 22, 2015

Θα γεννηθείς το σωτήριο έτος 1992. Θα μοιάζεις με μαλλιαρό ποντίκι και οι γονείς σου θα έχουν πια παιδί. Ο Σάκης Ρουβάς θα αφήσει το έτος της γέννησής σου στην ιστορία της ελληνικής ποπ σκηνής κι εσύ λίγα χρόνια μετά θα θελήσεις να τον παντρευτείς, αφού θα έχεις αποδεχτεί ότι δε θα μπορείς να παντρευτείς […]

Τα βράδια που έρχονται

elena, April 13, 2015

Και ήρθαν μέρες, που θα ήθελα να ήταν νύχτες, για να σε έχω δίπλα μου. Και ήρθαν νύχτες, που θα ήθελα να ήταν μέρες, για να βλέπω το φώς να χορεύει στα μάτια σου. Και  ήρθαν όνειρα, ιδέες, σχέδια, και έτσι όπως ήρθαν, έτσι έφυγαν, γιατί τίποτα δεν είχε σημασία αν δεν τα κάναμε μαζί. Το […]

Αποκυήματα της φαντασίας του ιδεαλιστή

George, March 25, 2015

Περνώ πολλές ώρες της ημέρας με το να σκέφτομαι αυτούς που αγαπώ. Αυτούς που με αγαπούν και αυτούς που με αγαπούσαν. Περνώ το χρόνο μου ονειροπολώντας, κάνοντας κύκλους στο μυαλό από τον έναν στον άλλο. Σας ξεφυλλίζω, σα κεφάλαια βιβλίων. Διαβάζω ξανά και ξανά την μεριά σας που μου έχετε αποκαλύψει. Κάποιοι από σας φθείρεστε […]

Σκέψεις απογευματινές για αδικίες καθημερινές

haritini, March 22, 2015

Τον τελευταίο καιρό η σκέψη μου στρέφεται συχνά προς μία έννοια. Σαν να υπάρχει σχεδόν σε μόνιμη βάση ένα ξεχωριστό νήμα της εγκεφαλικής μου δραστηριότητας, που ακούραστα επεξεργάζεται αυτή την έννοια. Το νήμα αυτό δουλεύει στο παρασκήνιο και σε ανύποπτες στιγμές μία μάλλον υποσυνείδητη εντολή το ανακαλεί και το τοποθετεί στο προσκήνιο. Χωρίς να έχω […]

Για τον Β.

elena, March 15, 2015

Και αν κάθε φορά λέω πως δεν θα ξαναγράψω, δεν μπορώ να το τηρήσω. Γιατί το γράψιμο είναι κάθαρση. Και αν κάθε φορά λέω πως δεν θα ξαναγράψω έτσι μελαγχολικά, ούτε αυτό μπορώ να το τηρήσω. Γιατί δεν μπορώ να προσποιηθώ και να γράψω κάτι άλλο πέρα από αυτό που νιώθω. Και αν κάθε φορά […]

Μέρες μίας άλλης άνοιξης

elena, March 12, 2015

Η άνοιξη ήρθε, χωρίς να μας ρωτήσει. Δεν ήθελα να έρθει χωρίς να είσαι εσύ εδώ. Στις καρδιές ένας ατελείωτος χειμώνας, η σκέψη δεμένη από αραχνοΰφαντη κλωστή αιωρούνταν μετέωρη στο κενό, αυτό το κενό που άφησες. Προσπαθούσα  να αποφύγω τη βουτιά στον μηδενισμό. Η έμφυτη τάση μου να δίνω αξία στα πιο μικρά, υπέροχα, αόρατα […]

Τελευταία σελίδα

elena, February 26, 2015

Τα δάχτυλά μου χτυπάνε νευρικά το ποτήρι με το λευκό κρασί. Είναι ένα ποτήρι του νερού, μιας και μέσα σε ένα χρόνο έσπασαν και τα έξι ποτήρια του κρασιού που είχα. Χτες, έσπασε και ένα του νερού. Λίγο ακόμα και θα καταλήξω να έχω μόνο πλαστικά. Καλύτερα, για να μην έχω άγχος και για τα […]

Εμείς

elena, February 12, 2015

«…δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι κάθε άνθρωπος διαμορφώνει την προσωπικότητά του από εξωγενείς παράγοντες, όπως ερεθίσματα, ακούσματα, αναγνώσματα, αλλά και από την ένταξη σε κοινωνικές ομάδες, από την οικογένεια, το σχολείο, έως την εκκλησία ή μία ομάδα μπάσκετ. Όχι απλά δεν το αμφισβητώ, αλλά το θέτω και σαν βάση για περαιτέρω σκέψη. Προσωπικά, θεωρώ ότι […]

Eργοστασιακές ρυθμίσεις

elena, February 2, 2015

Ρίχνοντας  κλεφτές ματιές προς τα πίσω, συναντάς τις ματιές των ανθρώπων που σε κοιτάνε να φεύγεις. Δεν έχει σημασία γιατί φεύγεις- μπορεί να το διάλεξες, μπορεί να σε ανάγκασαν, μπορεί να συνέβη έτσι απλά, χωρίς λόγο. Όμως φεύγεις. Καθώς φεύγεις οι λέξεις είναι πια περιττές και καμία γλώσσα δεν μπορεί να περιγράψει τη δυναμική της […]

Cliché και σήμερα

haritini, January 24, 2015

Οφείλω να παραδεχτώ ότι κάποιες λίγες φορές είναι μέχρι και χαριτωμένο. Αν το πεις, νιώθεις ότι κέρδισες τις σωστές εντυπώσεις. Αν στο πουν, νιώθεις ότι κάποιο υπόγειο μήνυμα σκαρφάλωσε στις λέξεις για χάρη σου. Αυτό το παιχνίδι της επαναλαμβανόμενης κοινοτοπίας έχει κάποιο ενδιαφέρον ορισμένες φορές. Ωραία, κάποιες φορές ναι. Όλες τις υπόλοιπες όμως; Όλες τις […]

Φόβων αρνήσεις

haritini, January 9, 2015

Δεν ξέρω κανέναν που δε φοβήθηκε ούτε μία φορά στη ζωή του. Κι ακόμη, δεν έχω την τύχη να ξέρω κάποιον που δεν επιθύμησε ποτέ του τίποτα. Ξέρω, όμως, πολλούς που αρνήθηκαν. Φαινομενικά, αυτή είναι μια ατυχής και τουλάχιστον παράλογη ταξινόμηση των ανθρώπων που γνωρίζω. Στη σκέψη μου, όμως, όλες αυτές οι ασυσχέτιστες – σε […]

365 μέρες

elena, December 31, 2014

Εκείνος ο χειμώνας ήταν κρύος, ο αέρας φυσούσε αδιάκοπα και οι βροχές ήταν αρκετές. Το χιόνι όμως δεν είχε κάνει ακόμα την εμφάνισή του, παρά τις προσδοκίες πολλών για λευκά Χριστούγεννα. Σηκωνόμουν σχεδόν κάθε πρωί και με τη μαθηματική ακρίβεια των κινήσεων ρουτίνας κατευθυνόμουν προς το παράθυρο – όχι, ούτε και σήμερα θα βλέπαμε χιόνι. […]

Όλα αυτά που ποτέ

elena, December 17, 2014

Μπορούσα με άνεση να πω ότι δεν ένιωσα καμία έκπληξη. Βαθιά μέσα μου ήξερα ότι υπήρχαν πράγματα που δεν είχαν ειπωθεί ποτέ και ούτε υπήρχε περίπτωση να ειπωθούν κάποια στιγμή στο μέλλον. Πόσο μάλλον τώρα, που η φαινομενικά λεπτή ισορροπία των εσωτερικών μας κόσμων έδινε ρεσιτάλ ηθοποιίας, ένα ρεσιτάλ τόσο πετυχημένο που λίγο ακόμα και […]

Όταν ερχόμουν σε σένα…

haritini, December 3, 2014

Αυτή η ιστορία επαναλήφθηκε πολλές φορές. Η ίδια σκηνή, το ίδιο σκηνικό, οι ίδιοι ρόλοι. Μόνο ο χρόνος άλλαζε. Η ίδια υπόθεση καρφιτσωμένη σε διαφορετικές στιγμές στο συνεχές του χρόνου. Έχει περάσει καιρός από την τελευταία καρφίτσα που μπήκε σ’ αυτό το σεντόνι. Βλέπω πολύ καθαρά πια αυτό το σεντόνι, με όλες τις μικρές καρφίτσες […]

Αστερόσκονη

elena, November 30, 2014

Το οικείο συναίσθημα που πλανάται στον αέρα κάθε φορά που ξεκινάει μία ιστορία- το συναίσθημα ότι στο τέλος τα πράγματα δεν θα πάνε καθόλου καλά, αυτό ακριβώς προσπαθούσα να αποβάλλω – μάταια. Ο Δεκέμβρης μπήκε με υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες – ένα καλοκαίρι καταμεσής του χειμώνα που με τίποτα δεν θύμιζε τα Χριστούγεννα που […]

Κατα…γραφές

haritini, November 21, 2014

Χαρακτηρίζω τη γραφή ως την τέχνη του κειμένου. Και ανέκαθεν αντιλαμβανόμουν την έννοια της τέχνης ως το καλλίγραμμο ίχνος της αρχέγονης ανάγκης του ανθρώπινου πνεύματος για έκφραση. Συνδυάζοντας αυτούς τους δύο ορισμούς, ιδού τι είναι το να γράφει κανείς. Τίποτα άλλο από μια αναπόφευκτη επιταγή της ψυχής προς την πένα, στην προσπάθεια της πρώτης να […]

Γιατί εσύ το ζήτησες*

elena, November 21, 2014

Αυτό που αρνούμαστε να αποδεχτούμε, είναι ότι σ’ αυτόν τον κόσμο είμαστε μόνοι. Γύρω μας υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι, που κάποια στιγμή ,για μερικούς από εμάς, οι γραμμές των πορειών μας στον χάρτη της ζωής θα κινηθούν παράλληλα, θα ενωθούν για κάποιο χρόνο, και στη συνέχεια ,τις πιο πολλές φορές με βίαιο τρόπο, θα διαχωριστούν και […]

Καληνύχτα μικρό μου κτήνος

haritini, November 17, 2014

Σε είδα σήμερα. Φορούσες μαύρα ρούχα. Είχες καλύψει το πρόσωπο και τα μαλλιά σου με μαύρο ύφασμα. Είχες κρύψει το λαιμό σου σε μια μαύρη κουκούλα και τα χέρια σου τα έκρυψες κι αυτά, στα μαύρα γάντια. Μια τούφα απ’ τα μαλλιά σου ατίθαση, με επιμονή και θράσος ξέφευγε κάθε τόσο από το μαύρο ύφασμα […]

Τα κλειδιά

haritini, November 11, 2014

Τα πρόσωπα αυτής της ιστορίας είναι υπαρκτά. Η φαντασία δεν έπλασε κανένα μέρος της. Αυτή είναι μια ιστορία αληθινή. Αυτό είναι μια εξομολόγηση. Ζω τα τελευταία τέσσερα χρόνια μόνη μου. Σε ένα σπίτι που το διάλεξα και το έστησα όπως ήθελα. Στο σπίτι μου. Αν προσπαθήσω να βρω τι είναι αυτό που μου αρέσει στο […]

Πρόσωπα απ’ τα παλιά

haritini, November 4, 2014

Συμβαίνει αρκετά συχνά. Περπατάς αφηρημένος πηγαίνοντας στη δουλειά σου ή πίνεις καφέ με φίλους ή περιμένεις σε μια ουρά στην τράπεζα. Και ξαφνικά συμβαίνει. Σε ανύποπτο χρόνο εισβάλει στο οπτικό σου πεδίο, βίαια σχεδόν, τρομακτικά. Ένα πρόσωπο απ’ τα παλιά. Στέκεται εκεί, σε κοιτάζει, προσπαθεί να σε αναγνωρίσει, ίσως χαμογελάσει κι αρχίσει να κατευθύνεται προς […]

Να μάθεις να φεύγεις

elena, October 31, 2014

Να μάθεις να φεύγεις ,όταν νιώθεις ότι δεν ανήκεις εκεί πια. Όταν το σώμα σου υπάρχει αλλά η ψυχή σου πετάει μακριά .Όταν τα όνειρά σου είναι πιά τόσο μεγάλα που ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα δεν τα είχες φανταστεί. Όταν αισθανθείς ότι απογαλακτίστηκες, τότε να φεύγεις. Τότε είναι η ώρα. Ο εγωισμός, η […]

Περί αγάπης και λέξεων ο λόγος

elena, October 30, 2014

«Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις, πώς να σου πω το σ ‘αγαπώ ,να το πιστέψεις?»* Είναι ένας ακόμα στίχος σε ένα ακόμα ελληνικό έντεχνο τραγούδι. Δεν ανήκω στους φανατικούς ακροατές της ελληνικής μουσικής σκηνής, ωστόσο αναγνωρίζω ότι πίσω από τον στίχο αυτό ,κρύβεται μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια ,μια αλήθεια συμπυκνωμένη σε λίγες λέξεις .Σ’ […]

Φιλία – Μέρος 1ο

George, October 28, 2014

Disclaimer Όλα αυτά είναι προφανώς μια γελοία απλούστευση του συνολικού προβλήματος της διατήρησης μιας φιλίας. Επιπλέον οπτικές και παράμετροι, στο επόμενο επεισόδιο. Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι προφανώς περίπλοκες. Οι φιλίες, ως είδος σχέσης, κληρονομούν αυτό το χαρακτηριστικό. Τι αναζητεί κανείς σε ένα φίλο; Παρέα; Να τον κάνει να αισθάνεται ότι “ανήκει”; Πνευματική διέγερση; Ασφάλεια; […]

Στιγμιότυπα Μνήμης

George, October 16, 2014

mem·o·ry n. pl. mem·o·ries 1. Something remembered 2. Biology: Persistent modification of behavior resulting from an animal’s experience. Τί παίζει λοιπόν με τις αναμνήσεις που έχει ο καθένας μέσα στο κεφάλι του και τον τρόπο με τον οποίο αυτές συμπεριφέρονται; Σίγουρα έχεις κ εσύ μέσα στο κεφάλι σου αρκετές στιγμές που για κάποιο λόγο ξεχωρίζουν […]

Η μπόρα που πέφτει

elena, October 12, 2014

“Μα ποιός θα’ ρθει να κρατήσει την ορμή μιάς μπόρας που πέφτει;” Είναι ο τελευταίος στίχος από το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη, «Η αγάπη είναι ο φόβος» . Τη βλέπω να έρχεται ,σου λέω. Είναι ένα απόγευμα του Αυγούστου και σύννεφα μαζεύονται στον ορίζοντα. Μία μπόρα έρχεται να διώξει μακριά την λάβα που έφερε το […]

Σεπτέμβρης

elena, August 22, 2014

Μία παιδική μου φίλη είχε πεί κάποτε, γύρω στα 14 μας : “Ζούμε σε παράλληλα σύμπαντα και μια μέρα θα ξυπνήσουμε , θα είναι πάλι Σεπτέμβρης και όλα θα ξεκινήσουν πάλι από την αρχή” .Σίγουρα αυτό με τα παράλληλα σύμπαντα δεν έχει και κάποιο λογικό υπόβαθρο ,αλλά κάμποσα χρόνια μετά και συγκεκριμένα αυτή την εποχή […]

Το δικαίωμα στην αμνησία

George, July 28, 2014

Ναι, αμνησία. Όχι αμνηστία. Κάποιοι άνθρωποι έχουν καλή μνήμη. Κάποιοι άλλοι όχι τόσο. Κάποιοι με προβλήματα συγκέντρωσης έχουν ασθενή βραχυπρόθεσμη μνήμη. Πως λέτε να επηρεάζει η μνήμη την πορεία της ζωής ενός ατόμου; Να το θέσω με ένα παράδειγμα. Αν ένα παιδί είχε πέσει από το ποδήλατό του όταν είναι έξι χρονών, θα υπήρχε πρόβλημα […]

Παρατηρώντας τον εαυτό σου

George, July 23, 2014

Παρατηρώντας τον εαυτό σου; Πόσο εγωκεντρικό ακούεται αυτό; Απ’ όλα τα πράγματα προς παρατήρηση στο σύμπαν, από τη φύση, τα άστρα και τα καιρικά φαινόμενα, να θεωρείς πως θα ήταν πιο ενδιαφέρον αν εστίαζες την παρατήρηση στον ασήμαντο εαυτούλη σου. Δεν εννοούσα αυτό φυσικά. Αναφέρομαι στην ενδοσκόπηση. Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ενδοσκόπηση. Για την ακρίβεια, […]