Ανώνυμο

Katerina, December 21, 2016

“Ανώνυμο” όχι γιατί δεν δίνω εγώ τίτλο, αλλά γιατί το τραγούδι ήταν και είναι 無題-Mudai, Ανώνυμο. Για άλλη μια φορά θα δανειστώ τα λόγια του Akita Hiromu, των Amazarashi, μεταφέροντας τα, πάλι τσαπατσούλικα, στα ελληνικά. Κλικ στο “φάντασμα”, ο Konstantinos.CraftingTheImage. Στο ξύλινο διαμέρισμα του πρώτου ορόφου εκείνος ζωγράφιζε, τόσο απορροφημένος, έναν πίνακα. Τον ίδιο του […]

Εκείνο

Katerina, December 6, 2016

Γι’ αυτό το κάτι που έχω στα χέρια μου Που σταματάει τον χρόνο Που παραμένει ακίνητο Που στέκει και κοιτάζει με μάτια κολλημένα στο αβέβαιο. Γι’ αυτό το κάτι που μου έδωσες να κρατήσω Που ήταν γεμάτο λέξεις Που ήταν γεμάτο βήματα Που ήταν γεμάτο πουλιά που πετούσαν σ’ άλλους ουρανούς. Γι’ αυτό το κάτι, […]

Do they

Katerina, November 5, 2016

I know melancholy I see it lingering in the shadows I see it hiding behind my smile I see it burning and shredding inside my stomach when I hold you. I know emptiness I see it every time someone talks to me I see it every time I smile warmly and answer back I see […]

σημειωματάριο

elena, October 19, 2016

και να σκεφτείς κάποτε οι λέξεις ήταν για μένα διέξοδος τώρα, αφού μου χάρισαν την φαινομενική μου ελευθερία με κλείνουν μέσα τους, με περικυκλώνουν καθώς σκαρφαλώνω τον φράχτη τους αγριεμένες με σταματούν γιατί προσπάθησα να ξεφύγω γιατί θέλησα να βγω έξω από τις λέξεις που ξέρω γιατί κίνησα να βρω τις λέξεις που δεν γράφτηκαν ακόμα […]

Σπάω

Katerina, September 26, 2016

Να ‘σαι ξανά. Ένα μαχαίρι την καρδιά μου ξεσκίζει. Το αίμα στις φλέβες μου δεν κυλάει πια, τη μορφή σου πάνω στο τζάμι σχηματίζει. Μια σκιά μου φωνάζει, χωρίς να μιλά, μαρτυρά. Στο φως το χάος αδειάζει μέσα στα χέρια μου μικρά καρφιά. Μα η μορφή σου δεν φεύγει, σαν ανάμνηση στέκει και με κοιτά. […]

Κώμα

George, September 18, 2016

Είδα τους ανθρώπους γύρω μου με άδεια μάτια να κοιτούν τις ζωές των άλλων με τις αισθήσεις τους ναρκωμένες από τα νέον φώτα και τις μεγάλες οθόνες. Τους είδα να έχουν ξεχάσει το πως και το γιατί και τα μικρά μυαλά τους να πέφτουν στην επαναλαμβανόμενη αχρηστία. Η συμπόνοια έγινε της μόδας και όλοι σπεύσαν […]

Σ’ αυτή την έρημο

Katerina, September 15, 2016

Ανακατεύοντας ένα ποίημα του Bukowski με ένα από τα πιο ιδιαίτερα και αγαπημένα τραγούδια των My Chemical Romance. Dinosauria, We & Desert Song, με την… δική μου φωνή. Σ’ αυτή την έρημο Μ’ αυτά ζούμε. Με το μειδίαμα των αγαλμάτων, το ειρωνικό γέλιο του Άδη, το κλείσιμο των συνόρων, την εξαΰλωση των πολιτικών φωνών, τα […]

Για πάντα

Katerina, September 1, 2016

Παγωμένες οι σκέψεις και οι λέξεις κενές. Στον καθρέφτη κοιτάζω «Να ‘σαι, χόρευες χτες» Στ’ ουρανού τον γαλάζιο κήπο Και στης αιώνιας μνήμης τον γκρίζο ωκεανό. Όνειρα έκανες που μοιάζαν μ’ αστέρια. Λίγο απ’ το φως τους μου έδινες και άπλωνα τα χέρια Στην άβυσσο της χαμένης ηλιαχτίδας. Κι όμως πάλι το σκοτάδι σε φέρνει. […]

Τα παλιά καλοκαίρια

Katerina, August 26, 2016

Μια ζεστή αγκαλιά, ένα χάδι γλυκό, δίπλα στη θάλασσα, ένα μεσημέρι καλοκαιρινό. Κοχύλια είχες στο λαιμό και το βράδυ ερχόταν χωρίς δισταγμό, να μας βρει ξεχασμένους, δίπλα στο κύμα νυσταγμένους. Κι εγώ να σου ψιθυρίζω απαλά «Κρίμα που θα ξυπνήσω και θα ‘χεις φύγει μακριά». Ήρθε ο χειμώνας μια ανάσα παγωμένη, με τα λευκά του […]

Σκεφτόμουν να πεθάνω.

Katerina, August 8, 2016

Μεταφράζοντας σαν σε ποίημα ένα αγαπημένο τραγούδι των Amazarashi, χαιρετώ σας. “Σκεφτόμουν να πεθάνω.”, ατσούμπαλα μεταφερμένο από τα Ιαπωνικά. Σκεφτόμουν να πεθάνω Σκεφτόμουν να πεθάνω γιατί τα γλαροπούλια έκραζαν πάνω στη γέφυρα. Τσιμπούσαν το παρελθόν μου, πριν πετάξουν μακριά, στο έλεος των κυμάτων που εξαφανίζονταν αμέσως μόλις εμφανίζονταν. Σκεφτόμουν να πεθάνω γιατί στην ημέρα των […]

The night

elena, July 23, 2016

A translation of one of the poems of Nikos Aslanoglou.   The night All this unforeseen delight, when I first saw the bright lights coming from the terraces, and the wind passed through the wide open windows, finding somehow its way right into my soul, while we were faintheartedly walking through spring into an invisible summer. […]

Στους έκπτωτους αρμόζει η λήθη

elena, June 17, 2016

Σε ξένες θάλασσες σκορπάμε τώρα τους ανέμους μας αφού κάψαμε τις γέφυρες και βουλιάξαμε τα καράβια μας μηδενίσαμε το κενό διαιωνίζοντας το τίποτα αγγίξαμε τα όρια της ασημαντότητας σαν αστέρια που εκπλήρωσαν τον σκοπό τους λάμψαμε ένα βράδυ στον απέραντο ουρανό και μετά πέσαμε σαν στρατιώτες στη μάχη της λήθης και της μνήμης διαλυθήκαμε στο […]

Παράθυρα ανοιχτά

elena, December 31, 2015

Παράθυρο ανοιχτό, πρώτος όροφος, δεν βλέπω τ’ αστέρια, είσαι εδώ. Απουσία ήχων, βράδυ Τετάρτης, σαράντα τετραγωνικά, τα χρώματα. Λιγοστά λόγια, χορδές κιθάρας, ασύγχρονες κινήσεις, τα βλέμματα. Νύχτες φωτιάς, ντυμένες με ατσάλι, χάρτινη πόλη, τα σύνορα. Σταγόνες κρασιού στα χείλη, τις παίρνει το φιλί, τις οδηγεί στο λαιμό μου, τις σκορπά. Τα δάχτυλά μου μπλέκονται στα […]

All the words

elena, November 24, 2015

A creative translation of one of Andreas Embirikos’ poems. All the words “I’ll be back soon”. That’s what you told me when you left, all in a hurry, for a country far away from home, from us. Now all your letters consist of your permanent wish to come back, to breathe the breeze of the Aegean, […]