Ανίκητος

By haritini, January 12, 2018

Κι αν δεν ήταν ο ανίκητος, πώς θα μπορούσα τώρα να σε χαζεύω να περπατάς ξυπόλυτος κάπου σε κάποια καταπράσινη εξοχή και να παίζεις μια μουσική που μου θυμίζει το νοσταλγικό εαυτό μου; Αν δεν ήταν εκείνος αεράκι μου, πώς θα είχαμε φτάσει αισίως μέχρι εδώ, αγαπημένοι και γαλήνιοι; Χάρη σε εκείνον ξεκινάνε όλα, να το θυμάσαι. Τις περισσότερες φορές δηλαδή εκείνος ευθύνεται τελικά, αλλά αυτό είναι μεγάλη ιστορία και ποιος έχει χρόνο για φιλοσοφίες σήμερα; Πάντως από εκείνον ξεκίνησαν όλα και το πού καταλήγουν ούτε που μας νοιάζει πια. Μεγαλώσαμε αρκετά για να ξέρουμε ότι οι ιστορίες μας δεν είναι κύκλοι αλλά τεμνόμενες ευθείες, που συναντιούνται σε μικρές στιγμές μοιρασμένες κι έπειτα αλλάζουν πορεία και κάποτε ξανατέμνονται και πάλι από την αρχή.

Εκείνος σηματοδοτεί το πρώτο σημείο τομής ή αντίστροφα το πρώτο τυχαίο σημείο τομής οδηγεί σχεδόν ακαριαία σε εκείνον. Δεν παίζει ρόλο η φορά σε αυτές τις υποθέσεις. Εκείνος που τον κακολογήσαμε και τον αρνηθήκαμε πολλές φορές, εκείνος που μας έφταιγε σε όλες τις στιγμές που απλά θυμώσαμε ο ένας με τον άλλο, εκείνος που έγινε δαίμονας όταν πονούσαμε. Εκείνος, αν το καλοσκεφτείς, ήταν πάντα εκεί, σε όλα τα σημεία τομής. Το μαγικό είναι ότι δεν ήταν ποτέ ο ίδιος. Έχει το μεγάλο χάρισμα να αλλάζει μορφές, να εξελίσσεται μαζί μας, να ακολουθεί σεμνά το μεγάλωμά μας. Εκείνος, σε κάποια μορφή ανώτερη και ίσως σπουδαιότερη, είναι ακόμη εδώ, τις σπάνιες και πανέμορφες στιγμές που ακόμη μας ενώνουν.

Κάναμε βέβαια κι εμείς καλή δουλειά μαζί του, δε νομίζεις; Θα μπορούσαμε κάποτε να τον έχουμε εξοστρακίσει ή να τον έχουμε διαγράψει με μαύρο μελάνι. Ευτυχώς ήμασταν σοφοί μέσα στη μικρότητά μας. Σαν να υπήρχε μια ισχνή αλλά σταθερή αχτίδα φωτός πάνω από τα συννεφιασμένα κεφαλάκια μας και μέσα στις αγριεμένες καρδούλες μας. Για να μας υπενθυμίζει ότι εκείνος δε φταίει σε τίποτα. Ότι του αξίζει να τον ευγνωμονούμε για όλα τα σημεία τομής που μας χάρισε. Κι ότι θα έρθει μια μέρα που εκείνος θα μας χαρίσει, μέσα από κάποια ανώτερη έκφανσή του, κάτι πολύ ομορφότερο από όσα μικροί εμείς μπορούσαμε να προβλέψουμε.

Την ευτυχία να είμαστε πραγματικά αγαπημένοι, βαθιά ήρεμοι ο ένας προς τον άλλο, ουσιαστικά ισορροπημένοι στις συνδιαλλαγές μας. Την ευτυχία να μοιραζόμαστε ένα αληθινό μαζί, ακόμη κι αν μαζί βρισκόμαστε σπάνια πια. Η μέρα αυτή κάποτε τελικά ήρθε κι ήταν το πιο υπέροχο δώρο που θα μπορούσες να μου κάνεις. Ήρθε εξαιτίας του, εξαιτίας σου κι έβαλα κι εγώ λίγο το χεράκι μου. Από τότε εσύ είσαι το ίδιο αεράκι, η ίδια αγνή ψυχή, το ίδιο χαμόγελο του πιτσιρίκου που ετοιμάζει ζαβολιά, το ίδιο στραβό περπάτημα, η ίδια ξανθιά τούφα στα μαλλιά. Σε παρακολουθώ να μεγαλώνεις και είναι ωραίο που μένει κάτι από εκείνο το πρώτο σημείο τομής.

Μη κοιτάς που έχεις κόψει τα μαλλιά σου και φοράς πια γαλάζια ή μπορντό πουκάμισα. Εγώ βλέπω ακόμη το γοητευτικό χάσιμο στο βλέμμα και τα μικρά κενά στα μούσια σου. Βλέπω ακόμη τα χέρια σου που πάντα τα θαύμαζα κι εκείνη την ουλή στο λαιμό σου. Βλέπω εσένα και αυτό που νιώθω δε μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από απλή, καθημερινή ευτυχία. Κι αν δεν ήταν εκείνος, πώς θα τα έβλεπα όλα αυτά; Κι αν δεν ήταν εκείνος που είναι ανίκητος στη μάχη, πώς θα είχαμε κερδίσει ξανά όλες τις χαμένες μάχες μας;

Να τον ευγνωμονούμε πρέπει αεράκι μου, γιατί μας φέρθηκε πραγματικά ωραία. Και να αγαπάμε ο ένας τον άλλο έτσι απλά και ήρεμα, γιατί τίποτα άλλο πιο σπουδαίο δε μένει από όλες τις νικημένες μάχες. Θα ξαναβρεθούμε με θέα ένα δρόμο και μια αυλή.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *