#100

By elena, February 14, 2016

Μία νύχτα με λίγη ψύχρα, το άυλο «εμείς» αποκτούσε υπόσταση. Τα δάχτυλά μου μπλέκονταν στα μαλλιά σου, τα δάχτυλά σου χόρευαν επάνω μου. Με κάθε φιλί, μου χάριζες οξυγόνο, για να μου το στερήσεις λίγο αργότερα και όλα πάλι απ’την αρχή. Ανέπνεα εσένα, ανέπνεα μέσα από εσένα. Οι πέντε μου αισθήσεις σου ανήκαν, ο χρόνος είχε πια σταματήσει, ξημέρωνε Σεπτέμβρης. Ξεχασμένα σημεία στα σώματά μας χαράχτηκαν με σημάδια ενός πολέμου που κερδίσαμε και οι δύο. «Θα μου λείψεις»: κάπως έτσι γκρεμίζονται τα απόρθητα κάστρα, μα δεν με ένοιαζε, γιατί αυτή ήταν η νύχτα που ο κόσμος όλος ήταν δικός μου.

Έλενα

Μία εξαίρεση στο συνεχές του χρόνου. Η στιγμή που όλες οι συνθήκες αποσυντονίζονται, σαν να ακούγεται από μακριά μια μπαλάντα αισθήσεων και παραισθήσεων. Ελεύθερος. Το πριν χάνει ξαφνικά όλη του την οδυνηρή ισχύ. Το τώρα διαστέλλεται αέναα σε μια ακαθόριστη μοναδική αλήθεια. Και το μετά αγέννητο υποκλίνεται στη μαγεία, μέχρι οι δυο σκιές μας να γίνουν μία. Ελεύθερη. Ό,τι φοβήθηκα δεν υπήρξε ποτέ. Ό,τι αρνήθηκα παρασύρεται από δύο μονάχα συλλαβές – «θέλω». Αν με κοιτάξεις, θα δεις τον πιο καθαρό ουρανό. Είναι επειδή σταματώ να σκέφτομαι, δεν είναι πια παιχνίδι. Επιτέλους, ελεύθεροι. Μια χωροχρονική παρένθεση. Σιωπή. Αφήνομαι να σε ακολουθήσω.

Χαριτίνη

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on RedditPin on PinterestShare on Google+

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *